در حالی که تنش‌ها بر سر برنامه هسته‌ای ایران به اوج رسیده، دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، در گفت‌وگو با پایگاه خبری Axios اظهار داشت حمله گسترده اسرائیل به اهداف نظامی و هسته‌ای ایران ممکن است زمینه‌ساز بازگشت تهران به میز مذاکره شود.

به گزارش منابع امنیتی اسرائیلی، حمله گسترده بامداد امروز به تأسیسات نظامی و هسته‌ای ایران نه به طور کامل از خارج، بلکه با هماهنگی و عملیات داخلی از درون خاک ایران صورت گرفت.

نمایندگی دائم جمهوری اسلامی ایران در سازمان ملل در نامه ای فوری به شورای امنیت در محکومیت حملات اسرائیل به تأسیسات هسته‌ای و ترور مقامات نظامی، درخواست نشست اضطراری برای پاسخگویی به تجاوز آشکار اسرائیل کرد.

باز هم در ایران کارگران در حادثه کاری جان خود را از دست دادند. حدود ساعت ۱۱ صبح چهارشنبه ۲۱ خرداد در پتروشیمی متانول کاوه بندر دیر استان بوشهر انفجاری رخ داد که تا لحظه انتشار خبر سه نفر در آن کشته و ۱۰ نفر زخمی شده‌اند.

بیانیه‌ی جمعی از تشکل‌های دانشجویی در حمایت از دانشجویان زندانی این سطور در فضایی نگاشته می‌شود که هر صدا، هر قدم و هر کنشی با نگاهی سرد و بی‌روح رصد می‌شود. فضایی که در آن دانشگاه تحت نظارت پادگانی قرار گرفته‌است و دانشجو باید از شهروندی آزاد به سوژه‌ای مطیع بدل گردد. هر جمع‌شدنی برای تحلیل و بررسی مصائب جمعی، برچسب اجتماع و تبانی می‌خورد، گزارشی از وضعیت روز در شبکه‌ی اجتماعی، تبلیغ علیه نظام حاکم محسوب می‌شود و هر صدای نقد و اعتراضی نسبت به سیاست‌های ضد مردمی، اقدام علیه امنیت همان ملت قلمداد می‌شود. به یک معنا از روزگاری سخن می‌گوییم که زیست روزمره‌ی ما جرم‌انگاری شده و حاصل این سیاست، به بند کشیده شدن تعدادی از هم‌کلاسی‌هایمان است؛ به پشتوانه‌ی اتهاماتی بدون شواهد شفاف یا امکان دادرسی عادلانه.

هم‌کلاسی در بند ما پیش از ورود به زندان، حق تحصیلش را از دست رفته می‌بیند، حق قلم به دست گرفتن، حق تنفس در فضای دانشگاه. اما وقتی درهای زندان پشت سر هم‌کلاسی بسته می‌شود، رنج مضاعف آغاز می‌گردد. حق ملاقات با خانواده و حتی حق یک تماس ساده، به آسانی از او سلب می‌شود. برخی از دانشجویان از زندانی به زندان دیگر تبعید می‌شوند، از شهری به شهر دیگر، گویی جرمشان نه کنش، که خود وجودشان است. بازجویی‌های گاه و بی‌گاه و سلول‌های انفرادی، که عملاً برای خفه‌کردن روح طراحی شده‌اند و بلاتکلیفی حقوقی که گاه ماه‌ها و سال‌ها ادامه می‌یابد، تنها بخشی از این رنج‌هاست.  

اما این مجازات‌ها به زندان ختم نمی‌شود. محرومیت از خدمات عمومی پس از آزادی، از حق استخدام تا دسترسی به امکانات اجتماعی، به مثابه تنبیهی مادام‌العمر است که حتی پس از آزادی، سایه‌ی سنگینش بر زندگی این دانشجویان باقی می‌ماند. این شرایط، نه‌تنها جسم و روح آن‌ها را می‌فرساید، بلکه رؤیا و آینده‌ی آن‌ها را نیز به یغما می‌برد.

سیاست به بند کشیدن دانشجویان، چیزی فراتر از مجازاتی برای کنش فردی آنان است و پرداختن به این موضوع در چارچوب پرونده‌ی حقوقی، تقلیل مسئله‌ی سرکوب دانشگاه است. این سیاست ابزاری است برای خاموش‌کردن صدای جمعی دانشجویان و تثبیت نظمی سلطه‌گر که از اعتراض می‌هراسد. زندان نه محل اجرای حکم که ابزاری‌ست برای هشدار هر روزه به دیگران. این سرکوب، پدیده‌ای مقطعی نیست، بلکه سیاستی تاریخ‌مند و سازمان‌یافته است که با تغییر دولت‌ها و وعده‌های رنگارنگ، همچنان پابرجاست. سیاستی که نه‌تنها ورای اختلاف میان قوای مجریه و قضائیه، بلکه با همدستی این قوا همواره کوشیده دانشگاه را از سیاست تهی کند و صدای خارج از منویات مراد را ساکت کند. بنابراین یک سیاست کلان حکومتی‌ است؛ سیاستی که می‌کوشد با ترسیم خطوط قرمز روزبه‌روز تنگ‌تر، مرزهای مجاز کنش‌گری دانشجویی را بازتعریف کرده و با ایجاد هزینه‌های سنگین، دانشجو را به خودسانسوری سوق داده و جنبش دانشجویی را از نفس بیندازد. همواره باید تعدادی از ما در زندان باشیم تا نمونه‌ی عینی سرکوب ما را از کنش بازدارد.

ما راه رهایی را نه در عقب‌نشینی، که در عبور از این خطوط قرمز می‌دانیم که برایمان ترسیم شده است؛ خطوطی که تنها با ایستادگی جمعی بی‌اعتبار می‌شوند. ما صدای تمام دانشجویان زندانی خواهیم بود تا یادآور شویم که سکوت، پاسخ ما به سرکوب نخواهد بود.

تشکل‌های امضاکننده:

انجمن آزاداندیش دانشگاه علامه

انجمن آرمان دانشگاه علم و صنعت

انجمن رویش دانشگاه علم و صنعت

انجمن اسلامی دانشگاه صنعتی خواجه نصیر

مجمع اسلامی دانشگاه الزهرا

انجمن اسلامی دانشکده علوم اجتماعی تهران

آیدین شریعتمدار، زندانی محکوم به اعدام که حدود ۲۰ سال در زندان قزلحصار کرج محبوس بود، روز شنبه ۱۷ خرداد، در جریان تلاش برای فرار از بیمارستان امام علی کرج، با شلیک مستقیم مأموران پلیس کشته شد.

گزارشی تازه از مرکز پژوهش‌های مجلس نشان می‌دهد فقر اقتصادی و کاهش بودجه‌های آموزشی، کیفیت مدارس ایران را به شدت کاهش داده است؛ به‌گونه‌ای که میانگین نمرات دانش‌آموزان سال دوازدهم در دو سال گذشته به کمتر از ۱۰ رسیده و نرخ ترک تحصیل رو به افزایش است. آیا نسل آینده ایران از آموزش جا خواهد ماند؟

سایت خبری اکسیوس گزارش داد پیشنهادی که ایالات متحده روز شنبه به تهران ارائه کرد، به ایران اجازه می‌دهد برای یک دورهٔ زمانی مشخص، غنی‌سازی اورانیوم با غنای پایین را در خاک خود انجام دهد.