اجتماع و کنفرانس احزاب بورژوایی در اپوزیسیون رژیم جمهوری اسلامی، برای اتحاد و یا داشتن نقشه عملی مشترک تلاشی بی وقفه بوده است، اما کنفرانس های اخیر یکی در مونیخ و این یکی در اسلو جایگاه ویژه ای در این  دوره معین  بعد از جنگ ۱۲ روزه دارد.

جمهوری اسلامی سرمایه داران نزدیک نیم قرن است، چکمه هایش را برگردن طبقه کارگر گذاشته و از همه ی حقوق کارگری و انسانی محروم کرده است. تعرض به دستمزد و سطح معیشت طبقه کارگر بیوقفه ادامه داشته است.

این روزها شاهد كارنوالی پر طمطراق و مراسم تملق گویی متقابل از جانب روسای دول غربی و رسانه های آنها به نام پایان جنگ در غزه و ارمغان صلح با تلاش و به ابتكار ترامپ، هستیم.

جهان خاکی ما اکنون لحظات تاریخ سازی را می گذراند. چشم ها به فلسطین دوخته است. بودن یا نبودن. مساله این است. از پی تمکین کابینه اسرائیل در راستای طرح پیشنهادی پرزیدنت ترامپ، غرش بمب ها و ضجه کودکان دوباره خاموشی گرفت، شادی و هلهله فلسطین و اسرائیل را دباره در نوردید. و جهان به نقطه صفر بازگشت. 

هنگامی که نسل کشی ده ها هزارکودک وجدان جهانی را به صحنه می آورد! دو سال پس از آغاز جنگ ویرانگر غزه، جهان به نقطه‌ای رسیده است که دیگر نمی‌تواند در برابر فاجعه سکوت کند.

شاید قدری عجیب به نظر برسد که جمهوری اسلامی درست پس از فعال شدن “مکانیسم ماشه”، پس از گذشت ۶ سال از بلاتکلیفی، دو لایحه جنجالی موسوم به پیش‌شرط‌های FATF، لایحه الحاق ایران به کنوانسیون پالرمو در مجمع تشخیص مصلحت نظام را تصویب کرد.

نمایش شرم | این پایان جنگ نیست، یک نمایش است. شرم ‌الشیخ صحنه همیشگی ریاکاری جهانی بود: سیاستمداران با چهره‌های صیقلی و دست‌های آغشته به سرکوب و جنایت، زیر نور فلاش‌ها از "صلح" سخن گفتند. و ترامپ، همان دلال جنگ که خود را منجی می‌نامد، کارگردان این سیرک بود.

چراغ سبز به اشغال ونزوئلا | کمیته نوبل جایزۀ صلح را به یک زن فاشیست ونزوئلایی که از آمریکا و اسرائیل درخواست حمله به کشورش را کرده، پشتیبان دو آتشه نسل کشی فلسطینی هاست و اعلام کرده که وقتی در ونزوئلا به قدرت برسد سفارت ونزئولا را به اورشلیم منتقل خواهد کرد، اعطاء نمود.