انترناسیونال: پس از اعلام آتش‌بس میان اسرائیل و جمهوری اسلامی شاهد عروج مجدد گفتمان‌هایی هستیم که مدت‌ها بود تحت‌تأثیر انقلاب زن زندگی آزادی قرار گرفته بودند و خبری از این مباحث نبود.

این نوشته از سر جسارت بیهوده یا بی‌احترامی نیست؛ از سر دل‌نگرانی و احترام است. این ادعا شریف و انسان‌دوستانه است چون می‌دانم کاری که این چند جوان شریف انجام دادند، از سر عشق بود؛ عشقی که به طبیعت و مردم‌شان داشتند.

یکی از مشمئزکننده‌ترین صحنه‌های همایش سلطنت‌طلبان در مونیخ صحنه دفاع از اعدام و تشویق آن توسط حضار بود. یکی از سخنرانان گفت باید جرثقیل و طناب کلفتی آماده کنیم که خانواده دادخواهان به گردن خامنه‌ای بیندازند و حاضرین دو بار احساساتی شدند و برایش کف زدند.

روزنامه اومانیته، وابسته به حزب کمونیست فرانسه، در مجموعه مقالات تابستانی‌اش تحت نام « اندیشیدن به دنیای نوین » (Penser un monde nouveau. )، با ایزابل استنجر(Isabelle Stengers)، فیلسوف علوم و استاد دانشگاه بروکسل (بلژیک) مصاحبه ای انجام داده است.

در کشوری که سرمایه و تخصص و منابع طبیعی کم نیست، هنوز هزاران خانواده در سنندج برای ابتدایی‌ترین حق زیستن، یعنی آب، باید تحقیر شوند؛ هر روز دبه‌به‌دست در صف بایستند، وقت و آبرویشان را خرج کنند تا چند لیتر آب ناپایدار سهم‌شان شود.

در هنگامه نبرد ۱۲ روزه‌ی موشک‌ها، درحالی که آسمان ایران همچون شهروندانِ سرگردان‌اش در بی‌دفاعیِ مطلق به سر می‌برد، احساس بی‌پناهی همراه با قطع ۴ روزه‌ی آب به‌دلیل اصابت موشک، تلنگری جدی بر تخیل‌ام از آینده می‌زد و...

این روزها و پس از امر مقام معظم به مداح نوکرمنش خویش برای خواندن نوحه: “ای ایران خدائی” آن هم در مراسم عاشورا، “بیلبورد”هائی بر خیابانهای تهران نصب شده اند. در آن ها “والرین”، امپراطور رومی، پیش پای “شاپور اول” زانو زده و از او تقاضای بخشش دارد.

بیانیه رفراندوم موسوی از نظر مضمون حرف تازه‌ای در بر ندارد. تازگی این بیانیه نه در توصیه‌های همیشگی دو خردادی‌ها مبنی بر رفراندوم و تشکیل مجلس مؤسسان و تغییر قانون اساسی، یعنی نسخه‌پیچی‌هایی است که مدت‌هاست جامعه از آن عبور کرده است، و نه در ارزیابی از جنگ و حرکت مردم در برخورد به جنگ.