.
چهارشنبه ۲۷ شهريور ۱۳۹۸.
امروز:
Sep 18 2019.
برابر با

 ارسال مطلب به ایران تریبون

matlab@iran-tribune.com

منتخب ایران تریبون

خمینی: "کسانیکه در زندان‏های سراسر کشور بر سر موضع نفاق خود پافشاری کرده و می‏کنند محارب و محکوم به اعدام می‏باشند".

عمقِ نفرت، خشم و عقیدۀ حامی "عدالت" را می‏توان در فرمان‏اش علیۀ زندانیان سیاسی به‏عینه دید. "رهبر" تخمِ کَشتار در درونِ زندان‏ها را پاشید و دیگر قداره‏بندان نظام، به جانِ بهترین فرزندان کارگران و زحمت‏کشان افتادند. بدین سان واقعه و اتفاقِ سیاسی دهۀ شصت در درون زندان‏های رژیم جمهوری اسلامی را نمی‏توان - و در حقیقت نمی‏شود -، صرفاً به تاریخ سپُرد و از آن یاد نکرد؛ نمی‏توان از مقاومت و از شجاعتِ آن جانباختگان نگفت، و از توضیح و از افشای هر چه بیشتر ماهیتِ سران حکومت و آن‏هم بعنوان آمران و عاملان اصلی جنایت باز ماند؛ نمی‏توان بزرگیِ جنایاتِ سران رژیم را کوچک به حساب آورد و نسبت به آن بی‏تفاوت بُود. باری، یادآوری و بویژه زنده نگه‏داشتن جنایات سران رژیم و انتقال آن به نسل‏های بعد از دهۀ شصت و آینده، از زمره اولویت‏های هر انسان آزاده و مدافع رهائی از زیر ستمِ امپریالیستی است. ضروری‏ست تا نسل کنونی و بعد از آن را، از کنه جنایاتِ شکنجه‏گران و جلادان رژیم جمهوری اسلامی در حق زندانیان سیاسی آگاه کرد و به دنبال آن، توضیح داد که چه بر سر زندانیان مقاوم و پایدار آمده است؛ باید توضیح داد که چگونه رژیم جمهوری اسلامی نیروی عظیمی را سوزاند و هزاران خانواده را داغدار کرد تا سازِ مناسبات و سیستم گندیده‏اش را کوک کند؟

توهمی در آن نیست که نظام در آن دهه، داغ بس سنگینی در دلِ میلیون‏ها تودۀ دربند کاشت که گذشت چندین دهه، نه تنها از بار آن نکاسته است بلکه زخم‏ها و دردها را تازه‏تر و عمیق‏تر کرده است. فراموش نشده است که چگونه هزاران زندانی سیاسی، با بدن‏های نحیف و خونین، امّا با قامتی استوار در برابر شکنجه‏گران و دادگاه‏های فرمایشی "هئیت مرگ" ایستادند و به خواست‏های مدافعین سرمایه تن ندادند؛ جانباختگان دهۀ شصت نشان دادند که مرگ آنان، نمادِ پایداری و ایستادگی و هم‏چنین نمادِ وفاداری به آرمانِ ستم‏دیدگان است. این سوی حامیان جنبش‏های اعتراضی و توده‏های ستم‏دیده بُود، و سوی دیگر آن، مربوط به سیاستِ سران نظام جمهوری‏ست که به گمانِ خویش بر آن بودند، تا با اعدام‏های دسته‏جمعی، می‏توان جامعه را به سکوت مطلق واداشت و اهدافِ ارتجاعیِ دُوران و بعد از قبول آتش بس در جنگ با عراق را پی گرفت؛ حکومت‏مداران بر آن بودند تا روحیۀ ایستادگیِ زندانیان سیاسی در درونِ زندان‏های مخوف را در هم شکنند و آنانرا مرعوب سیاست‏های تسلیم‏طلبانۀ خود کنند.؛ امّا فارغ از آن‏که همواره زندان‏ها، از جانب مدافعین کارگران و زحمت‏کشان، یکی دیگر از میادین نبرد طبقاتی با سرمایه به حساب آمده و می‏آید؛ فارغ از آن‏که سیاه‏چال‏های دولت‏های وابسته به امپریالیسم، مبلغ آگاهی و اشاعۀ ماهیتِ نظام‏های سرکوب‏گر است. در حقیقت سُنت زندان و زندانیان سیاسیِ وابسته به حامیانِ توده‏های ستم‏دیده، سُنتِ رودروئی با جهل و خرافات، و سُنت پایداری و وفاداری به آرمانِ کارگران، زحمت‏کشان و دیگر توده‏های ستم‏دیده است.

مبالغه آمیز نیست که چنین سُنت و شاخصه‏ای را می‏شود در روزگارهای متفاوت و در جدال بین دو طبقۀ متضاد از هم، بخوبی مشاهده کرد؛ علاوه بر آن مبالغه آمیز نیست که کارکرد زندان‏های نظام‏های سرمایه‏داری، انعکاسِ عکس‏العملِ نیروی پائینِ جامعه، علیۀ بی‏عدالتی‏های اعمال شده از جانب بالائی‏ها است. چنین اوضاعی دهه‏هاست که بر فضای جامعۀمان سیطره انداخته است و اگرچه رژیم، به یُمن زور و سرکوب، و به یُمن دم و دستگاه‏های تفتیش عقاید، بعضاً و در دُوره‏هایی توانسته است گسترۀ اعتراضات کارگری و توده‏ای را محدود نماید، امّا هرگز نتوانسته است، سیاست‏ها و خواست‏های دل‏بخواۀ خود را به آنان تحمیل کند. در حقیقت ماشینِ اعتراضات کارگری و توده‏ای، زنان، جوانان و دانشجویان از روندِ روبه‏جلو خود باز نه ایستاده و براستی که سران نظام را با معضلات و مشکلات گوناگون رودرور ساخته است. به عبارت روشن‏تر اینکه، جامعۀ ایران در التهاب و در تنش سیاسیِ بسیار بالایی بسر می‏برد که هر روز آن، مترادف با بگیر و بندها، و مترادف با اعدامِ قربانیان نظام امپریالیستی است. دستگیری، شکنجه و حبس‏های طولانی‏مدت و اعدام‏ها در زیر سلطۀ رژیم سراپا مسلح ناایستاست و بنابه گزارش دم و دستگاه‏های تبلیغاتی نظام در یک‏ماه گذشته، چندین کارگر از جمله اسماعیل بخشی و دیگر فعالان و مدافعین جنبش‏های کارگری به چندین سال حبس و شلاق و هم‏چنین نزدیک به چهل تن، به جرم‏های متفاوت در دادگاه‏های جانیان بشریت اعدام شده‏اند. در حقیقت سیاستِ حبس و دستگیری و شکنجه و اعدام و نیز تعرض به جان و به معیشت میلیون‏ها انسانِ دردمند با شتابی بیش از پیش، در پیش است و در این‏میان سران نظام می‏خواهند با استفاده از ابزار و آلات مدرنِ شکنجه، روحیۀ مبارزه‏جویانۀ کارگران، زحمت‏کشان و معترضین را پس زنند؛ سیاستی که برگرفته از اعمال خوب‏بار دهۀ شصت است؛ دهه‏ای که یادآوری آن، برای میلیون‏ها کارگر و زحمت‏کش و بویژه برای خانواده‏های جانباختگان، زجرآور و هولناک می‏باشد.

پُر واضح است که خیانت و جنایت سران حکومت مختص به دهۀ شصت نیست. چهار دهه آزگار نظام دستگیر کرد و کُشت؛ چهار دهه آزگار بدیهی‏ترین خواسته‏های کارگران و زحمت‏کشان را با سرکوب عریان پاسُخ داد و چهار دهه آزگار، تلاش نموده است تا در درون زندان‏ها، سیاست سکوت و تسلیم را حاکم گرداند. در حایشه و اگرچه این‏روزها نه ساختار، بساکه بافتِ زندانیان در درون زندان‏های رژیم جمهوری اسلامی - و من‏حیث‏المجموع - بمانند دهه شصت نیست و پیداست که تعداد بی‏شماری از عناصر و جناح‏های رقیبِ وابسته به دولت، روانۀ زندان‏ها شده‏اند که منفعت و گفتمان‏شان، هیچ ربطی با منفعت و گفتمان زندانیان کمونیست، کارگر و مبازر ندارد. بنابراین لازم و ضروری‏ست تا جنبش‏های آزادی‏خواهی، با اشراف و با توضیحِ به بافت زندان، خط فاصل و جایگاهِ دو زندانی را از هم متمایز سازد و مانع اغتشاش طبقاتی در درون زندان‏ها گردند. مهمتر از آن، باید با صراحت تمام اعلام نمود که زندانیان متعلق به دولت‏های متفاوت و دیگر اعوان و انصارشان، از تبارِ زندانیان کمونیست، مبارز و انقلابی نبوده و نیستند؛ چرا که نسلِ آگاه و صدمه دیده، نسلِ حامیِ مدافعین طبقۀ سرمایه‏داری و عناصر رانده شدۀ جناح‏های رقیبِ دولتی - حکومتی نیست. حتمی‏ست که همۀ مدافعین قانون اساسیِ رژیم جمهوری اسلامی، در تقویت ساختار نظام، و در کُشت و کُشتار زندانیان کمونیست، مبارز، کارگر و بویژه جانباختگان دهۀ شصت سهیم‏اند و می‏بایست در فردای انقلاب، تأوان جنایت‏کاری‏های‏شانرا بازپس دهند.  

در یک کلام باید گفت که نه نقش یکایک آنانرا در همراهی با حاکمان و دولت‏مردان کنونی در دهۀ شصت می‏توان "فراموش" کرد، و نه آمران و عاملان آنرا باید و می‏بایست "بخشید"؟ به هررو سئوال این است که چگونه می‏توان زخم‏های کرخت شدۀ هزاران خانوادۀ جانباخته را التیام داد و از عدالت‏خواهی صرف‏نظر کرد؟ چگونه می‏توان غمِ مادران را که بعد از چندین دهه، در گورستان‏های مختلف سرگردان و بدنبال یافتن قبور فرزندان‏شان‏اند را تسکین داد؟ و ...

بی تردید مادران خاوران با تجمع خود، تاکنون و با صراحت تمام پاسُخِ سیاست‏های مماشات طالبانۀ حافظان سرمایه را داده‏اند؛ خاورانی که سمبُل دادخواهی و عدالت‏طلبی تبدیل شده است. پس در وحلۀ نخست کمترین تعلل و کوتاهی‏ای در تجلیل و یا در زنده نگه‏داشتن حافظۀ تاریخی، و در ثانی عدم تفکیک زندانیان وابسته به طبقۀ سرمایه‏داری با زندانیان دهۀ شصت، کاری بس ناصحیح و هم‏چنین اغتشاشِ دو زندانی متضاد از هم، به دنیای بیرونی است. آشکار است که رژیم و سردمداران آن، لحظه‏ای از اعمال شنیع‏شان پیشمان نیستند و امثالی هم‏چون «پورمحمدی» با بی‏شرمی تمام پیرامون اعدام‏های دسته‏جمعی دهۀ شصت دارند می‏گویند: "انتظار این است که در وسط میدان جنگ از بحث‌های حقوقی و مراقبت‌های شهروندی و انسانی حرف بزنیم؟".

حقیقتاً جرثومۀ نظام به خطا نرفته است و دُرست می‏گوید که در نظام‏های سرمایه‏داری وابسته، زندانیِ کمونیست، مبارز و انقلابیِ در غل و زنجیر، پای به نبرد طبقاتی، و جنگی گذاشته است که فاقد پائین‏ترین حقوق انسانی از نوعِ "حقوق بشری"ست! دُرست گفته است که چنین میدانی را جانیان بشریت به کارگران، زحمت‏کشان و فرزندان‏شان تحمیل کرده‏اند و بنابراین به هیچ صراطی - به غیر از زور و سرکوب - مستقیم نیستند؛ دُرست گفته است که می‏توان زندانیِ دُوران محکومیت و تمام شده را، دوباره به پای میز محاکمه کشاند و جان وی را گرفت؛ می‏توان برای حفظ نظامِ قدار، با دست‏های شکسته و بدن‏های لت و پار شده، زندانیان را به میدان‏های تیر بُرد و سینۀ آنانرا با گلوله‏های سرمایه نشانه گرفت؛ می‏توان دختران و زنانِ زندانی را قبل از اعدام مورد تجاوز قرار داد؛ چرا که "در وسط میدان جنگ"، سُخن گفتن از عطوفت و انسانیت، قانون و حقوق شهروندی، پوچ و بی‏معناست!

این افکارِ متعفن و بذرِ روحیۀ غیر انسانی‏ست که نظام به جامعه و به مردم حقنه کرده و مسلم است که سران حکومت، در جنگ با مردم و با زیر پا گذاشتن حقوق شهروندی است که به میدان آمده‏اند. مگر بی‏علت بُوده است که از همان آغاز، تکلیف و سیاست خود را با خواست‏ها و مطالبات محرومان و ستم‏دیدگان تعیین کرده‏اند؟ مگر بی‏دلیل بُوده است که از همان ابتدا، تخمِ بگیر و بند، شکنجه و کُشت و کُشتار مخالفین را در میادین متفاوت کاشتند؟ در حقیقت این نظام معرفِ جنگ و جنایت، معرفِ استثمار و سرکوب و تعرض به سفرۀ ناچیز میلیون‏ها انسان دردمند و محروم است. پس طرحِ سیاستِ "فراموش" و "بخشش"، در برابر اعمال جنایت‏بارِ سران حکومت، به معنای هم‏سوئی با جانیان بشریت و بویژه زخم پاشیدن بر دردهای بی‏شمار خانواده‏های جانباختگان دهۀ شصت است.

خلاصه فاجعه و رخدادِ دردآور دهۀ شصت، نه از یاد رفتنی نیست و نه صلاح است تا کمترین دل‏سوزی و یا شفقتی نسبت به جانیان بشریت و بخصوص عناصر وابسته به طبقۀ سرمایه‏داری در درون زندان‏ها از خود نشان داد. در نتیجه طرحِ موضوعی هم‏چون بخشش، و آن‏هم با هر توجیه تئوریک - سیاسی‏ای، خیانت به جنبش‏های اعتراضی و بدنبال آن، اغتشاش طبقاتی در درونِ جامعه و نیز در درونِ زندان‏ها است. معلوم است که پیگیری سیاست‏های تاکنونی در عرصه‏های متفاوت، انتخابِ سیاسی و عملی سردمداران نظام وابستۀ جمهوری اسلامی در برابر کارگران و زحمت‏کشان است و در مقابل تنها و تنها، با انتخابِ سیاسی و عملی نیروهای مدافع جنبش‏های اعتراضی است‏که می‏توان از شر بی‏عدالتی‏های درونِ جامعه، از دستگیری و شکنجه، از کُشت و کُشتار و از نبود ناامنی‏ها خلاصی یافت. این نظام با همۀ دار و دسته‏ها و جناح‏های رنگارنگ‏اش بناحق‏اند و ماندگاری یک‏روزۀشان، برابر با گسترش فقر و بدبختی، برابر با از دم تیغ گذراندن کارگران، زحمت‏کشان، زنان و زندانیان سیاسیِ وابسته به جنبش‏های عدالت‏خواهی است.

24 شهریور 1398

15 سپتامبر 2019

گزارش کوتاه نوشتاری، ویدیویی و تصویری از تجمع و تظاهرات اعتراضی وسیع با شکوه علیه احکام ننگین یک قرن زندان در روز شنبه 14 ماه سپتامبر 2019 در شهر گوتنبرگ

عکس ها سخن میگویند نمایی

روز شنبه 14 ماه سپتامبر همبسته و متحد به اتفاق برگ زرین دیگری در دفاع از کارگران زندانی و زندانیان سیاسی و جنبش

آزادیخواهی مردم ایران افزودیم به همه، به هرکسی که بنوعی به موفقیت این گردهمائی و تظاهرات با شکوه علیه احکام ننگین یک قرن زندان، کمک کردند و یا در آن شرکت و از آن حمایت کردند دست مریزاد می‌گوئیم


این حرکت مشت محکمی بود بر دهان جانیان حاکم فاشیست اسلامی بر ایران. پیامی بود به جنایتکاران رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی ایران که اگر در ایران کارگران و فعالین سیاسی را مورد ضرب و شتم و به بند و احکام ننگین محکوم میکنند ما در پشتیبانی از آن‌ها، به خیابان‌ها می‌آئیم

وفریاد می‌زنیم «مبارزه ما هیچ جغرافیایی نمیشناسد» به آن‌ها پیام‌ می‌دهیم که شيشه عمر سرمايه داران و دولتشان در دست طبقه كارگر است.

سرمايه داری و كارمزدی و بردگي سرمايه داری ازلی و ابدی نيست. پیروزی طبقه كارگر ممكن است. جنگ طبقاتی را بايد از جبهه های متفرق و

پراكنده و نابرابر به جنگی متحد و سازمان يافته با سرمايه داری تبديل كرد. فعالين كارگری، كارگران سوسياليست لولای اين اتحاد طبقاتی و نمايندگان و سخنگويان منافع مشترك كل طبقه مزد بگيرجامعه اند.


اين راه نجات كارگران هفته تپه و خانواده ها و كودكانشان و راه نجات زندگي كل طبقه و همه محرومان جامعه است. جامعه بشری بدون انگل سرمايه داری و سرمايه داران و حافظانشان، بهشت طبقه كارگر و توده های مردم است. كليد اين سعادت و رهايی و نجات بشريت در دستهای توانای طبقه كارگر قرار گرفته است.

گزارش: لینک ویدیویی و تصویری

لینک آلبوم عکس:

 

https://www.facebook.com/pg/AnjomanePanahandganIrani/photos/?tab=album&album_id=1390314464440483&__tn__=-UC-R

 

لینک ویدیویی شماره یک

https://www.facebook.com/payam.mohammadi.7/videos/10220724664572435/

 

لینک فیلم شماره 2

 

https://www.facebook.com/payam.mohammadi.7/videos/10220716899018301/

 

لینک فیلم شماره 3

 

https://www.facebook.com/payam.mohammadi.7/videos/10220713136204233/

 

لینک فیلم شماره 4

https://www.facebook.com/amir.javaherilangroudi/videos/10157407163743360/

 

 

لینک فیلم شماره 5

https://www.facebook.com/amir.javaherilangroudi/videos/10157407163613360/

 

لینک فیلم شماره 6

https://www.facebook.com/amir.javaherilangroudi/videos/10157407163913360/

 

لینک فیلم شماره7

https://www.facebook.com/amir.javaherilangroudi/videos/10157407164048360/

توفیق محمدی

 

انجمن پناهندگان ایرانی ـ گوتنبرگ

 

شانزدهم سپتامبر 2019

اخبار و گزارشات کارگری 25 شهریور ماه 1398

«با اتحاد پیروز میشویم، با افتراق شکست میخوریم»

بازداشتی های مراسم روز جهانی کارگر آزاد باید گردند

- کارگران خشمگین کارخانه هپکو اراک در راه دست یابی به مطالباتشان مسیر ریل راه‌آهن شما - جنوب را مسدود کردند

- ادامه اعتراضات کارگران کارخانه کنتورسازی نسبت به بلاتکلیفی شغلی ومعیشتی با تجمع مقابل ساختمان مجتمع ویژه رسیدگی به مفاسد اقتصادی در تهران

- تجمع اعتراضی کارگران معدن آق دربند نسبت به عدم پرداخت 10ماه حقوق و وضعیت ایمنی مقابل فرمانداری سرخس

- تجمع اعتراضی کارگران شهرداری سی‌سخت نسبت به عدم پرداخت 6ماه حقوق و ماه ها حق بیمه

- تجمع اعتراضی کارگران شهرداری لیکک نسبت به عدم پرداخت 5ماه حقوق و حق بیمه ونیمی از عیدی مقابل فرمانداری بهمئی

- آزادی محمدعلی زحمتکش از زندان عادل آباد شیراز

- اخراج 200 کارگرکارخانه رینگ اسپرت نور نی‌ریز

- عدم پرداخت ماه ها حقوق کارگران شهرداری خرم آباد

- تجمعات اعتراضی اهالی شهرک امیریه ارومیه نسبت به وضعیت نابسامان محله و وعده های توخالی مسئولان مقابل شهرداری ارومیه و اداره آب و فاضلاب استان آذربایجان غربی

- چهارمین روز تجمع اهالی خشمگین روستای گویچاله مازندران در جاده برای جلوگیری ازدفن زباله در این منطقه

*کارگران خشمگین کارخانه هپکو اراک در راه دست یابی به مطالباتشان مسیر ریل راه‌آهن شما - جنوب را مسدود کردند

روز دوشنبه 25شهریور، کارگران خشمگین کارخانه هپکو اراک در دومین روز ازدور جدید اعتراضشان نسبت به عدم پرداخت حقوق و عدم تعیین تکلیف نهایی با سهامدار عمده شرکت با تجمع زیر پل بختیاری مسیر ریل راه‌آهن شمال - جنوب را مسدود کردند.

clip_image001.jpg

بنا به گزارشات رسانه ای شده، کارگران با برافراشتن پلاکاردی به هفت زبان خواستشان را مبنی بر تعیین تکلیف نهایی با سهامدار عمده شرکت را بنمایش گذاشتند.

یکی از کارگران معتر هپکو گفت:کارگران هپکو جدا از تغییر مالکیت کارخانه و انتقال آن به بخش دولتی، به دنبال دریافت مطالبات معوقه مزدی خود نیز هستند. آنها سه ماه دستمزد در سال جاری طلبکارند و مطالباتی نیز از سال‌های 95 تا97 دارند.

وی اضافه نمود:مسئولان بدون درنظر گرفتن شرایط زندگی آنها در مورد واگذاری این واحد صنعتی بدون هماهنگی تصمیماتی را اتخاذ می‌کنند که در عمل به زیان کارگران است و برای همین آنها با بر پایی اجتماعات پیگیر خواسته‌های خود می‌شوند.

*ادامه اعتراضات کارگران کارخانه کنتورسازی نسبت به بلاتکلیفی شغلی ومعیشتی با تجمع مقابل ساختمان مجتمع ویژه رسیدگی به مفاسد اقتصادی در تهران

صبح روز دوشنبه 25شهریورهمزمان با روز دادگاه مدیرعامل شرکت، کارگران کارخانه کنتورسازی برای انعکاس بیشتر اعتراضشان نسبت به بلاتکلیفی شغلی ومعیشتی راهی تهران شدند و مقابل ساختمان مجتمع ویژه رسیدگی به مفاسد اقتصادی تجمع کردند.

یکی از کارگران این کارخانه به خبرنگار رسانه ای گفت: مشکلات کارگران کنتورسازی از زمانی آغاز شد که دولت وقت به دلایل مختلف این واحد صنعتی را به بخش خصوصی واگذار کرد.

او با بیان اینکه تعداد زیادی از کارگران کارخانه کنتورسازی قبل و بعد از متوقف شدن فعالیت تولیدی طی چند مرحله اخراج شدند، در ادامه افزود: در ‌‌نهایت حدود 200 کارگر در این کارخانه باقی ماندند که در حال حاضر حدود26 ماه مطالبات مزدی معوقه از کارفرما طلبکارند. حق بیمه کارگران نیز به تامین اجتماعی پرداخت نمی‌شود.

به گفته وی، کارگران در این مدت برای بازگشایی کارخانه و بازگشت به کار بارها مقابل نهادهای مختلف دولتی در استان قزوین تجمع کرده انداما هنوز به نتیجه‌ای نرسیده و بلاتکلیفی آنها ادامه دارد.

این کارگر کنتورسازی در بخش دیگری از سخنان خود درباره دلایل سفر خود و همکارانش به تهران و حضور در مقابل ساختمان مجتمع ویژه رسیدگی به مفاسد اقتصادی گفت: امروز دوشنبه روز دادگاه مدیرعامل شرکت کنتورسازی ایران است که از یکسال ونیم پیش به دلیل برخی جرائم اقتصادی در زندان به سر می‌برد. مدیرعامل در جلسات گذشته دادگاه از کمک‌های خود به کارگران سخن گفته است اما ما کارگران ضمن رد این سخنان، خواستار خارج شدن شرکت از مدیریت بخش خصوصی هستیم.

وی افزود: خارج شدن شرکت از مدیریت بخش خصوصی یکی از مطالبات اصلی کارگران کنتورسازی است و اگر نهادی دولتی باشد که بتواند از این کارخانه حمایت کند، قطعا بخش اعظم مشکلات ما برطرف خواهد شد.

او با بیان اینکه با توجه به غیبت مدیرعامل شرکت و تعطیلی خط تولید این واحد تولیدی از ابتدای سال جاری باید مسئولان نسبت به حل مشکلات ما تعجیل کنند، در پایان گفت: امروز به تهران آمده‌ایم تا در خصوص مشکلاتی که در نتیجه حضور مالکیت فعلی کارخانه که از زندان آن را مدیریت می‌کند، به وجود آمده و رسیدن این واحد تولیدی به مرز ورشکستگی با مسئولان قضایی ویژه مفاسد اقتصادی صحبت کنیم.

*تجمع اعتراضی کارگران معدن آق دربند نسبت به عدم پرداخت 10ماه حقوق و وضعیت ایمنی مقابل فرمانداری سرخس

روز دوشنبه 25شهریور، کارگران معدن آق دربند برای اعتراض به عدم پرداخت 10ماه حقوق و وضعیت ایمنی مقابل فرمانداری سرخس در استان خراسان رضوی اجتماع کردند.

بدنبال این اجتماع اعتراضی کارگران معدن آق دربند در سالن اجتماعات فرمانداری باحضوردادستان سرخس تعدادی از کارگران به نمایندگی از 120 کارگر از مشکلات محرومیت های حداقلی ایمنی در محل معدن،حق مسکن،عدم پرداخت هزینه درمان ناشی از حوادث در محل کار را مطرح کردند .

بنا به گزارشات رسانه ای شده،سال 96در جلسه ای 96 مقرر شد از محل فروش ملکی در مشهد معوقات و بیمه کارگران پرداخت و بخشی از درآمد در بخش تهیه تجهیزات و افزایش ایمنی هزینه شود که از آن تاریخ تاکنون اقدامی صورت نگرفته است.

قابل یادآوری است که 31درصد سهام معدن آق دربند هم اکنون متعلق به آستان قدس رضوی است و این نهاد وکالت 17 درصد از سهام معدن را به عهده دارد.

و در مهرماه سال گذشته،گل بابایی (نماینده آستان قدس رضوی) به خبرنگار رسانه ای گفت:آستان قدس تصمیم دارد با فروش بخشی از دارایی‌های خود معوقات مزدی کارگران آق دربند را پرداخت کند.

*تجمع اعتراضی کارگران شهرداری سی‌سخت نسبت به عدم پرداخت 6ماه حقوق و ماه ها حق بیمه

روز دوشنبه 25 شهریور،کارگران شهرداری سی سخت در استان کهکیلویه برای اعتراض به عدم پرداخت 6ماه حقوق و ماه ها حق بیمه دست به تجمع زدند.

بنابه گزارش رسانه ای شده ،کارگران شهرداری سی سخت گفتند: دست‌کم بابت 6 ماه مطالبات مزدی سال جاری طلبکاریم و باتوجه به مخارج سنگین تحصیلی فرزندان دانش‌آموزان و دانشجویمان از شهرداری می‌خواهیم بخشی از این طلب مزدی را پرداخت کند.

از قرار معلوم حدود 85کارگری که در شهرداری و سازمان‌های وابسته به آن به صورت رسمی، قراردادی و پیمانی مشغول کار هستند، از اسفند ماه سال 97بابت مطالبات مزدی خود طلبکارند. در عین حال نیمی از عیدی سال 97این کارگران نیز پرداخت نشده است.

این افراد که از کارگران قدیمی شهرداری محسوب می‌شوند به مشکلات مالی موجود اعتراض کرده و می‌گویند: دستمزد اسفند ماه خود را با چهارماه تاخیر حدود دو ماه پیش دریافت کرده‌اند و از آن پس دریافتی دیگری نداشته‌اند.

به گفته این کارگران؛ حدود 20 نفر از کارگران بازنشسته شهرداری سی‌سخت که از مدتها پیش بازنشسته شده‌اند هنوز نتوانسته‌اند مطالبات بازنشستگی خود را از شهرداری دریافت کنند.

این کارگران افزودند که بیشترشان حدود 15 تا 20سال سابقه کار دارند و این نگرانی در آنها وجود دارد که در صورت ادامه پیدا کردن روند موجود نتوانند هزینه تحصیلی فرزندان خود را در آستانه سال جدیدی تحصیلی تامین کنند.

آنها با بیان اینکه در حال حاضر شهرداری بابت مطالبات بیمه‌ای کارگران بدهی‌ زیادی به تامین اجتماعی دارد، افزودند: به همین دلیل هرچند وقت یکبار حساب مالی شهرداری بابت طلب بیمه‌ای مسدود می‌شود.

یکی از کارگران شهرداری سی‌سخت با بیان اینکه در حال حاضر شهرداری فقط بابت عوارض چندین میلیارد تومان از چند نهاد دولتی مستقر در این شهر طلبکار است، گفت: طبق اظهارات برخی مسئولان شهرداری درصورتی‌که این نهاد بتواند با همکاری مسئولان استانی و شهرستانی مطالبات معوقه خود را از نهادهای مختلف دولتی وصول کند توانایی پرداخت یکجای همه معوقات مالی و بیمه‌ای کارگران را خواهد داشت.

او در پایان گفت: این روزها تامین هزینه‌های مربوط به تحصیل شوخی‌بردار نیست به همین دلیل از مسئولان مربوطه می‌خواهیم که در این مورد چاره‌اندیشی کنند.

*تجمع اعتراضی کارگران شهرداری لیکک نسبت به عدم پرداخت 5ماه حقوق و حق بیمه ونیمی از عیدی مقابل فرمانداری بهمئی

روز دوشنبه 25شهریور، کارگران شهرداری لیکک برای بنمایش گذاشتن اعتراضشان نسبت به عدم پرداخت 5ماه حقوق وحق بیمه ونیمی از عیدی دست به تجمع مقابل فرمانداری شهرستان بهمئی در استان کهگیلویه و بویراحمد زدند.

کارگران تجمع کننده به خبرنگاریک رسانه محلی گفتند:5 ماه است که هیچگونه حقوقی دریافت نکرده اند و حتی نیمی از مبلغ عیدی سال گذشته خود را هم طلبکارند.

یکی از کارگران معترض گفت: با توجه به اینکه در آستانه مهرماه و فصل بازگشایی مدارس هستیم، انتظار داریم فرمانداری شهرستان نسبت به پیگیری و وصول بخشی از مطالبات ما اقدام کند.

یکی دیگر از کارگران حاضر در تجمع گفت: از فروردین به بعد حق بیمه تامین اجتماعی هیچکدام از ما واریز نشد، اگر اعضای خانواده ما بیمار شوند مجبوریم به صورت آزاد به مراکز درمانی مراجعه کنیم و برای این کار هزینه های سنگین بپردازیم.

*آزادی محمدعلی زحمتکش از زندان عادل آباد شیراز

روز دوشنبه 25شهریور،محمدعلی زحمتکش معلم کنشگراز زندان عادل آباد شیراز آزاد شد.

*اخراج 200 کارگرکارخانه رینگ اسپرت نور نی‌ریز

از 500 کارگرکارخانه رینگ اسپرت نور نی‌ریز واقع در 200 کارگرکارخانه رینگ اسپرت نور نی‌ریز 200نفرشان اخراج شدند.

بنابه گزارش رسانه ای شده بتاریخ 25شهریور،مواد اولیه تولید رینگ اسپرت از آلمان وارد کشور می‌شود ونوسانات ارزی موجب شد تا مواد اولیه موردنیاز تولید رینگ اسپرت چندین ماه در گمرک معطل ‌مانده و اقدامی برای ترخیص آنها انجام نگیرد.

حدود 500 کارگر در این کارخانه مشغول به کار بودند که به دلیل نبود مواد اولیه 200 نفر از آنها اخراج شدند.

*عدم پرداخت ماه ها حقوق کارگران شهرداری خرم آباد

خبر کوتاه: ها حقوق کارگران بخش نظافت شهری شهرداری خرم آباد پرداخت نشده است.

*تجمعات اعتراضی اهالی شهرک امیریه ارومیه نسبت به وضعیت نابسامان محله و وعده های توخالی مسئولان مقابل شهرداری ارومیه و اداره آب و فاضلاب استان آذربایجان غربی

صبح روز دوشنبه 25شهریور،جمعی از اهالی شهرک امیریه در اعتراض به وضعیت نابسامان محله و وعده های توخالی مسئولان مقابل شهرداری ارومیه و اداره آب و فاضلاب استان آذربایجان غربی تجمع کردند.

امیریه یکی از محله های ارومیه در انتهای خیابان ساوالان بوده که ساکنین این محل از وجود مشکلات زیر ساختی فراوانی از جمله فقدان فاضلاب مناسب، فقدان آسفالت و جدول گذاری، فقدان تیرهای برق استاندارد و دیگر‌ مشکلات ناشی از موضوع های گفته شده اعم از بروز بیماری‌های پوستی کودکان این محله رنج می‌برند.

*چهارمین روز تجمع اهالی خشمگین روستای گویچاله مازندران در جاده برای جلوگیری ازدفن زباله در این منطقه

روزدوشنبه 25شهریور برای چهارمین روز متوالی، اهالی خشمگین روستای گویچاله مازندران با تجمع در جاده مانع ازدفن زباله در این منطقه شدند.

بنابه گزارش رسانه ای شده بتاریخ 25شهریور، از روز جمعه مردم در مسیر ورود به روستای گویچاله و سایت زباله مستقر هستند و از انتقال هرگونه زباله به این روستاها جلوگیری می کنند.

مشکل زباله و دفن نامناسب به حدی بغرنج و فرا تر از حد رفته که در طی14 سال بیش از یک میلیارد کیلوگرم زباله در منطقه گویچاله تخلیه شده است . حکایت این روزهای انباشت زباله شهرهای مازندران و آلوده کردن بخشی از مناطق مرزی استان مازندران و سمنان در روستای گویچاله است .

این انباشت زباله باعث نارضایتی شدید مردم منطقه گویچاله شده است که بنابر گفته آن ها شیرابه های حاصل از انباشت زباله در این مدت به سفره های آب های زیرزمینی نفوذ کرده و باعث آلوده شدن محصولات کشاورزی و شیوع بیماری های واگیردار بین دام و انسان شده است .

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

اخبار و گزارشات کارگری – شنبه ۱۶ لغایت جمعه ۲۲ شهریورماه ۱۳۹۸

http://radiopayam.ca/Weekly_News_5

-------------------------------------------

پیشنهادات و انتقادات خود را با ما در میان بگذارید. کانال تلگرام #رادیو_پیام_کانادا

اطلاعیه خبری

صبح روز ۲۵ شهریور کارگران هپکو در ادامه اعتراضاتشان بخاطر تعویق پرداخت ۵ ماه مزد و به تعطیلی کشیده شدن کارخانه بعلت دزدی های پشت پرده دست به تجمع زدند. در این روز بار دیگر شهر اراک به صحنه راهپیمایی کارگران هپکو تبدیل شد. کارگران سپس به نشانه اعتراض مسیر راه آهن شمال- جنوب را مسدود کردند و با جمع شدن در زیر پل "شهید بختیاری" بر روی محدوده ریل راه‌آهن ایستادند و خواستار پاسخگویی به مطالباتشان شدند. این کارگران در روز قبل از آن نیز بدنبال پایان اولتیماتوم ده روزه ای که داده بودند و پاسخ نگرفتن خواستهایشان تجمع داشتند. در این روز همچنین کارگران آلومینیوم اراک نیز با مشکلاتی مشابه و عدم پرداخت چندین ماه دستمزدشان در مقابل ساختمان اداری این شرکت تجمع داشتند.

 اعتراض کارگران هپکو در کنار اعتراضات کارگران آذر آب و امروز آلومنیوم اراک فضای این شهر را به تحرکت درآورده است. حزب کمونیست کارگری بر همبستگی مردم شهر با اعتراضات این کارگران و شرکت فعال خانواده ها در اعتراضات تاکید دارد.

تجمع اعتراضی کارگران معدن آق دره

روز ۲۵شهریور کارگران و معدنکاران معدن آق دره در بند سرخس در استان خراسان در اعتراض به عدم پرداخت ده ماه  مزد خود در مقابل فرمانداری دست به تجمع زدند.

پیش بسوی اعتصابات سراسری

پیش بسوی ایجاد شوراها

حزب کمونیست کارگری ایران

۲۵  شهریور ٩٨،  ۱٦  سپتامبر  ٢٠١٩

 

-- اطلاعیه خبری

تجمع کارگران هپکو، شرکت حمل ونقل خلیج ، کنتورسازی قزوین، بازنشستگان

تجمع دوباره کارگران هپکو بعد از پایان اولتیماتوم آنان

صبح روز ۲۴ شهریور بدنبال تمام شدن مهلت ده روزه‌ای که کارگران هپکوی اراک به حکومت داده بودند، تجمع و اعتراضات کارگران مجددا شروع شده است. این کارگران مدتهاست در حال مبارزه اعتراض هستند و به خصوصی سازی کارخانه و عدم امنیت شغلی و نپرداختن پنج ماه دستمزد و دزدیها اعتراض دارند و اعلام کرده اند که تا تحقق خواستهایشان به اعتراض ادامه خواهند داد.

اعتراض کارگران شرکت حمل ونقل خلیج به پیمانی شدن

روز یکشنبه ۲۴ شهریور کارگران دائمی شرکت حمل ونقل جاده‌ای خلیج نسبت به تبدیل وضعیت قرارداد خود مقابل دفتر مدیریت واقع در میدان نماز شهر اسلامشهر تجمع کردند. این کارگران در روز قبل از آن نیز در همین رابطه گردآمده بودند و این چندمین بار است که دست به چنین تجمعاتی میزنند. بنا بر خبرها بنا بر تصمیم مدیریت جدید شرکت حمل و نقل خلیج که اخیرا این شرکت را خریداری کرده است قرار است که  از ابتدای ماه جاری، وضعیت استخدامی  حدود ۱۵۰ کارگر دائمی این شرکت از حالت قرارداد مستقیم به پیمانکاری تغییر یابد.  که در نتیجه این اتفاق امنیت شغلی کارگران در معرض تهدید قرار می‌گیرد. در برابر این توطئه برنامه ریزی شده کارگران ایستاده اند و اعتراض آنان ادامه دارد.

به گفته کارگران معترض، آنها ماه گذشته نیز در ارتباط با همین موضوع تجمع مشابهی را مقابل شرکت برگزار کردند که با میانجی‌گری مسئولان شهرستان، آنها به محل کارشان بازگشتند. مدتی بعد اعضای شورای تامین شهرستان در ارتباط با مشکلات کارگران تشکیل جلسه داد که نتیجه‌ آن امضای تعهدنامه‌ای است که طبق مفاد صورتجلسه واگذاری شرکت، کارفرما حق اخراج هیچ نیرویی را تا ۵ سال آینده  ندارد اما بخش خصوصی با بی‌توجهی به مفاد واگذاری شرکت و صورتجلسه شورای تامین شهرستان از مرداد ماه سال جاری برای اعمال فشار از ورود ۱۵۰ نفر از کارگر به شرکت ممانعت کرده و تاکید دارد که این تعداد کارگر باید با یک شرکت پیمانکاری همکاری کنند. این کارگران ۱۵ تا ۲۰ سال سال سابقه کار مستقیم با شرکت خلیج دارند.

ادامه  اعتراضات کارگران کنتورسازی قزوین

یکشنبه ۲۴ شهریور کارگران شرکت کنتورسازی در ادامه اعتراضاتشان مقابل استانداری قزوین تجمع کردند. اعتراض این کارگران به تعطیلی کشیده شدن کارخانه و بساط دزدی و اختلاس حاکم در آن و عدم دریافت  ۲٤  ماه مزد و دیگر مطالباتشان است. از حدود ۱۲۰۰ کارگر در این کارخانه تنها ۲۰۰ نفر باقیمانده اند و اکنون با تعطیلی کارخانه این کارگران نیز درمعرض اخراج قرار دارند.  

نپرداختن دستمزدها و در کنار آن وضعیت اقتصادی از هم پاشیده حکومت و بساط چپاول و دزدی در کارخانجات معیشت و زندگی بخش عظیمی از کارگران در کارخانجات مختلف را به خطر انداخته است. در رابطه با همین معضلات امروز مراکزی چون هپکو، آذرآب، کنتورسازی قزوین و بسیاری از مراکز دیگر به کانون های داغ اعتراض تبدیل شده است. یک محور مهم اعتراض کارگران در چنین مراکزی، اعتراض به بساط دزدیها و اختلاسها و به خطر افتادن وضعیت اشتغال کارگران است. حزب کمونیست کارگری ضمن حمایت قاطع از مبارزات این کارگران بر همبستگی و هماهنگی مبارزاتی این کارگران، حمایت وسیع مردم از مبارزات کارگران و دخالت فعال خانواده ها در این اعتراضات تاکید دارد.

بازنشستگان در رشت

بازنشستگان در رشت برای ساعت ده صبح  روز ۲۵ به تجمع در خیابان معلم مقابل استانداری در این شهر اعلام تجمع کرده اند. وسیعا باید خبررسانی کرد.

یک همبستگی جالب بین المللی با کارگران نیشکر هفت تپه

روز یکشنبه ۲۴ شهریور بدعوت اتحادیه کارگران یونان آکسیونی در حمایت از جنبش کارگری در ایران  و بازداشت شدگان نیشکر هفت تپه برپا شد. در این حرکت کارگری میثم آل مهدی از چهره های سرشناس در گروه ملی فولاد اهواز که بخاطر پیگرد حکومت اسلامی ناگزیر به خروج از ایران گردیده، در صف جلو حرکت میکرد و تظاهر کنندگان پلاکاردهایی در حمایت از کارگران ایران در دست داشتند. عکس های زیبایی از  این همبستگی کارگری در مدیای اجتماعی پخش شده است. در همین روز نیز جمعی از فعالین کارگری در سنندج طی بیانیه ای حمایت خود را از اسماعیل بخشی،  سپیده قلیان، ساناز الهیاری، امیر حسین محمدی فرد، امیر امیر قلی، علی نجاتی و محمد خنیفر اعلام کردند و خواستار آزادی فوری آنان و مختومه شدن پرونده های امنیتی علیه آنان شدند.

پیش بسوی اعتصابات سراسری

پیش بسوی ایجاد شوراها

حزب کمونیست کارگری ایران

۲۵  شهریور ٩٨،  ۱٦  سپتامبر  ٢٠١٩

tel:00447435562462

گفتگوی فواد عبدالهی با آذر مدرسی - تعرض پایینی ها و استیصال بالایی ها
برای شنیدن گفتگو بر روی لینک زیر کلیک کنید.

در صدر اخبار سرکوب رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی صدور شلاق و زندانهای طولانی مدت فعالین کارگری و حامیان همراه حرکت شورایی کارگران نیشکر هفت تپه قرار دارد . اسماعیل بخشی ، محمد خنیفر، سپیده قلیان ، عسل محمدی ، امیر امیرقلی ، امیرحسین محمدی و ساناز اللهیاری بعد از ماهها شکنجه در سیاهچالهای رژیم اسلامی توسط ضابطه دستگاه سرکوب - قوه قضائیه رژیم به ریاست ابراهیم رئیسی از اعضای برگزیده خمینی جلاد درهیئت مرگ جمهوری اسلامی به شلاق و بیش از یک قرن زندان محکوم شده اند . هنوز حکم بیدادگاه رژیم دررابطه با کارگر بازنشسته نیشکر هفت تپه ، علی نجاتی که با حرکت شورایی همکارانش همراهی داشت نا مشخص است .

هربار که بحران اقتصادی - سیاسی رژیم اسلامی شدت بیشتری میگیرد سرکوب فعالین جنبش کارگری هم با حدت بیشتری رخ مینماید . کشاکش اخیر مابین امپریالیسم آمریکا و متحدین اش – دولتهای مرتجع شیوخ منطقه و دولت فاشیست اسرائیل - از یکطرف و رژیم سرمایه داری اسلامی از طرف دیگرجهت سهم خواهی بیشتر در خاورمیانه که در جریان است و زندگی توده های مردم کارگر را به سراشیب نابودی کشانده است مبتنی بر سرکوب جنبش کارگری از فاز جدید شدت یافتن بحران اقتصادی – سیاسی رژیم اسلامی ناشی میشود . باید توجه داشت رژیم بحران زای سرمایه داری اسلامی چه به لحاظ بحرانهای ناشی از تضاد ذاتی شیوه تولید سرمایه داری و چه به لحاظ ماهیت سیاستهای ماجراجویانه توسعه طلبانه اش تا زمانی که سرنگون نشده است ادامه دارد و بار بحران اقتصادی در هر فاز سیاسی اش که بر توده های میلیونی تحمیل میشود با شدت سرکوب طبقه کارگر و توده های ستمدیده همراه میباشد . زیرا اگر به مبارزات کارگری در همین دو دهه گذشته که هر روزه به اشکال مختلف ادامه یافته و زمین را زیر پای رژیم داغ نگه داشته است و هنوز بعلت فقدان سازمانیابی سراسری و شورایی مبتنی بر مضمون ضد سرمایه داری ونیز نقش مخرب رفرمیسم نتوانسته بر خرمن عمر رژیم سرمایه داری اسلامی آتش اندازد ، به چرایی احکام جنایتکارانه علیه فعالین کارگری پی برده میشود . باید در نظر داشت که اسارت ، شکنجه و احکام شلاق و زندانهای طویل المدت فعالین کارگری علیه تمامی آحاد طبقه کارگر وهر انسان آزادیخواهی است که درجهنم جمهوری اسلامی بسر می برد.

اطلاعیه های کلیشه ای «محکوم میکنیم» هیچ راهبرد عملی را دربر نمیگیرد و بیشتر به ریشخند گرفته میشود . حمایت از فعالین کارگری باید یک واقعیت جنبشی و جزء مبارزه طبقاتی کارگران شود. در دیماه سال گذشته که کارگران نیشکر هفت تپه با رویکرد شورایی، اعتصاب را خارج ازمحدوده کارخانه در شهر شوش تداوم دادند حمایت عملی سکنه زحمتکش شهر را بدنبال داشت و به شهرهای دیگر نیزسرایت کرد و ازجمله فعالین معترض دانشجویی به صف حمایت کنندگان از اعتصاب هفت تپه پیوستند . در حال حاضر مبارزات کارگری در نیشکر هفت تپه ، فولاد اهواز ، هپکو و آذرآب اراک و نیز کنتور سازی قزوین در جریان است که میتوانند ضمن همبستگی مبارزاتشان و فراخوان به هم طبقه ایها در بخشهای صنایع نفت ، پتروشیمی ها ، آب و برق ، ماشین سازی ها ، حمل و نقل و ترانسپورت و دیگرمراکز کار و فعالیت ، تدارک اعتصاب سراسری علیه احکام فعالین کارگری را به پیش ببرند و آزادی بدون قید و شرط آنها و دیگر زندانیان سیاسی را بدور از هرترفند قوه قضائیه خواستار شوند . راهکار رهایی از بن بست اعتراضات کارگری که بیش از دو دهه هر روزه ادامه داشته است و حتی خواستهای نازل مثل حقوق های معوقه را نتوانسته تحقق ببخشد ، به گسست از توهمات رفرمیستی که در راه حلهایی مثل طومار نویسی ، مراجعه به نهادهای رژیم اسلامی و نظیر اینها بازتاب میابد بستگی دارد . به یاد داشته باشیم که دردیماه سال قبل، وقتی اسماعیل بخشی در اجتماع اعتراضی کارگران درصحبت هایش اشاره کرد که “خودمان می رویم توی مدیریت می نشینیم و هفت تپه را اداره می کنیم ” مورد حمله گرایش رفرمیسم با جلوافتادن رضا رخشان مسئول سابق سایت سندیکای هفت تپه که دررکاب خانه کارگریها به حساب میاید قرار گرفت و اورا متهم کرد که از " تصرف کارخانه " حرف زده است . درصورتیکه سخن اسماعیل بخشی نشانی از تعرض به حریم " مقدس " مالکیت سرمایه داری را بازتاب نمیداد . بطورقطع، باید اقرار کرد که اگرطبقه کارگر جنبش شورایی سراسری خود را سازمان بدهد ، میبایست به خاطر تأخیر درانجام این " اتهام " بعنوان یک تاکتیک ضد سرمایه داری علیه اساس استثمارش توسط سرمایه یعنی کارمزدوری، اعتراف نماید . جایگزینی راه حلهای توهم آفرین رفرمیستی با راهبرد رادیکال کارگری ازجمله اعتصاب به ویژه اعتصاب سراسری ، به هر اندازه اتفاق افتد پاسخ مناسبی به دستگاه سرکوب رژیم است . نباید فراموش شود در همان اعتصاب دیماه کارگران نیشکر هفت تپه ، گرایش رفرمیسم توانست درپایان دادن به اعتصاب بدون تحقق خواستها وایجاد تفرقه در بین کارگران پس از فرصت سرکوبی که رژیم پیدا کرد و همکاری در تشکیل شورای اسلامی ، نقش مخرب خود را ایفا کند.

بنابراین ، مقابله با راهکارهای گرایش رفرمیستی تا سرمایه داری سلطه دارد درمبارزات طبقه کارگر بخصوص ازجانب فعالین کمونیست جنبش کارگری امریست که نباید فراموش شود . زیرا که رفرمیسم یک گرایش بورژوایست و زمینه نفوذ در جنبش کارگری برایش فراهم است تا جنبش کارگری را تحت کنترل درآورد و به سازش طبقاتی بکشاند واز رشد رادیکالیسم واستقلال طبقاتی جلوگیری نماید . روشن است که هرچه سطح آگاهی طبقاتی ارتقاء بیابد ازدامنه نفوذ گرایش رفرمیسم کاسته میشود و قدرت مانورش کاهش میابد . درطی اعتصاب دیماه هفت تپه ، وزارت اطلاعات و کل نیروی سرکوب رژیم که درکمین فرصت لحظه شماری میکرد آنچه مانع یورش آنها میشد ادامه اعتصاب وخارج شدن از درون کارخانه وکشاندن اعتصاب در سطح شهرشوش ودرپی آن حمایت توده مردم زحمتکش شهراز مبارزه متحدانه کارگران بود .

این امر بدیهی است که به هرسطحی که اعتراضات سراسری شود ، حمایت مردم ستمدیده بیشتری را بدنبال خواهد داشت و رژیم اسلامی عقب خواهد نشست ، بویژه که به شکل اعتصاب پیش برده شود .

بیژن شفیع

سپتامبر 2019

با ما در تماس باشید

عضویت در خبرنامه سایت