.
سه شنبه ۳۰ مهر ۱۳۹۸.
امروز:
Oct 22 2019.
برابر با

 ارسال مطلب به ایران تریبون

matlab@iran-tribune.com

منتخب ایران تریبون

نشریات

یکشنبه, 29 ارديبهشت 1398 ساعت 17:49

اخبار و گزارشات کارگری25-28 اردیبهشت ماه

اخبار و گزارشات کارگری 27 و 28 اردیبهشت ماه 1398
«با اتحاد پیروز میشویم، با افتراق شکست میخوریم»
بازداشتی های مراسم روز جهانی کارگر وروز معلم آزاد باید گردند
- از هفت تپه تا مریوان!
همه بازداشت شدگان فورا آزاد باید گردند
- اعتصاب کارکنان بیمارستان صنایع پتروشیمی بندر ماهشهر دراعتراض به خصوصی سازی و افزایش تعرفه های درمان
- تجمع اعتراضی پرستاران بیمارستان آزادی تهران نسبت به عدم پرداخت حق اضافه‌کاری ، کارانه ومطالبات دیگر وعدم اجرای طرح طبقه‌بندی مشاغل
- تجمع اعتراضی معلمان حق‌التدریس قم نسبت به بلاتکلیفی استخدامی
- اعتراضات معلمان جدید الورود نسبت به عدم شمول افزایش حقوق 400هزار تومانی
- انجمن صنفی مالکان وسایل نقلیه حمل و جاده‌ایِ مسافر تحت لوای کارگری و پایمال شدن حقوق رانندگان
- عدم پرداخت 12ماه حق بیمه 130کارگر کارخانه قطعات بتنی گیلان
- نگرانی کارگران کارخانه نساجی قائم‌شهر نسبت به آینده شغلی ومعیشتی
- تعاونی مسکن تعاونی مسکن پارس خودرو بنام کارگران به کام شرخرها وبی تفاوتی مدیریت شرکت پارس خودروواین دست وآن دست کردن مسئولان قضایی
- تجمع اعتراضی اهالی شهر شاهدیه، بخش زارچ و محدوده دروازه قرآن یزد نسبت به مشکلات زیست محیطی و مسدود کردن جاده یزد - اشکذر
- تجمعات اعتراضی حامیان حقوق حیوانات در تهران نسبت به کشتار سگ‌ها
- آمارهای ضد و نقیض مسئولان از خودکشی‌ها
- گزارشی دلخراش از کارگران قربانی حوادث کار و فریبکاری کارفرمایان برای پایمال کردن حقوقشان!
*از هفت تپه تا مریوان!
همه بازداشت شدگان فورا آزاد باید گردند
به تلافی از اعتصاب 19 اردیبهشت کارگران هفت تپه در اعتراض به ادامه کار شورای اسلامی و بازگشت کاظمی مدیر شرکت و با هدف اساسی تر، یعنی پیش دستی سرکوبگرانه از وقوع اعتصابات قدرتمند آتی کارگران هفت تپه که به یکی از مراکز عمده و حساس مبارزات کارگری ایران تبدیل شده است، همه دم و دستگاه های سرکوب علیه این کارگران بسیج شده و از آن روز تا حالا ده ها نفر را احضار و بازداشت نموده اند.
بازداشت شدگان، 1 امید آزادی، 2 صاحب ظهیری، 3 ناصر نعامی، 4 کیانی نژاد، 5 فیصل تعالبی، 6 سید اسماعیل جعاوله، 7 عادل سماعی، 8 رستم عبداله زاده هستند.
کارگران هفت تپه که اکنون به خاطر مبارزات قهرمانه شان و جا انداختن تجارب ارزنده در جریان مبارزات شان از جمله اتکا به مجمع عمومی، انتخاب نمایندگان مستقیم خود در تشکل مجمع نمایندگان، به خیابان آوردن اعتراضات و مطالبه اداره شورایی، نه تنها در میان طبقه کارگر، بلکه برای همه بخش های معترض جامعه مورد اعتماد و توجه ویژه هستند و به همین خاطر است که این گونه سرآسیمه و دستپاچه، سرکوبگران به هر اعتصاب آنان یورش برده و با بازداشت و احضار وسیع کارگران، به ایجاد رعب و وحشت روی می آورند. شدت این دستپاچگی به دنبال اعتراض دانشجویان که یکی از بخش های قدرتمند اعتراضات و متحد کارگران است، نمایان شد که یکی از باشکوهترین اعتراضات علیه حجاب و قوانین ضد زن در دانشگاه تهران را با شعار «بیکاری، بیگاری، حجاب زن اجباری» سازمان دادند و در نتیجه بازداشت کارگران ادامه یافت.
اما اعتراضات و اعتصابات کارگری و اجتماعی طی کمتر از 10 روز، تنها به هفت تپه محدود نماند.
یکی از مهم ترین اعتراضات، تجمع وسیع مردم، بویژه جوانان مریوان در اعتراض به قتل های ناموسی و قوانین ضد زن بود که روز گذشته با فراخوان فعالین کارگری، زنان و فعالین اجتماعی برگزار گردید.
سرکوبگران و مدافعان قتل زنان و مدافعان تحقیر و بی حقوقی زن تحت عنوان دفاع از ناموس مرد در برابر این تجمع مردم آزادیخواه و برابری طلب نیز تاب تحمل نیاوردند و تعدادی از شرکت کنندگان در تجمع به اسامی 1 دیمن فتحی، 2 سمیه روزبه، 3 محمد دانش، 4 حمید قبادی، 5 مژده مردوخی، 6 هیمن کانی سانانی را بازداشت کردند که بعدا آنان را آزاد نمودند.
در ایران با حمایت های قانونی از نابرابری و زیردستگی زن، سنت های عقب مانده و قرون وسطایی ناموس پرستی و زن ستیزی هر روز در اذهان عقب مانده ترین و مفلوک ترین انسان ها رسوخ می کنند و مابه ازای عملی آن، جنایت زن کشی است که قاتلین، تحت عنوان دفاع از ناموس تبریه می شوند و قربانیان به جرم خطا به ناموس مدفون می گردند.
حقوق پایمال شده کارگران، معلمان، زنان و دانشجویان با قوانین نابرابری اقتصادی، سیاسی و اجتماعی اعمال می گردند که به هم مرتبط هستند. از این رو کسب هر یک از حقوق پایمال شده در گرو اتحاد و همبستگی همه بخش های محروم از جمله کارگران، معلمان، زنان و دانشجویان است.
متحدانه خواهان آزادی فوری همه کارگران خیرا بازداشت شده هفت تپه به همراه اسماعیل بخشی و سپیده قلیان و لغو کلیه قوانین ضد زن شویم.
انجمن صنفی کارگران برق و فلزکار کرمانشاه
27،/2/1398
*اعتصاب کارکنان بیمارستان صنایع پتروشیمی بندر ماهشهر دراعتراض به خصوصی سازی و افزایش تعرفه های درمان
روز شنبه بیست وهشتم اردیبهشت ماه،کارکنان بیمارستان صنایع پتروشیمی بندر ماهشهر در اعتراض به خصوصی سازی این واحد درمانی و افزایش تعرفه های درمان دست از کار کشیدند.
بنا به گزارشات رسانه ای شده،بدنبال اعتصاب کادر درمانی و پرستاران این بیمارستان در روز شنبه هیچ بیماری در این بیمارستان ویزیت نشده و کلیه خدمات درمانی آن به جز بخش اورژانس تعطیل شدند.
به گفته کارکنان بیمارستان صنایع پتروشیمی ماهشهر،مصوبه اسفند ماه سازمان بهداشت و درمان صنعت نفت مبنی بر مهلت یک ساله به کارکنان این بیمارستان جهت انتقال به مراکز درمانی دیگر به جز شهرهای تهران، اصفهان و شیراز در پی واگذاری بیمارستان 200 تخت خوابی صنایع پتروشیمی ظرف چند روز آینده به یک شرکت خصوصی، ازجمله دلایل اعتصاب آنان است.
آنها با صدور بیانیه ای خواسته هایشان را بقرار زیر اعلام داشتند:
۱. بیمارستان صنعت نفت ماهشهر بصورت دولتی و با نظارت سازمان بهداشت و درمان صنعت نفت، کمافی السابق باقی بماند.
۲. به عنوان مطالبه، مابه ازای مردم در قبال آلایندگی های ناشی از پتروشیمی ها خدمات بیمارستانی همواره با تعرفه دولتی باقی بماند.
۳. هیچگونه تعدیلی در نیروهای انسانی اعم از رسمی، قراردادی و پیمانکاری صورت نگیرد.
۴. پرسنل رسمی مجاز باشند تا پایان خدمت قانونی خود، در ماهشهر بمانند و یا به میل خود انتقال یابند و هیچگونه الزام و اصراری به جابجایی آنها نباشد.
۵. حقوق و مزایا و تسهیلات رفاهی مانند سایر شرکتهای نفت و پتروشیمی منطقه به کارکنان بهداشت و درمان صنعت نفت تعلق گیرد.
۶. شرکتهای پتروشیمی منطقه هرگونه نظارتی را مستقیما و بدون واسطه شرکت و یا اشخاص حقیقی خصوصی ثالث اعمال نمایند.
*تجمع اعتراضی پرستاران بیمارستان آزادی تهران نسبت به عدم پرداخت حق اضافه‌کاری ، کارانه ومطالبات دیگر وعدم اجرای طرح طبقه‌بندی مشاغل
روز شنبه28اردیبهشت، پرستاران بیمارستان آزادی تهران دراعتراض به عدم پرداخت حق اضافه‌کاری ، کارانه ومطالبات دیگرشان وعدم اجرای طرح طبقه‌بندی مشاغل ،دست به تجمع مقابل دفتر پرستاری و مدیریت بیمارستان زدند.
پرستاران این بیمارستان که تحت پوشش دانشگاه علوم پزشکی قرار دارند، به خبرنگار رسانه ای گفتند: اضافه‌کاری‌ ما از دی ماه سال ۹۷ تاکنون پرداخت نشده و کارانه خرداد، دی، بهمن و اسفند سال گذشته را طلب داریم.
آنها افزودند:عیدی سال ۹۷ که باید دو برابر پایه حقوق پرداخت می‌شد، تنها نیمی از آن به حساب پرستاران واریز شده است و مطالبات عیدی پرستاران نیز ناقص پرداخت شده است.
پرستاران بیمارستان آزادی درادامه گفتند: خواستار اجرای طرح طبقه‌بندی مشاغل هستند و اینکه این طرح علیرغم درخواست‌های پیاپی هنوز اجرایی نشده است.
آنها افزودند: طبق قانون کارفرما باید حق تعطیل‌کاری و جمعه‌کاری را در دستمزد پرستاران محاسبه کند؛ با این‌حال بعد از بارها تذکر پرستاران این امر هنوز محقق نشده است.
آنها ادامه دادند:قانون مدیریت بیمارستان را مکلف کرده است که حق جذب و ماندگاری در فیش حقوقی پرستاران درج شود. با این حال مدیریت این عنوان را به پاداش مدیریت تغییر داده است و این روزها زمزمه‌هایی مبنی بر قطع این پاداش مدیریت نیز شنیده می‌شود.
این پرستاران درپایان گفتند: که ساعت کار عرفی بیمارستان پیش از این ۶ ساعت و نیم بوده که اخیراً به ۷ ساعت و نیم تغییر یافته است.
*تجمع اعتراضی معلمان حق‌التدریس قم نسبت به بلاتکلیفی استخدامی
روز جمعه بیست وهفتم اردیبهشت ماه،دراعتراض به بلاتکلیفی استخدامی مقابل دفتر بهارستان نشین قمی اجتماع کردند.
معلمان حق‌التدریس استان قم به خبرنگار رسانه ای گفتند: منتظر نهایی شدن آیین‌نامه استخدام و جذب در آموزش و پرورش براساس ضوابط مصوب مجلس هستیم.
این معلمان که بیشتر آنها خانم هستند،افزودند: بعد از سالها تدریس به عنوان حق‌التدریس منتظر استخدام هستیم و می‌خواهیم خیالمان بابت آینده شغلی و امنیت اشتغال راحت شود.
*اعتراضات معلمان جدید الورود نسبت به عدم شمول افزایش حقوق 400هزار تومانی
معلمان جدید الورود اعتراضشان را نسبت به عدم شمول افزایش حقوق 400هزار تومانی رسانه ای کردند وکارزاری را هم در فضای مجازی راه انداخته اند.
بنابه گزارشات رسانه ای شده بتاریخ28اردیبهشت،علی الهیار ترکمن، معاون برنامه‌ریزی و توسعه منابع وزارت آموزش و پرورش گفت:معلمان ماده 28 را جزو نیروهای پیمانی که باید مشمول افزایش 400 هزار تومانی حقوق شوند، ندانست.
وی افزود: این گروه از معلمان هم‌اکنون در دوره کاروزی هستند و افزایش 400 هزار تومانی مشمول معلمان شاغل رسمی و پیمانی است و دانشجومعلمان، معلمان ماده 28 و سرباز معلمان را شامل نمی‌شود.
این معلمان معترض در پاسخ وی گفتند: اگر به فرض ما کارآموز هم باشیم "که فرض غلطی است" باید بعد از آزمون جامع یعنی از تیر ماه که قبول شدیم 400 هزار تومان به احکام ما اضافه شود که نخواهد شد! اگر ما کارآموز هستیم چرا ذیل حکم ما عنوان "پیمانی" قید شده است؟! از چه موقع کارآموزها در مملکت ما حکم گرفته‌اند؟! از چه زمانی شما به کارآموزها 12 ماه حقوق داده‌اید؟
*انجمن صنفی مالکان وسایل نقلیه حمل و جاده‌ایِ مسافر تحت لوای کارگری و پایمال شدن حقوق رانندگان
بسیاری از کارگران(رانندگان) وسایل نقلیه حمل و جاده‌ایِ مسافر از مرخصی‌های قانونی، سختی کار، مزد مناسب و... محروم هستند. حتی برای آنها لیست بیمه هم رد نمی‌شود.
بسیاری از راننده‌های قدیمی به صورت خویش‌فرما خود را بیمه کرده‌اند. به همین خاطر از استفاده از حق بازنشستگی در مشاغل سخت بهره‌ای نبردند و ۳۰ سال تمام برای رسیدن به بازنشستگی کار کرده‌اند؛ آنهم در جاده‌هایی که به جاده‌های مرگ معروف هستند.
براساس گزارش رسانه ای شده بتاریخ28اردیبهشت،عدم اجرای قانون کار و تامین اجتماعی کارگران مسافربر را به شدت متضرر ساخته و به حقوق آنها لطمات جبران‌ناپذیر وارد ساخته است.
این رانندگان حتی ازداشتن تشکلی مستقل از کارفرمایان و مالکان اتوبوس‌های مسافربری بی‌بهره هستند.
درعوض مالکان وسایل نقلیه حمل و جاده‌ایِ مسافراز طریق معاونت روابط کار وزارت کار مجوز گرفته‌اند که انجمن صنفی تحت لوای کارگری تشکیل دهند.
این افراد تا به حال برای استیفای حقوق کارگران قدمی برنداشته‌اند و کارگران مستقل بیش از همه حقوقشان تضییع شده است.
*عدم پرداخت 12ماه حق بیمه 130کارگر کارخانه قطعات بتنی گیلان
12ماه حق بیمه 130کارگر کارخانه قطعات بتنی گیلان واقع در کیلومتر12 جاده رشت – قزوین پرداخت نشده است.
این کارگران به خبرنگار رسانه ای گفتند:به‌رغم اینکه از آغاز سال ۹۸حدود ۵۸ روز گذشته است، دو ماه حق بیمه (بهمن واسفند)۹۶، ۹ ماه حق بیمه سال ۹۷ و حدودا دو ماه حق بیمه سال جاری کارگران پرداخت نشده است.
این کارگران که در شرکت قطعات بتنی گیلان به صورت قرار داد مستقیم مشغول به کار هستند، از این دیرکرد ناراضی هستند و می‌گویند: به مرور کارگرانی که با تشکیل پرونده در تامین اجتماعی آماده بازنشستگی با مشاغل سخت وزیان آور هستند، اما با وقفه‌هایی که در پرداخت حق بیمه‌شان وجود دارد، امکان بازنشسته شدن ندارند.
از سوی دیگر به نقل از کارگران این واحد نقل می‌شود تقریبا هر چند ماه یکبار تامین اجتماعی شعبه دو رشت از تمدید و تعویض دفتر چه‌ای در‌مانی کارگران به دلیل بدهی های مالی کارفرمای کارخانه خوداری می کند این درحالی ست که اکثر کارگران این واحد تولیدی دارای سوابق پرداخت حق بیمه تا ۲۲ سال هستند.
آنها با اشاره به ماده ۳۶ قانون تامین اجتماعی که کارفرمایان را موظف به پرداخت حق بیمه کارگران خود می‌کند در ادامه افزودند این واحد حدود ۴۰۰ تا ۵۰۰ میلیون به تامین اجتماعی بدهکار است.
طبق اظهارت کارگران این واحد تولید‌ی با توجه به اینکه مسئولان استانی و کشوری از وضعیت این واحد تولیدی و کارگرانش با خبرند از آنان می‌خواهیم نسبت به مشکلات کارگران این کارخانه احساس مسئولیت به خرج دهند.
*نگرانی کارگران کارخانه نساجی قائم‌شهر نسبت به آینده شغلی ومعیشتی
کارگران کارخانه نساجی قائم‌شهر برای باری دیگر نگرانیشان رانسبت به آینده شغلی ومعیشتی،رسانه ای کردند.
یکی از کارگران کارخانه نساجی قائم‌شهر به خبرنگار یک رسانه محلی، گفت:قسمت بافنده این کارخانه فقط چند دستگاه فعال است و ریسندگی نیز دو دستگاه روشن و تولید دارد.
وی خاطرنشان کرد: بسیاری از دستگاه‌ها همچنان سکوت و غیرفعال هستند و بیمه فروردین ماه سال 98 نیز همچنان واریز نشد.
این کارگر نساجی افزود: نخ‌هایی که نساجی قائمشهر باید به تاجران می‌داد را به بهشت زهرا ارسال می‌کرد و در واقع تاجران را دور می‌زدند که این بی‌اعتمادی موجب شد تا دیگر مواد اولیه به نساجی قائمشهر داده نشود.
وی گفت: شهرداری قائمشهر نیز فقط به فکر جاده ایستگاه راه آهن به چهار راه ترک محله است و هیچ توجهی به نصب دستگاه‌ها و بحث تولید و شرکت نیست و فقط به دنبال منافع خود است.
این کارگر افزود: شهرداری عنوان می‌کند که برای ساخت این راه مجوز دریافت کرد اما مطمئناً این مجوزها غیرقانونی است.
وی خاطرنشان کرد: قراردادی که میان بخش خصوصی و شهرداری برای رونق تولید در نساجی بسته شد را باید شهرداری به این تعهدات عمل کند، این تعهدات شامل رونق تولید دستگاه‌ها، تعمیرات دستگاه‌ها و پرداخت دستمزد کارگران که انتقال و حتی بازسازی و نوسازی نیز انجام نشده است.
این کارگر نساجی افزود: در حال حاضر نیز مواد اولیه که در کارخانه وجود ندارد تا بتوانیم پارچه تولید کنیم، عملاً فعالیتمان این است که فقط صبح زود به کارخانه می‌رویم و بلاتکلیف آنجا هستیم و پس از ساعت کاری از کارخانه خارج می شویم و هیچ مسئولی نیز پاسخگو نیست.
*تعاونی مسکن تعاونی مسکن پارس خودرو بنام کارگران به کام شرخرها وبی تفاوتی مدیریت شرکت پارس خودروواین دست وآن دست کردن مسئولان قضایی
به هر تقدیر تعدادی از تعاونی‌های مسکن کارگری، آلت دست اعضای هیات مدیره‌های خود شدند. آنها با پول اعضا زمین می‌خریدند و می‌فروختند تا کسب سود کنند. آنها در قبال سودهایی که از فروش زمین به دست می‌آوردند پاسخگو نبودند. از سویی موعد تحویل خانه‌ها که می‌رسید، می‌گفتند: «هنوز نساخته‌ایم!»
بعد از مدتی هم عده‌ای خارج از مجموعه تعاونی می‌آمدند و مدعی می‌شدند که ما مالک زمین‌های این تعاونی هستیم و اعضای هیات مدیره در محضر آنها را برای ما قولنامه کرده‌اند! سندهای آنها شاهدی بر بی‌تدبیری، اعضای هیات مدیره‌هاست.
این عده آنقدر تخلف کردند که دستگاه قضایی به توقیف اموال تعاونی رای می‌داد. حتی با شکایت اعضا، هیات مدیره‌های این تعاونی منحل می‌شدند تا بار دیگر با برگزاری انتخابات، اعضای جدید آنها انتخاب شوند. به هر شکل مسکن برای کارگران رویا شد؛ چراکه تعاونی تنها به نام‌ آنها ایجاد شده بود.
به هر تقدیر امروز شاهد خیل نارضیان هستیم که جمعیت آنها به بزرگیِ جمعیت سپرده‌گذران بانکی است که موفق نشده‌اند پس از مدت‌ها اصل سپرده‌ها و سود تعلق گرفته به آنها را دریافت کنند؛ هرچند در آنجا دولت؛ مداخله و با استقراض از بانک مرکزی با هر ضرب و زوری که شده طلب سپرده‌گذاران را پرداخت می‌کند، اما اینجا اعضای تعاونی‌ها مانده‌اند و حوضشان!
اعضای تعاونی مسکن کارکنان پارس خودرو چه می‌خواهند؟
به لیست تعاونی‌های متخلف باید «تعاونی مسکن کارکنان شرکت پارس خودرو» را هم اضافه کرد. اعضای این تعاونی مسکن ۹۰۰ نفر هستند که ۵۰۰ نفر از آنها در پروژه مهرشهر اقدام به خرید خانه کرده‌اند. باقی در پروژه نظرآباد و... خانه خریده‌اند.
چندی است که از موعد تحویل خانه‌ها گذشته و حالا این ۵۰۰ نفر مانده‌اند و یک زمین بی‌آب و علف در حوالی فرودگاه محلی منطقه. اکثر این افراد کارگران شرکت پارس خودرو هستند که در رویای خانه‌دار شدن به سر می‌برند.
این زمین ۵۰ هزار متر است و هرکدام از این ۵۰۰ نفر، ۱۰۰ متر در آن سهم دارند. قیمت زمین آنگونه که برخی از اعضا مدعی هستند حدود ۱۴ میلیارد تومان است.
آنها در شرح آنچه بر سرشان گذشته به خبرنگار رسانه ای گفتند: بعد از حدود ۲۰ سال هنوز منازل ما تحویل داده نشده‌اند. این در حالی است که به خاطر سهل‌انگاری هیات مدیره، چک‌های امانی یک پروژه دیگر تعاونی مسکن توسط شرکت طرف قرارداد به فردی که طبق تحقیقات ما «شرخر» است، فروخته شده و این فرد با ارائه این چک‌ها و تطمیع افراد مسئول، موجب بلوکه شدن این زمین و عدم احقاق حق کارگران پارس خودرو شده است.
آنها افزودند: طولانی شدن واگذاری زمین به کارگران باعث شده در این فاصله تعدادی از این افراد فوت کنند که هم اکنون وراث آنها منتظر تحویل زمین و رفع مشکلات خود هستند. ما کارگران بی‌پناه هستیم و در شرایط فعلی فریادرسی نداریم.
معترضان در پاسخ به این پرسش که آیا مدیریت شرکت پارس خودرو به این موضوع ورود کرده است، افزودند: مدیریت شرکت پارس خودرو در حالی که طبق اصل ۱۴۹ قانون کار مکلف به حمایت از اعضای تعاونی مسکن است، به صراحت اعلام می‌کند که «تعاونی مسکن» به ما ربطی ندارد.
ماده ۱۴۹ قانون کار مقرر داشته است که کارفرمایان «مکلفند» با تعاونی‌های مسکن و در صورت عدم وجود این تعاونی‌ها مستقیم با کارگران فاقد مسکن جهت تامین خانه‌های شخصی مناسب همکاری لازم را بنمایند. با این حال تعاونی از لحاظ حقوقی شخصیت جداگانه‌ای دارد و به همین جهت شرکت‌ها، تخلفات آنها را به خود مربوط نمی‌دانند.
آنگونه که خریداران پروژه مهرشهر مدعی هستند عدم حمایت حقوقی از آنها موجب شده است که فرد خریدار چک‌های شرکت تعاونی، در دادگاه برنده شود و حالا مدعی شده که مالک این زمین وسیع است.
ظاهرا این چک‌ها امانی بوده و ابتدا از دست اعضای هیات مدیره پروژه مهرشهر به دست رئیس پروژه نظرآباد رسیده است و رئیس پروژه نظرآباد چک‌ها را به فردی واگذار کرده است. به هر شکل این زمین برای مزایده گذاشته شده است.
خریداران پروژه مهرشهر می‌گویند که زمین به قیمت ۳ میلیارد تومان برای مزایده عرضه شده است؛ این در شرایطی است، قیمت زمین حدود ۱۴ میلیارد تومان و حتی بیشتر است.
کارگران پارس خودرو در پایان می‌گویند: از رئیس قضائیه و کلیه وجدان‌های بیدار می‌خواهیم که مساعدت لازم را برای بازپس‌گیری زمین زحمتکشان میهن به عمل آورند.
در همین حال «هانی مولیات» رئیس هیات مدیره تعاونی مسکن کارکنان شرکت پارس خودور با اظهار تاسف نسبت به مشکلات پیش آمده برای اعضای تعاونی می‌گوید: ۵۰۰ کارگر به همراه خانواده‌هاشان ۱۵۰۰ نفر، چشم امیدشان به این زمین است. امیدوارم که دستگاه قضایی چشم امید کارگران را ببیند و به توقف رای دادگاه به نفع فردی که چک‌های تعاونی مسکن را گرفته، رای بدهد.
وی با بیان اینکه نکته اینجاست که فعلا باید زمین‌ها را پس بگیریم؛ چراکه خانه‌‌ای در آنها برای تحویل ساخته نشده است، گفت: من مدت زیادی نیست که وارد شرکت تعاونی شده‌ام اما آنچه که در قدیم الایام در اینجا در جریان بوده به ضرر کارگران خریدار پروژه مهرشهر تمام شده است.
مولیات با بیان اینکه این زمین در حریم فرودگاه پیام قرار دارد، گفت: به این زمین مجوز مسکونی ندادند و اعضای قبلی هیات مدیره در این مورد مذاکره کردند. در مقطعی مشکل حل شد اما به هرحال در طرح تفضیلی این منطقه به صورت مسکونی پیش‌بینی نشده است. از همین جهت مشکلاتی وجود دارد.
رئیس هیات مدیره تعاونی مسکن کارکنان شرکت پارس خودرو با بیان اینکه متاسفانه چک‌هایی که نزد مدیر پروژه نظرآباد به امانت بود به دست فردی دیگر رسیده است، گفت: از سویی افرادی که از این پروژه چک داشتند، چک‌ها را به اجرا گذاشته‌اند.
وی با اشاره به نامه‌نگاری تعاونی مسکن با رئیس قوه قضاییه، گفت: آقای رئیسی به دادستانی دستور مساعدت داده‌اند اما دادستانی قزوین که حالا پرونده ما به خاطر مسائلی در آنجا در جریان است حکم دادگاه تجدیدنظر را تایید کرده است. دادگاه تجدیدنظر رای داده بود که زمین در ید خریدار چک‌ها باشد اما دادگاهی که ابتدا تشکیل شده بود به نفع تعاونی رای داده بود.
مولیات افزود: از دستگاه قضایی و شخص رئیس قوه می‌خواهیم ماده ۴۷۷ را روی این پروژه اعمال کند تا فروش زمین‌ها در قالب مزایده‌ای که فردا قرار است برگزار شود، متوقف شود. دادستان کل کشور هم در این خصوص نامه‌ای را به دادستان قزوین داده است اما آنگونه که دادستانی قزوین می‌گوید، رای همان رای دادگاه تجدیدنظر است.
کارشناسان حقوقی هم می‌گویند که تنها رئیس قوه و دادستان می‌توانند دستور مساعد بدهند. ماده ۴۷۷ هم در شرایطی نافذ است که رئیس قوه قضاییه رای نهایی دادگاه را «خلاف بین شرع» بداند و در این شرایط می‌تواند به ابطال رای بدهد. در غیر این صورت رای دادگاه به نفع شاکی تغییر نمی‌کند.
*تجمع اعتراضی اهالی شهر شاهدیه، بخش زارچ و محدوده دروازه قرآن یزد نسبت به مشکلات زیست محیطی و مسدود کردن جاده یزد - اشکذر
روز جمعه 27اردیبهشت،جمعی از اهالی شهر شاهدیه، بخش زارچ و محدوده دروازه قرآن یزد دراعتراض به مشکلات زیست محیطی تصفيه‌خانه فاضلاب كه عمدتاً نيز مربوط به پشه‌ها و بوی بد دست به تجمع زدند وجاده یزد - اشکذر در محدوده نصرت‌آباد را با آتش زدن لاستیک مسدود کردند.
بدنبال این اقدام اعتراضی استاندار یزد به خبرنگاران گفت:مشكل را در كمترين بازه زماني برطرف و اسباب خاطر مردم را فراهم خواهیم كرد.
*تجمعات اعتراضی حامیان حقوق حیوانات در تهران نسبت به کشتار سگ‌ها
روز شنبه 28اردیبهشت،جمعی از حامیان حقوق حیوانات در تهران دراعتراض به کشتار سگ‌ها دست به تجمع مقابل شهرداری تهران زدند.
هچنین تعدادی از حامیان حقوق حیوانات برای جلوگیری از جمع‌آوری سگ‌ها در مقابل مکان‌هایی مانند پارک سرخه حصار تجمع کردند.
براساس گزارش رسانه ای شده بتاریخ28اردیبهشت،دیروز خبر رسید که طرح جدید شهرداری‌های شهرهای مختلف برای جمع‌آوری سگ‌های بی‌صاحب و ولگرد شروع شده است؛ خبری که با توجه به تجربه‌های قبلی در افکار عمومی مخصوصاً کسانی که دغدغه حقوق حیوانات را داشتند، حساسیت زیادی را برانگیخت.
*آمارهای ضد و نقیض مسئولان از خودکشی‌ها
از سال 95 تا 98 حدود 15 مورد اقدام به خودکشی منجر به فوت در دیشموک شناسایی شد که از این تعداد 12 زن و 3 مرد بودند.
به گزارش یک منبع خبری محلی،پس از انتشار خبر خودکشی سه جوان «دو دختر و یک پسر» در دهدشت کارگروه تخصصی بانوان در استانداری برگزار شد که مسئولان آمارهای ضد و نقیضی از خودکشی‌ها ارائه دادند و برخی معتقد بودند که همه خودکشی‌ها بنا به دلایلی ثبت نمی‌شوند.
«در سال 96 حدود 99 مورد در سطح کهگیلویه و بویراحمد اقدام به خودکشی کردند که این آمار در سال 97 به 81 مورد رسید و کاهش 18 درصدی نسبت به سال 95 داشت.»
«از سال 95 تا 98 حدود 15 مورد اقدام به خودکشی منجر به فوت در دیشموک شناسایی شد که از این تعداد 12 زن و 3 مرد بودند.»
«میانگین سن خودکشی منجر به فوت حدود 24 سال است که از این تعداد 7 مورد مجرد، 8 مورد متأهل و 3 دانش‌آموز بودند.»
«روش‌های رایج خودکشی 7 مورد حلق‌آویز با طناب یا روسری، 7 مورد خودسوزی بانوان و یک مورد مسمومیت با دارو بوده و اغلب این موارد اختلافات خانوادگی، فقر اقتصادی و همسر آزاری است.»
«آمار قابل قبولی که به آن اسناد شود وجود ندارد چون برخی از خودکشی‌ها در کلانتری، دادگاه و یا شبکه بهداشت ثبت‌نشده است.»
«سال 96 حدود 68 درصد خودکشی‌ها در شهرستان بویراحمد و دنا رخ‌داده است.»
«علت خودکشی 2 دختر در دیشموک تا کنون مشخص نشد.»
«در دیشموک بیشتر مسائل عشیره‌ای است و هنوز خودشان را با دنیای جدید وفق ندادند.»
این بخشی از گفته‌های مسئولان کهگیلویه و بویراحمد در نشست کارگروه تخصصی بانوان است.
*گزارشی دلخراش از کارگران قربانی حوادث کار و فریبکاری کارفرمایان برای پایمال کردن حقوقشان!
«بین صحبت‌های این کارگر از رنج‌ها و دردهایی که می‌کشد، گلایه‌هایش از کارفرما هم، کم نیست. او می‌گوید: بعد‌از گیر کردن دست‌هایم بیهوش شدم و وقتی چشم‌هایم را باز کردم، روی تخت بیمارستان بودم. وکیل شرکت در همان حال ناخوشم به بیمارستان آمد و اصرار کرد که یک‌سری برگه را امضا کنم. آن موقع حالم خوب نبود و گیج داروهای مُسکن بودم. با وعده‌هایی که به نقل از رئیس شرکت داد، برگه‌ها را امضا کردم. شرکت اصرار داشت که شکایت نکنم و آن‌ها هزینه درمان و مبلغی را به‌عنوان دیه به‌صورت توافقی، به من بدهند. از روی ناآگاهی و ناچاری چون پول بیمارستان را نداشتم، پیشنهادشان را قبول کردم. قرار بود شرکت ٣٠میلیون تومان به عنوان دیه و تمام هزینه‌های درمانی به من بدهد و ماهیانه نیز یک‌میلیون تومان از شرکت حقوق دریافت کنم. قبول کردم و رئیس شرکت در محضر تعهد کتبی برای رضایت از این حادثه از من گرفت. حالا چهار سال گذشته و نه‌تنها کل مبلغ ٣٠میلیون‌تومان دیه توافقی‌مان را نداده است، بلکه حقوق ماهیانه‌ام را هم حاضر نیست افزایش دهد، در‌صورتی‌که قول داده بود سالیانه حقوقم را افزایش دهد.»

تمام روشنایی‌های دنیا، به یک مهتابی بالای سرش و کورسوی نور از لابه‌لای در خلاصه شده است. ٩سال تمام را روی تخت گذرانده، با دست‌هایی که از کار افتاده‌اند و پاهایی که بعد از ١١‌عمل جراحی، توان ایستادن ندارند. یک تکه گوشتِ بی‌حرکت، تمام سهمش از زندگی در سال‌های جوانی‌اش شده است. با لکنت‌زبانی که بعد‌از حادثه در محیط کار سراغش آمده، از رنج‌های تمام‌نشدنی می‌گوید. «حامد» ٩سال پیش، از داربست ساختمانی در‌حال ساخت سقوط کرد.
«جواد»، کارگر دیگری است که همانند حامد، ایمن‌نبودن کار، بلای جانش شد و از یک قدمی مرگ عبور کرد. چهار سال پیش، در یک صبح بهاری، جواد، سارای بازیگوشش را در آغوش گرفت و قول داد عصر که از سر کار برگشت، پدر و دختر دست‌در‌دست هم تا پارک محله بروند و سارای دل سیر، تاب و سرسره بازی کند، اما آن عصر روز بهاری هیچ‌وقت نرسید. دست‌های پدر برای همیشه سر کار جا ماند و آرزوی سارای هم برای نوازش و لمس دست‌های پدر و در آغوش‌گرفتنش، جایی در خاطرات کودکی‌اش ماند. دست‌های پدر، در دستگاه پرس کود، گیر کرد و تا ساق دستش
قلم شد.
سرنوشت «مهدی» با این کارگران آسیب‌دیده فرق داشت. صبح، مادر کت و شلوار دامادی‌اش را تنش کرد تا برای کوتاه‌کردن شلوار، خودش پای چرخ خیاطی بنشیند. مهدی رفت و دیگر بازنگشت. زندگی‌اش با اتصال برق، برای همیشه از جریان ایستاد. مادر آن روز با حوصله شلوار را اندازه کرد و دوخت، اما هر‌چه چشم به در دوخت، خبری از مهدی نشد. فقط چند روز تا شب دامادی‌اش مانده بود که تدارکات عروسی، برای مجلس عزایش خرج شد. حاج‌خانم‌عباسی همین یک پسر را داشت و یک عمر با خیاطی و خون و دل‌خوردن‌، بزرگش کرده بود. سه‌سال از این حادثه گذشته است، اما وقتی سراغ مادر رفتیم، گریه امان نداد تا چون و چرای حادثه اتصال برق و پرت‌شدن پسر از ارتفاع حین کار را برایمان تعریف کند.
چراغ زندگی «علیرضا» هم مثل مهدی، در اوج جوانی با یک حادثه تلخ در محیط کار برای همیشه خاموش شد، با این تفاوت که از شب دامادی او یک‌سال‌و‌نیم گذشته و تازه پدر شده بود. سقوط دستگاه بالابر مصالح، مهدی را از زندگی‌ ساقط کرد و نوعروس یک‌ساله ماند با نوزادش.
حوادث کار در آذربایجان‌شرقی جان ۶۱ نفر را گرفت
این آمار ۶۱ نفری را مدیرکل اداره پزشکی قانونی آذربایجان‌شرقی با اشاره به افزایش ۹ درصدی جان باختگان حوادث کار داد و گفت: از مجموع ۶۱ نفر جان باخته حوادث ناشی از کار در آذربایجان شرقی در سال قبل یک نفر زن و بقیه مرد بودند.
آرتین کمالی افزود: در این مدت تعداد یک هزار و ۳۰۶ نفر نیز بر اثر مصدومیت ناشی از حوادث کار به ادارات پزشکی قانونی استان مراجعه کردند که از این تعداد یک هزار و ۱۷۸ نفر مرد بودند.
در ادامه، پای صحبت برخی خانواده‌های کارگران آسیب‌دیده و فوتی در سال های نه چندان دور نشسته‌ایم که زخم‌‌دیده این معضل هستند. آذربایجان شرقی یکی از استان های صنعتی و البته حادثه خیز از نوع حوادث کاری است.
انتهای یکی از خیابان های پایین شهر اولین مقصد ماست که برای شنیدن صحبت‌های خانواده «حامد»، راهی شده‌ایم. در خانه را مادر به رویمان می‌گشاید. حامد روی تخت‌افتاده و با پلک‌زدن، گویی خوشامد می‌گوید. دست‌هایش تاخورده روی قفسه سینه‌اش بی‌حرکت هستند. پاها نحیف‌تر از بالا‌تنه شده‌اند و قدرت ایستادن ندارند. حامد هوشیاری کامل دارد، اما بخشی از عصب‌هایش از کار افتاده است؛ برای همین زبانش را یارای سخن‌گفتن نیست. شمرده‌شمرده و با لکنت زبان صحبت می‌کند. با کمک مادرش، کم‌و‌بیش حرف‌هایش را متوجه می‌شویم. مادر کنار تخت نشسته است و بین حسرت و اندوه از روز حادثه تعریف می‌کند: ٩سال پیش، پسرم در یک ساختمان چهار‌طبقه بنّایی می‌کرد که از داربست افتاد. یک سال و دوماه در کما بود. بعد از کما، تازه عمل‌های جراحی دست‌ها و پاهایش شروع شد. ١١بار عمل شده است، اما باز هم نه دست‌ها و نه پاهایش توان حرکت ندارند. سه وعده غذایش را مثل یک بچه دهانش می‌دهم، برای دستشویی لگن زیر تختش می‌گذارم. ٩سال افتادن روی تخت ‌کم نیست. چند بار زخم بستر گرفت و هر بار چندین ماه طول کشید تا خوب شد. یک مادر مگر چند سال زجر کشیدن و افتادن فرزند در بستر بیماری را می‌تواند طاقت بیاورد؟
بغض مادر می‌ترکد. بین اشک‌هایش، از دردهای نا‌تمام زندگی پسرش بعد‌از سقوط از داربست و آسیب‌دیدگی‌اش می‌گوید: همسرش چهار‌ماهه باردار بود که این اتفاق افتاد. حالا نوه‌ام کلاس دوم ابتدایی است. همه سال‌ها پدرش را در بستر بیماری دیده. خدا را شکر عروس خوبی داشتیم. می‌توانست پای مرد علیل نماند و دنبال زندگی‌اش برود، اما در این زندگی با این همه رنج ماند و برای فرزندش مادری می‌کند. هفته‌ای چند روز هم مراقبت از حامد را عهده‌دار شده است.
مادر این کارگر بین صحبت‌هایش از هزینه‌های درمانی کارگران آسیب‌دیده و پاسخ‌گو نبودن بیمه هم گلایه می‌کند و می‌گوید: دکتر مدام فیزیوتراپی برای پسرم تجویز می‌کند، اما یک جلسه، دو جلسه و یک هفته دوهفته نیست که بتوانیم از عهده این مخارج بربیاییم. هر جلسه ۵٠‌هزار‌تومان هزینه دارد و باید او را هفته‌ای سه‌بار فیزیوتراپی ببریم. نمی‌توانیم از عهده این مخارج برآییم؛ به‌همین‌دلیل خودمان در خانه دست و پاهای پسرم را ورزش می‌دهیم تا وضعیتش از این بدتر نشود.
چند فنر بسته‌شده به تخت را نشانمان می‌دهد که ابداع خودشان برای انجام حرکات فیزیوتراپی در خانه است. او در پاسخ به این سوال که، «مگر هزینه‌های درمان را کارفرما بعد از حادثه سقوط از داربست تقبل نکرده است؟» می‌گوید: پسرم بیمه تأمین اجتماعی بود. برای همین او را بعد از حادثه به بیمارستان دولتی برده بودند که هزینه‌ای ندارد یا حداقل هزینه را دریافت می‌کنند. تا زمانی که در کما بود کارفرما پیگیر حالش بود و می‌گفتند اگر هزینه‌ای دارد، پرداخت می‌کنند. اما حالا ٩سال گذشته است. کدام کارفرما حاضر است تا پایان عمر، خسارت درمان کارگرش را پرداخت کند؟ از‌طرفی بیمه نیز همراهی نمی‌کند. فقط برای عمل‌های جراحی و داروها از بیمه استفاده می‌کنیم، اما هزینه یک‌روز‌در‌میان فیزیوتراپی با مبلغ زیاد را پرداخت نمی‌کند.
نشانی بعدی، منزل «جواد»، کارگر سی‌و‌دو‌ساله آسیب‌دیده‌ای است که دو دستش را در محیط کار از دست داده است. این کارگر در یکی از شرکت‌های صنعتی، پشت دستگاه پرس کود مشغول به کار بود که ناگهان دست‌هایش در دستگاه گیر کرد و قطع شد. این حادثه تلخ به چند سال قبل برمی‌گردد که هم دست‌های جواد از بین رفتند، هم توانایی‌اش را برای کار تا آخر عُمر از دست داد. او می‌گوید: حتی کارهای ساده را هم با دست‌های قطع‌شده‌ام نمی‌توانم انجام بدهم، چه برسد به کاری که بخواهم از آن همانند گذشته نان زن و بچه‌ام را دربیاورم. به غیر از کار، این حادثه، خیلی از آرزوهایم را هم با خودش دفن کرد. حتی دست بچه‌هایم را نمی‌توانم در دست بگیرم. از انجام کارهای عادی مثل رانندگی، نوشتن، برداشتن وسایل و‌… هم برای همیشه محروم شده‌ام.
بین صحبت‌های این کارگر از رنج‌ها و دردهایی که می‌کشد، گلایه‌هایش از کارفرما هم، کم نیست. او می‌گوید: بعد‌از گیر کردن دست‌هایم بیهوش شدم و وقتی چشم‌هایم را باز کردم، روی تخت بیمارستان بودم. وکیل شرکت در همان حال ناخوشم به بیمارستان آمد و اصرار کرد که یک‌سری برگه را امضا کنم. آن موقع حالم خوب نبود و گیج داروهای مُسکن بودم. با وعده‌هایی که به نقل از رئیس شرکت داد، برگه‌ها را امضا کردم. شرکت اصرار داشت که شکایت نکنم و آن‌ها هزینه درمان و مبلغی را به‌عنوان دیه به‌صورت توافقی، به من بدهند. از روی ناآگاهی و ناچاری چون پول بیمارستان را نداشتم، پیشنهادشان را قبول کردم. قرار بود شرکت ٣٠میلیون تومان به عنوان دیه و تمام هزینه‌های درمانی به من بدهد و ماهیانه نیز یک‌میلیون تومان از شرکت حقوق دریافت کنم. قبول کردم و رئیس شرکت در محضر تعهد کتبی برای رضایت از این حادثه از من گرفت. حالا چهار سال گذشته و نه‌تنها کل مبلغ ٣٠میلیون‌تومان دیه توافقی‌مان را نداده است، بلکه حقوق ماهیانه‌ام را هم حاضر نیست افزایش دهد، در‌صورتی‌که قول داده بود سالیانه حقوقم را افزایش دهد.
این کارگر از‌کار‌افتاده، خطاب به دیگر کارگران تأکید می‌کند: کارگران، فریب وعده‌های کارفرما و صاحبان کار را نخورند و در حوادث ناشی از کار، حتما برای گرفتن حق و حقوق‌ خود از راه قانونی اقدام کنند. اگر از حق و حقوق کارگر اطلاع داشتم، این اشتباه را نمی‌کردم. بعدها فهمیدم که دیه از‌دست‌دادن دو دست، بیش از دو برابر رقمی بود که کارفرما به من پیشنهاد داد و من رضایت دادم. بماند که در‌این‌بین همان رقم توافقی را نیز هنوز کامل پرداخت نکرده است.
این کارگر، مستأجری است با دو فرزند قد‌و‌نیم‌قد که حالا نه از پس مخارج هزینه‌های سنگین زندگی برمی‌آید و نه دستی برای کار دارد. از طرفی، همان مبلغ دیه را که می‌توانست بخشی از مشکلات مالی زندگی‌اش را حل کند، از دست داده است.
بین کارگرانی که در حوادث ناشی از کار آسیب‌های جدی دیده‌اند، کارگرانی نیز هستند که دفتر زندگی‌شان بر‌اثر این حوادث به‌طور کلی بسته شده است. «مهدی»، یکی از همین کارگران، ٢۵‌بهار بیشتر از عمرش نگذشته بود که درست چند روز مانده به مجلس عروسی‌اش، با اتصال برق در ساختمان نیمه‌کاره از طبقه سوم سقوط کرد و در دم جان باخت. او کارگر بخش تأسیسات ساختمان بود و حین کار، جانش را از دست داد. همین چند وقت پیش بود که پزشکی قانونی کشور، در آماری از حوادث ناشی از کار، اتصال برق را سومین علت مرگ کارگران در محیط‌های کاری اعلام کرد. مهدی هم جزو این کارگران بود که برق، تمام زندگی‌اش را گرفت. مادرش با آه و اندوهی که هنوز بعد از گذشت سه‌سال نتوانسته آرام بگیرد، به‌سختی از روز حادثه تعریف می‌کند. حاج خانم عباسی می‌گوید: سه دختر و همین یک پسر را داشتم. شوهرم بعد از گذشت چند سال از زندگی مشترکمان، زن دیگری گرفت. خرجی نمی‌داد. به‌خاطر بزرگ‌کردن بچه‌ها و سر‌و‌سامان گرفتنشان یک عمر پای چرخ خیاطی نشستم. مهدی تازه شده بود نان‌آور خانه. نمی‌گذاشت کار کنم. روز حادثه بعد از مدت‌ها برای اندازه‌کردن کت و شلوار دامادی‌اش، پای چرخ نشستم. کارم تمام شد. لحظه‌شماری می‌کردم که برگردد و او را در لباس دامادی ببینم، اما هیچ‌وقت برنگشت. این را که می‌گوید، دیگر گریه امانش نمی‌دهد که پی صحبت‌هایش را بگیرد.
بخشی ازیک گزارش رسانه ای شده بتاریخ27اردیبهشت
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

اخبار و گزارشات کارگری 25 و26 اردیبهشت ماه 1398
«با اتحاد پیروز میشویم، با افتراق شکست میخوریم»
بازداشتی های مراسم روز جهانی کارگر وروز معلم آزاد باید گردند
- مجروح شدن چند مغازه‌ دار بازار کوهک بدنبال یورش ماموران نداجا برای تخلیه محل کارشان
- آخرین خبرها درباره کارگران مجتمع نیشکر هفت تپه:
1- ادامه احضار و بازداشت کارگران نیشکر هفت تپه محکوم است
2- احضار علی نجاتی، عضو سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه
3- بیانیه خبری اتحادیه آزاد کارگران ایران پیرامون وضعیت کارگران شرکت نیشکر هفت تپه
- بیانیه‌ی کانون نویسندگان ایران در محکومیت صدور حکم هجده سال زندان برای سه نویسنده
- بازداشت وبی خبری ازناهید شقاقی
- برگزاری مراسم روز کارگر در سال 98پیروزی بزرگ کارگران
- تجمع اعتراضی کارگران شهرداری اردل نسبت به عدم پرداخت 6ماه حقوق و وعده های دروغین
- نامه سرگشاده کارگران اخراجی منطقه ویژه پارس برای بازگشت بکار وپرداخت مطالبات
- علیرغم وعده و وعیدها مسئولان 140کارگراخراجی کارخانه لوله‌سازی ماهشهرو پتروشیمی های بندر امام و فارابی برسرکارشان برنگشتند
- بلاتکلیفی شغلی ومعیشتی 50کارگر نورد ایوان غرب در پی تعطیلی کارخانه بدلیل اختلاف سهامداران
- بیکاری 50کارگر ماشین‌کاران اراک بدنبال تعطیلی کارخانه بدلیل صدای بلند بالاتر از 85 دسیبل
- اعتراض صیادان چاه بهار نسبت به صید کشتی‌های ترال در آب‌های جنوب شرق
- تجمع اعتراضی مینی‌بوس‌داران مشهدی نسبت به هزینه‌های زیاد دریافت مجوز از سازمان اتوبوسرانی
- تجمع اعتراضی800مهندس نسبت به بیکاری بدنبال تعطیلی دفاتر ماده 33 مقابل ساختمان شورای شهر شیراز
- تجمع دانشجویان دانشگاه کردستان در اعتراض به وضعیت صنفی و فشار معاونت امور دانشجویی بر دانشجویان مطالبه‌گر
- اعتراضِ دانشجویان دانشگاه سیستان و بلوچستان نسبت به کیفیت نامناسب غذای سلف
- کشته وزخمی شدن 5کارگر دراستهبان براثرريزش ديوار آب انبار
*مجروح شدن چند مغازه‌ دار بازار کوهک بدنبال یورش ماموران نداجا برای تخلیه محل کارشان
روزچهارشنبه 25اردیبهشت، ماموران نداجا (نیروی دریایی ارتش جمهوری اسلامی ایران)به صاحبان مغازه‌های بازار کوهک برای تخلیه محل کارشان یورش آوردند. وچندنفرشان را مجروح کردند.
یکی از صاحبان مغازه‌های بازار کوهک : بدون آنکه مذاکره‌ای صورت گرفته باشد یا هشداری به ما داده باشند، یکباره سربازان به بازار کوهک آمدند و مانع کسب و کار ما شدند . وقتی کسبه در مقابل رفتار آنها مقاومت کردند، کار به درگیری کشید و در نتیجه آن، عده‌ای از کسبه مجروح شدند.
بنابه گزارش رسانه ای شده بتاریخ26اردیبهشت،یکی از صاحبان مغازه‌های بازار کوهک گفت: بدون آنکه مذاکره‌ای صورت گرفته باشد یا هشداری به ما داده باشند، یکباره سربازان به بازار کوهک آمدند و مانع کسب و کار ما شدند و هنگامی که دلیل این کار را جویا شدیم، به جای پاسخ قانع‌کننده، با ما درگیر شدند.
وی با یادآوری توافقی که در روزهای پایانی سال گذشته بین مسئولان نیروی دریایی ارتش، بنیاد مستضعفان و کسبه بازار سنگ کوهک به عمل آمده بود، گفت: مدیرعامل سرویس‌های حمل و نقل نیروی دریایی ارتش به ما اعلام کرد که بنیاد مستضعفان پذیرفته زمینی را به صورت نقد و اقساط در اختیار کسبه بازار کوهک قرار دهد و تا آن زمان ما می‌توانیم به کسب و کارمان ادامه دهیم.
وی با اعلام اینکه بنری از سوی نیروی دریایی به در ورودی بازار کوهک نصب کردند که حکایت از این توافق داشت، افزود: از آنجا که نداجا و بنیاد مستضعفان نهادهای رسمی این کشور هستند و آنچه اعلام می‌کنند، سندیت دارد، خیالمان راحت شد و منتظر بودیم تا زمین را در اختیار ما قرار دهند.
وی با یادآوری اینکه نمایندگان کسبه بازار سنگ کوهک ضمن بازدید از محل، آن را مورد تایید قرار دادند، با بیان اینکه قرار شد پس از آماده‌سازی، به آن محل نقل مکان کنیم، گفت: باور ما این بود که وقتی نداجا بنری در کنار در ورودی بازار سنگ کوهک نصب کرده، یعنی خیالمان راحت باشد. به عبارت دیگر، این بنر حاوی این پیام برای ما بود که می‌توانیم به قول نداجا و بنیاد مستضعفان اعتماد کنیم.
وی سپس با اعلام اینکه مسوولان به ما گفته بودند منتظر پاسخ آنان بمانیم، یادآور شد: قرار بود زمین پیشنهادی آماده‌سازی شود، قرارداد بسته شود، زمین را قطعه‌بندی و به کسبه تحویل دهند و ما نیز متعاقبا، بازار کوهک را تخلیه کنیم. بنابراین، ما کسبه بازار هیچ کم‌کاری یا کوتاهی نکرده‌ایم چراکه هنوز زمینی به ما تحویل داده نشده است.
وی با ابراز تاسف از اینکه بدون مقدمه و بدون آنکه خبری داده شود، سربازان را به بازار فرستادند و مانع تخلیه و بارگیری سنگ در بازار شدند، گفت: وقتی کسبه در مقابل رفتار آنها مقاومت کردند، کار به درگیری کشید و در نتیجه آن، عده‌ای از کسبه مجروح شدند.
وی با اعلام اینکه آب و برق بازار را قطع کردند، گفت: چرا در هوای گرم ماه رمضان، با کسبه روزه‌دار یک چنین رفتاری باید صورت گیرد؟
وی با ابراز تاسف از بی‌نتیجه بودن توافق و مذاکره با مسوولان، اظهار داشت: قبل از عید نیز، با ما برخورد فیزیکی صورت گرفته بود اما در نهایت توافق کردیم که زمین به ما بدهند و ما هم برویم. ولی با کمال تاسف بعد از عید همان رویه سابق را در برخورد با ما در پیش گرفتند و با بی‌توجهی به مذاکرات پیشین، متوسل به زور شدند.
وی با تاکید بر اینکه کسب و کار کسبه بازار کوهک دچار خسارت شده، خاطرنشان ساخت: قرارداد ما هنوز دارای اعتبار است و قانون نیز از این حق ما حمایت می کند، اما نداجا اصرار دارد ما همه چیز را رها کنیم.
درهمین رابطه:
تجمع صدها نفر از صاحبان مغازه‌های بازار کوهک دراعتراض به تعطیلی محل کارشان
روزسه شنبه سی بهمن ماه، صدها نفر از صاحبان مغازه‌های بازار کوهک دراعتراض به تعطیلی محل کارشان ازسوی نیروی دریایی ارتش و بنیاد مستضعفان، مقابل ساختمان بنیاد مستضعفان درتهران تجمع کردند.
بنابه گزارش رسانه ای شده،نماینده تجمع‌کنندگان بازار کوهک در توضیح دلایل این تجمع گفت: بازار کوهک در زمینی به مساحت 9 هکتار در کنار پادگان نیروی دریایی در منطقه رسالت واقع شده که مدت 10 سال است فعالیت می‌کند.
وی با اشاره به اینکه 10 سال قبل کسبه سنگ و سرامیک از منطقه بابایی در نتیجه فشار شهرداری به کوهک منتقل شدند، گفت: این زمین متعلق به نیروی دریایی ارتش است و نیروی دریایی با تمامی کسبه این بازار که حدود 2 هزار نفر هستند، قرارداد بسته است.
نماینده تجمع کنندگان بازار کوهک با اشاره به اینکه نداجا هنگام عقد قرارداد به کسبه قول داده بود که هیچ محدودیت و ممنوعیتی برای کار در این بازار وجود ندارد، گفت: به همین دلیل در این زمین که بایر بود، هزینه ساخت و ساز کردیم و بیش از 50 میلیارد تومان صرف ساخت سوله و امکانات از قبیل آسفالت و خدمات شهری کردیم.
وی با اعلام اینکه سالانه 18 میلیارد تومان به نیروی دریایی ارتش اجاره ملک می‌دهیم، گفت: در تمام 10 سال گذشته به موقع اجاره ملک را به نداجا داده‌ایم تا آنکه یکباره نداجا به ما هشدار داد باید ملک را تخلیه کنیم و همه روزه پیامک‌هایی مبنی بر تخلیه به ما می‌دهند.
نماینده تجمع کنندگان بازار کوهک با اشاره به اینکه سه انبار بزرگ سمند، انبار 55 و انبار شرق تهران و چند انبار دیگر در مجموعه بازار کوهک قرار دارد، گفت: این منطقه شناخته شده و نیازهای شرق تهران را به سنگ، کاشی و سرامیک تامین می‌کند.
وی با اشاره به اینکه بنیاد مستضعفان، نداجا را تحت فشار قرار داده که باید زمین را بدون مستاجر و ساختمان به بنیاد تحویل بدهد، گفت: اکنون نداجا به ما هشدار داده که زودتر محل کسب خودمان را ترک کنیم تا ساختمانها و سوله‌هایی که با مشکل فراوان ساخته‌ایم، تخریب کنند.
نماینده تجمع کنندگان بازار کوهک از مذاکراتی که نمایندگان و هیات امنای مجتمع کوهک با مسوولان ارشد ارتش داشته‌اند خبر داد و گفت: مسوولان ارتش به ما اعلام کردند که تحت فشار بنیاد قرار دارند و تعطیلی این مرکز و بیکاری هزاران نفر بنا بر خواست بنیاد است.
وی با اعلام اینکه به مسوولان اعلام کرده‌ایم با هر شرایطی حاضر هستیم مغازه‌های خود را بگیریم، گفت:‌ اگر بخواهند بفروشند می‌خریم اگر می‌خواهند اجاره بدهند، اجاره می‌کنیم اما نمی‌دانیم بنیاد مستضعفان چه اصراری بر تعطیلی این بازار و بیکار کردن هزاران نفر دارد.
*آخرین خبرها درباره کارگران مجتمع نیشکر هفت تپه:
1- ادامه احضار و بازداشت کارگران نیشکر هفت تپه محکوم است
طی چند روز گذشته تعدادی از کارگران نیشکر هفت تپه توسط پلیس اطلاعات و امنیت احضار، بازداشت و زندانی شده اند و متاسفانه این فضای سرکوب و ارعاب همچنان ادامه دارد.
در ادامه این بازداشت ها، امروز چهارشنبه ۲۵ اردیبهشت ماه، حسین انصاری، به اتفاق چهار کارگر دیگر از دادگستری شوش با دستور دادستانی به زندان فجر دزفول انتقال داده شدند.
سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه این عمل غیر انسانی و ضد کارگری حراست شرکت و نیروهای امنیتی را شدیدا محکوم میکند.
درحالی کارگران این توده شریف و زحمتکش چندین ماه دستمزد عقب افتاده دارند وحقوق و مطالبات خود را دریافت نکرده اند، به جای پرداخت مطالبات و دسترنج بخور و نمیر، کارگران استثمار شده توسط حامیان زر و زور و تزویر به زندان محکوم میشوند.
این درحالی است که دزدان و غارتگران سرمایه های مر دم کارگر و زحمتکش توسط اختلاس گران" خودی ها " با خیال آسوده و حق به جانب غارت و با سرمایه های میلیارد دلاری که حاصل دسترنج ما کارگران است، در حال خوش گذرانی و عیش و نوش هستند.
کارگران ستمدیده :
باید با اتحاد و همبستگی در مقابل این بی حقوقی ها ایستاد و از زندگی و شرافت و کرامت خود به دفاع برخواست.
در مقابل هجوم صاحبان سرمایه باید ایستادگی کنیم ، راهی جز اتحاد و با هم بودن را نداریم.
مناسبات سرمایه داری عامل تمام سیه روزی ها و بدبختی های ما کارگران و مردم زحمتکش است ، پس باید به نیروی طبقاتی خود در مقابل این وحشیگری ها ایستاد.
زنده باد اتحاد و همبستگی کارگران در مقابل سرمایه داران.
سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه
۲۵ اردیبهشت ۱۳۹۸
2- احضار علی نجاتی، عضو سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه
احضار علی نجاتی عضو هیئت مدیره سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه، طی تماس تلفنی و ارسال پیامک از طرف دادسرای اوین شعبه هفتم بازپرسی شهید مقدسی، جهت آخرین دفاعیات.
طبق این احضار، علی نجاتی باید تا پنج روز دیگر خود را به این شعبه معرفی کند.
لازم به ذکر میباشد که علی نجاتی درتاریخ هشتم آبانماه نود هفت به اتهام دخالتگری در اعتصابات کارگران نیشکر هفت تپه در منزل خود بازداشت شده بود.
همانطور که اطلاع دارید اعتصاب کارگران هفت تپه در آبانماه ۹۷ به دلیل عدم پرداخت دستمزد های عقب افتاده ، نداشتن امنیت شغلی و همچنین باز گرداندن شرکت از بخش خصوصی به بخش دولتی صورت گرفته بود.
سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه هر گونه پرونده سازی، احضار وتهدید علی نجاتی و دیگر کارگران را محکوم کرده و خواهان آزادی بی قید و شرط اسماعیل بخشی و دیگر کارگران زندانی، معلمان، دانشجویان و تمامی زندانیان سیاسی میباشد.
سندیکای کارگران نیشکر هفت تپه
۲۵ اردیبهشت ۹۸
3-بیانیه خبری اتحادیه آزاد کارگران ایران پیرامون وضعیت کارگران شرکت نیشکر هفت تپه
بدنبال اعتصاب قدرتمند ۲۸ روزه کارگران نیشکر هفت تپه، کارفرمای شرکت بهمراه نهادهای امنیتی و شورای تأمین استان خوزستان از هر حربه ای برای پایان دادن به این اعتصاب استفاده کردند. در کنار پرداخت دو ماه از معوقات، سرکوب و تهدید کارگران و بازداشت و زندانی کردن نمایندگان کارگری، با معرفی مهندس کیومرث کاظمی از مدیران سابق شرکت بعنوان مدیریت جدید و با این وعده که آقای کاظمی برنامه ای بلندمدت برای احیای شرکت دارند و شورای تأمین استان نیز این موضوع را ضمانت می نماید کارگران به سر کار بازگشتند.
اما بعد از گذشت چند ماه مطالبات اصلی کارگران هنوز لاینحل باقی مانده و تغییری در روند کاری در شرکت نیشکر هفت تپه روی نداده است.
همزمان با روز جهانی کارگر آقای کاظمی مدیریت شرکت، استعفای خویش را به فرمانداری شوش تحویل دادند ولی فرمانداری منکر چنین موضوعی میشد تا اینکه بعد از یک هفته اعلام گردید که با استعفای مهندس کاظمی موافقت شده و ایشان دیگر در شرکت سمتی ندارند.
این در حالیست که اکنون کارگران شرکت دستمزد دو ماه فروردین و اردیبهشت را طلبکارند و تغییری هم در روند نوع قراردادها و بیمه کارگران فصلی روی نداده است. این یعنی عملاً هیچکدام از قول و قرارهایی که کارفرمای شرکت بهمراه شورای تأمین استان به کارگران داده بودند تا به سر کار بازگردند محقق نشده و اکنون و عملاً با کنار گذاشتن کاظمی، مدیریت شرکت نیز به سه قسمت تقسیم گردیده که مدیریت کارخانه شکر را امیر اسدبیگی، مدیریت بخش کشاورزی را آقای مددی و مدیریت کارخانه بیواتانول و خوراک دام را امید اسدبیگی به عهده دارند.
متعاقب چنین وضعیتی کارگران هفت تپه در روز پنجشنبه مورخ ۱۹ اردیبهشت نود وهشت اقدام به تجمع در مقابل درب مدیریت نمودند و خواستار مطالبات خویش شدند. همان مطالباتی که در جریان اعتصاب ۲۸ روزه وعده عملی شدن شان را به کارگران داده بودند. بازگشت مهندس کاظمی به مدیریت شرکت برای برون رفت از روند انحلال شرکت که توسط خانواده اسدبیگی در جریان است و پرداخت معوقات مزدی کارگران و به روز شدن پرداختی ها و نیز ساماندهی قراردادهای کاری.
همه اینها در شرایطی روی داد که بعد از اعتصاب و با اِعمال فشار نهادهای امنیتی شورای اسلامی کار که عملاً در خدمت اوامر کارفرماست به کارگران تحمیل گردید. نمایندگان سابق مجمع کارگری را با تهدید و ارعاب و تطمیع در قالب شورای اسلامی کار سازمان دادند و عملاً و با تحت فشار قرار دادن کارگران پیشرو و مستقل در مجموعه شرکت، نگذاشتند تشکل مستقل و واقعی در درون مجموعه هفت تپه وجود داشته باشد.
بعد از این تجمع اعتراضی در روز پنجشنبه، ستاد خبری اداره اطلاعات شوش اقدام به تماس تلفنی با برخی از کارگران کرده و آنها را به ستاد خبری احضار و بازداشت نمودند.
برخی از کارگران که بعد از احضار آزاد شده اند اعلام نموده اند که اداره اطلاعات کارگران را به تشکیل پرونده های قضایی تهدید نموده و از ایشان تعهد اخذ کرده است. همچنین اینکه اداره اطلاعات اقدام به شناسایی اعضا و ادمین های کانال های تلگرامی کارگران هفت تپه کرده و عنوان نموده اند که این کانال ها در حال ایجاد تشنج بر خلاف مصالح شرکت و کشور هستند و باید از دسترس خارج شوند.
اسامی برخی از کارگرانی که تا به اکنون احضار و یا بازداشت شده اند به قرار زیر است:
صاحب ظهیری، امید آزادی، ناصر نعامی، کیانی نژاد، فیصل ثعالبی، اسماعیل جعاوله، رستم کثیر، عادل سماعی، محمد خنیفر و ...
این تهدید و احضار و بازداشت ها از اینرو صورت میگیرد که از اتحاد و اعتراض مجدد کارگران هفت تپه جلوگیری شود. ما همانگونه که در بیانیه های قبلی و در جریان اعتصاب قدرتمند گذشته اعلام کرده بودیم که کارفرمای رانتخوار هفت تپه با تمامی دم و دستگاه سرکوب دولتی که به حمایتشان برخاسته اند نمیتوانند زندگی چند هزار خانواده کارگری را به مسلخ برده و با سیل اعتراض ویرانگر کارگران مواجه نشوند. اعلام کرده بودیم که اگر مطالبات کارگران شرکت را محقق نکنند و بخواهند دوباره به همان منوال سابق با به گرو گرفتن دستمزد کارگران و عدم ضمانت شغلی به چپاول دسترنج کارگران ادامه دهند کارگران همانگونه که تاکنون نشان داده اند ساکت ننشسته و با از سرگیری اعتراض و اعتصابات قدرتمند خویش دوباره خیابانها را به تسخیر خود در خواهند آورد.
دم و دستگاه دولتی و سرکوبگر بجای دستگیری و محاکمه اسدبیگی ها که میلیونها دلار از ثروتهای جامعه را در قالب رانت به جیب زده اند اقدام به دستگیری و پروند سازی برای کارگرانی میکند که همین رانتخواران و چپاولگران دستمزدهای ناچیزشان را به گرو گرفته اند.
کارگران هفت تپه اعلام کرده اند که اگر خواست و مطالباتشان محقق نشود و دست اسدبیگی از مدیریت شرکت کوتاه نگردد و دستمزد و مطالباتشان پرداخت نگردد بار دیگر و متحدانه تر دست به اعتراض و اعتصاب خواهند زد.
اتحادیه آزاد کارگران ایران ضمن محکوم نمودن دستگیری و تهدید کارگران هفت تپه، خود را در کنار مبارزات کارگران هفت تپه میداند و اعلام میدارد که باید برای آزادی همکاران دستگیرشده از هر امکانی برای اعتراض استفاده نمایند و با افشای شورای اسلامی کار و تشکیل مجامع عمومی مستقل خویش، مطالبات و خواسته های خود را محقق سازند.
اتحادیه آزاد کارگران ایران- ۲۶ اردیبهشت ۹۸
*بیانیه‌ی کانون نویسندگان ایران در محکومیت صدور حکم هجده سال زندان برای سه نویسنده
روز 25 اردیبهشت رای شعبه‌ی 28 دادگاه انقلاب به ناصر زرافشان و راضیه زیدی وکلای سه عضو کانون نویسندگان ایران ابلاغ شد. به حکم محمد مقیسه رییس دادگاه، رضا خندان (مهابادی) و بکتاش آبتین دو عضو هیئت دبیران کانون و کیوان باژن عضو سابق هیئت دبیران هر یک به شش سال زندان محکوم شده‌اند. در محکومیت این حکم‌ها کانون نویسندگان ایران امروز بیانیه‌ منتشر کرد. در بخشی از بیانیه نوشته شده است: «... این فقط محاکمه‌ و محکومیت سه نویسنده نیست، تنها محاکمه‌ی کانون نویسندگان ایران نیست. محکومیت همه‌ی نویسندگان و کسانی است که می‌خواهند از حق آزادی بیان برخوردار باشند». کانون ضمن به چالش کشیدن "مستندات" حکم در پایان بیانیه خواهان « لغو بی‌قید و شرط این حکم‌ها و مختومه کردن پرونده» شده است. همچنین از « همه‌ی نویسندگان و انسان‌های مدافع آزادی بیان» خواسته است که « از هر راه ممکن به دفاع از این سه نویسنده بپردازند».
متن کامل بیانیه:
به دنبال محاکمه‌ی سه عضو کانون نویسندگان ایران در هفتم و هشتم اردیبهشت سال جاری روز گذشته، بیست‌وپنجم اردیبهشت، رای شعبه‌ی 28 دادگاه انقلاب به وکلای پرونده ابلاغ شد. بنا به این ابلاغیه رضا خندان (مهابادی)، بکتاش آبتین و کیوان باژن هر یک به شش سال زندان محکوم شده‌اند: یک سال برای اتهام "تبلیغ علیه نظام" و پنج سال برای اتهام "اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت کشور". نامربوط‌‌تر و سست‌بنیان‌تر از این اتها‌م‌ها "دلایل" و "مستندات" آنهاست. به سه نویسنده مجموعا 18 سال حکم زندان داده‌اند که چرا عضو کانون نویسندگان ایران شده‌اید؛ چرا نشریه‌ی داخلی یک تشکل فرهنگی را منتشر کرده‌اید؛ چرا اسناد و مدارک فعالیت‌های پنجاه ساله‌ی کانون را در کتابی گرد آورده‌اید؛ چرا بر مزار احمد شاملو و محمد مختاری و جعفر پوینده رفته‌اید؛ چرا پای بیانیه‌های دفاع از آزادی بیان نویسندگان و هنرمندان و مخالفت با اعدام و سانسور امضا گذاشته‌اید!
این کدام "امنیت کشور" است که انتشار نشریه و بیانیه‌ی اعتراضی اقدام علیه آن محسوب می‌‍‌شود؟ امنیت چه کسانی با عضویت در کانون و رفتن بر مزار شاعران و نویسندگان به خطر می‌افتد؟ هر دادگاهی که حتی با اندکی عدالت و استقلال همراه باشد و ذره‌ای حق انسان در آن رعایت شود نیز این نوع "مستندات" را نه ادله‌ی جرم بلکه بهانه‌ی پرونده‌سازی تلقی می‌کند. در حقیقت آنچه در پرونده و دادگاه سه عضو کانون مبنای اتهام و صدور حکم قرار گرفته است چیزی جز گام نهادن در راه آزادی بیان و مخالفت با سانسور نیست و درست به همین سبب آنها محاکمه و محکوم به تحمل حبس شده‌اند؛ اما این فقط محاکمه‌ و محکومیت سه نویسنده نیست، تنها محاکمه‌ی کانون نویسندگان ایران نیست. محکومیت همه‌ی نویسندگان و کسانی است که می‌خواهند از حق آزادی بیان برخوردار باشند. به این گونه محاکمه‌ها و حکم‌هایی که در چند دهه‌ی اخیر برای پراکندن رعب و وحشت و سرکوب آزادی بیان به وفوردر جریان بوده است، باید پایان داده شود.
کانون نویسندگان ایران پرونده‌سازی و صدورحکم‎های سرکوبگرانه‌ بر ضد رضا خندان (مهابادی)، بکتاش آبتین و کیوان باژن را محکوم می‌کند و خواهان لغو بی‌قید و شرط این حکم‌ها و مختومه کردن پرونده است. همچنین از همه‌ی نویسندگان و انسان‌های مدافع آزادی بیان می‌خواهد تا از هر راه ممکن به دفاع از این سه نویسنده بپردازند.
کانون نویسندگان ایران
26 اردیبهشت 1398
*بازداشت وبی خبری ازناهید شقاقی
دربامداد رورچهارشنبه 25اردیبهشت،ماموران به منزل ناهید شقاقی از فعالین ندای زنان ایران یورش برده و با شکستن درب منزل وی، او را به مکان نامعلومی منتقل کردند.
*برگزاری مراسم روز کارگر در سال 98پیروزی بزرگ کارگران
امسال مراسم مستقل روز جهانی کارگر در ایران با سال های گذشته متفاوت بود . این تفاوت از بسیاری جهات قابل بررسی است .
پس از سرکوب ها و کشتار های دهه شصت و قلع و قمع فعالان کارگری و اجتماعی برای نزدیک به سه دهه سکوت قبرستانی بر فعالیت‌های مستقل کارگری و احتماعی حاکم شد و برای سال ها مراسم روز کارگر یا به صورت گلگشت ها و یا تجمع های خانوادگی در منازل برگزار می‌شد . در سال 1388 فعالان مستقل کارگری با هم اندیشی به این نتیجه رسیدند که مراسم روز کارگر را به خیابان ها و میادین شهر بیاورند و اولین تجمع را پس از سال‌ها در پارک لاله بر گزار کردند . در آن زمان نیروهای امنیتی از قبل با احضار فعالان کارگری هشدار داده بودند که جلوی این مراسم را خواهند گرفت اما فعالان کارگری در موعد مقرر برای برگزاری مراسم حاضر شدند و نیروهای امنیتی در یک یورش تدارک دیده شده بیش از 150 نفر را دستگیر کردند و تعدادی را بیش از 40 روز در بازداشت نگه داشتند و با قرار وثیقه های سنگین آزاد کردند و از آن میان برخی حبس های سنگین نیز بر فعالان کارگری اعمال کردند .
از آن سال تا کنون تلاش‌های زیادی برای ایجاد تفرقه در میان فعالان کارگری و گروه های مستقل کارگری صورت گرفت؛ اما به رغم همه این تلاش ها، امسال جنبش مستقل کارگری بار دیگر وحدت خود را در برگزاری این مراسم نشان داد. گروه های مستقل کارگری در یک هماهنگی نوشته و نانوشته ساعتی معین، روز و مکانی مشخص را برگزیدند و این هماهنگی نمی‌توانست از چشم نیروهای امنیتی نادیده گرفته شود. از همین جهت بود که در روز ششم اردیبهشت به یک تجمع اولیه در پارک جهان نما ، یورش آوردند و به گمان آنکه با دستگیری عده‌ای می‌توانند جلو برگزاری این مراسم را بگیرند، حاضران را به بازداشتگاه برده و از آن میان پروین محمدی، هاله صفرزاده و علیرضا ثقفی را تا ده روز پس از 11 اردیبهشت، بدون هیچ دلیل موجهی در بازداشت نگه داشتند.
اما فعالان کارگری مستقل با برگزاری پرشکوه این مراسم نشان دادند که مبارزات کارگران، زحمتکشان، مزد و حقوق بگیران راه خود را یافته است و سر ایستادگی ندارد . یورش نیروهای لباس شخصی و امنیتی به صفوف تظاهرکنندگان و دستگیری تعداد زیادی از آنان، نه تنها چیزی را تغییر نداد، بلکه تنها یورشگرانی را بیشتر رسوا نمود که با خشونت و عصبانیت کارگران و زحمتکشان را مورد ضرب و شتم قرار داده و به بند می‌کشند.
روز جهانی کارگر امسال، نماد همبستگی و یکپارچگی مبارزات مستقل کارگری در چند دهه گذشته بود و می‌تواند نقطه مهمی در بازیابی قدرت طبقاتی کارگران باشد که به رغم سرکوب های چند دهه گذشته، همچنان سرافراز و سر بلند به پیش می‌رود و تمامی تلاش تفرقه افکنان در صفوف کارگران را با ناکامی مواجه کرد و بلوغ خود را نشان داد . باشد که در آینده نیز راه راستین مبارزه برای احقاق حقوق کارگران و زحمتکشان پیموده شود.
آینده ای روشن در پیش روی جنبش کارگری است.
این را باور کنیم و آزادی بی قید و شرط کلیه دستگیرشدگان در این روز (کیوان صمیمی، ناهید خداجو، ندا ناجی، عاطفه رنگریز، نسرین جوادی، فرهاد شیخی، حسن سعیدی، مرضیه امیری) و سایر زندانیان سیاسی (ساناز الهیاری، امیر حسین محمدی فر، سپیده قلیان، امیر امیرقلی، جعفر عظیم زاده، اسماعیل بخشی، اکرم نصیریان، ناهید شقاقی، محمد حبیبی، محمود بهشتی، اسماعیل عبدی، سعید شیرزاد، روح اله مردانی، عبدالرضا قنبری، پیام شکیبا و... ) را فریاد کنیم.
کانون مدافعان حقوق کارگر
*تجمع اعتراضی کارگران شهرداری اردل نسبت به عدم پرداخت 6ماه حقوق و وعده های دروغین
کارگران شهرداری اردل دراعتراض به عدم پرداخت 6ماه حقوق و وعده های دروغین دست به تجمع مقابل شهرداری زدند.
درهمین رابطه،يکي از کارگران شهرداري شهر اردل به خبرنگار یک رسانه ای محلی گفت: 6 ماه است که حقوق و مزاياي خود را دريافت نکرده ايم که در اين مدت فشارهاي سنگيني به ما و خانواده هايمان وارد شده و زندگي براي ما بسيار رنج آور و سخت است.
وی افزود: آيا مسئولان مي توانند خود را جاي ما قرار بدهند، ما شرمنده خانواده هايمان هستيم.ديگر اعتمادي به قول هاي شهردار نداريم چون بارها وعده هاي دروغين به ما داده اند .
يکي ديگر از کارگران شهرداري شهر اردل نیز گفت: نزديک به شش ماه است که حقوق نگرفتيم و هر بار که براي دريافت دستمزدمان اقدام مي کنيم به ما مي گويند که اعتبار نيست و تا زماني که اعتبار ندهند، از حقوق خبري نيست!!
کارگر ديگري که خود را پدردو فرزند مدرسه معرفي مي کند،گفت: در طول شش ماه گذشته از بس که براي گذران زندگي از اين و آن قرض کرده است، ديگر روي مواجهه شدن با دوستان، آشناها و خانواده ام را ندارم!
وي افزود: هيچ کس به فکر کارگران شهرداري شهر اردل نيست و به هرجا که مراجعه کرديم به در بسته خورديم!
*نامه سرگشاده کارگران اخراجی منطقه ویژه پارس برای بازگشت بکار وپرداخت مطالبات
263 کارگر اخراجی پارس جنوبی طی نامه‌ای سرگشاده خطاب به وزیر نفت،ضمن برشمردن وضعیت دردناک خود وخانواده،خواهان بازگشت بکار وپرداخت مطالباتشان شدند.
دربخش هایی از این نامه سرگشاده که25اردیبهشت رسانه ای شد ،بقرارزیراست:
قصه ما را حتما شنیده‌اید؛ قریب به 263 نفر از جوانان استان بوشهر با تحصیلات عالی دانشگاهی هستیم که هرکدام تا قبل از این بعضاً مشاغلی نیز داشته‌ایم که بنا به وعده‌های فراوان آن مشاغل را ترک گفته و کمر همت جهت خدمت در صنعت نفت بسته بودیم و از سالهای 96 و 97 به عنوان کارگر، نیروی خدماتی، اداری، مکانیک و تاسیسات، آبدارچی، نگهداشت کمپ‌ها و... به سازمان منطقه ویژه پارس ورود پیدا کرده‌ایم.
آقای زنگنه می‌دانید که ما 263 نفر زن و فرزند داریم و هرکدام بعضاً نان‌آور خانه‌های پدری و مادری نیز بوده و هستیم. نمی‌دانید چه شور و شعفی داشتند خانواده‌های ما وقتی ما مشغول به کار شده بودیم اما قصه ما تلخ شد.
آقای وزیر شادی ما خیلی زود به تلخی رسید. حقوق و بیمه ما نسبت به ماه‌های اول کمتر شد، به این هم راضی بودیم اما این هم نماند و حقوق و بیمه قطع شد و ما ماندیم با خانواده‌های چشم‌انتظاری که حالا چشم‌هایشان به ما دوخته شده. ما که هیچ حرفی جز شرمندگی نداشتیم و بعضاً حتی کرایه رفتن تا خانه‌هایمان و سر زدن به فرزندانمان را هم نداشتیم.
آقای وزیرواقعا شرمنده هستیم و خجالت‌زده که بگوییم ما حتی نمی‌توانیم به صورت همسر و فرزندانمان نگاه کنیم و شرمنده هستیم از اینکه بگوییم بعضاً در عسلویه نان خشک جمع می‌کنیم تا بعد از 14 روز کرایه رفتن به خانه‌هایمان را داشته باشیم و به خانواده‌هایمان هر سری باید وعده‌های تکراری و دروغ بدهیم که به زودی حقوق به ما خواهند داد.
آقای وزیر نفت بیمه ما قطع شده، حقوق نمی‌گیریم، قصه زندگی ما تلخ‌ترین قصه‌هاست.
*علیرغم وعده و وعیدها مسئولان 140کارگراخراجی کارخانه لوله‌سازی ماهشهرو پتروشیمی های بندر امام و فارابی برسرکارشان برنگشتند
از ابتدای امسال، حدود 140کارگر کارخانه لوله‌سازی ماهشهر«سایت یک منطقه ویژه اقتصادی پتروشیمی»، پتروشیمی بندر امام «شرکت مهندسی موجان » و پتروشیمی فارابی اخراج شده‌اند و تا کنون هیچ مسئولی گره از کار آنان نگشوده است.
بنابه گزارش رسانه ای شده بتاریخ25اردیبهشت،چهارشنبه هفته‌ی گذشته 11 اردیبهشت‌ماه، علی گلمرادی نماینده مجلس از منطقه با حضور در شرکت لوله‌سازی ماهشهر و پتروشیمی فارابی، در همین خصوص در حالیکه توسط رئیس اداره کار منطقه ویژه همراهی می‌شد، به خبرنگار این رسانه گفت: به من گفته‌اند نیمی از کارگران شرکت مهندسی موجان برگشت بکار شده‌اند و نیمی دیگر به‌زودی بکار گرفته خواهند شد.
در همین روز، مطیری رئیس اداره کار منطقه ویژه در حضور نماینده مجلس به سه تن از کارگران اخراجی پتروشیمی فارابی گفت: در جلسه‌ای که چند دقیقه‌ی پیش در دفتر مدیرعامل این شرکت برگزار گردید، مشکل برگشت به کار شما حل شده است.
ظهر همان روز، جلسه‌ی شورای اشتغال شهرستان ماهشهر در محل فرمانداری برگزار گردید که در این جلسه مجدداً مطیری از توافق برای برگشت به کار سه نفر از اخراجی‌های پتروشیمی فارابی خبر داد و در خصوص کارگران اخراجی شرکت مهندسی موجان نیز گفت: تعدادی از این کارگران برگشت بکار شده‌اند و ما باقی آنان نیز پس از حل مشکلات شرکت مذکور توسط شرکت پتروشیمی بندر امام، به‌زودی برگشت بکار خواهند شد.
تعدادی از این کارگران شب گذشته(24اردیبهشت) و امروز(25اردیبهشت) گفتند: روز گذشته نامه‌ی تسویه‌حساب سه کارگر مذکور تحویل آنان داده شد و یک کارگر دیگر نیز در همین روز اخراج گردید. به آنان گفته شده است که هر کس را هم واسطه کنید، برگشت بکار نمی‌شوید.
کارگران شرکت مهندسی موجان نیز از برگشت به کار خود اظهار بی‌اطلاعی کرده و گفتند: ظاهراً دو تا سه نفر در روزهای گذشته بر اساس نیاز آن شرکت یا با واسطه، بکار گرفته شده‌اند و ما کماکان در اخراج بسر می‌بریم.
*بلاتکلیفی شغلی ومعیشتی 50کارگر نورد ایوان غرب در پی تعطیلی کارخانه بدلیل اختلاف سهامداران
کارخانه نورد ایوان غرب واقع درایلام ،شهرک صنعتی ایوان بعد از تعطیلات نوروز1398 بدلیل اختلافات سهامداران تعطیل و50کارگرش بیکار شده و تاکنون موفق به دریافت حق بیمه بیکاریهم نشده اند.
*بیکاری 50کارگر ماشین‌کاران اراک بدنبال تعطیلی کارخانه بدلیل صدای بلند بالاتر از 85 دسیبل
کارخانه ماشین‌کاران اراک،واحد تولید قطعات خودرو برای ایرانخودرو وسایپا، واقع در ابتدای جاده تهران، شهرک صنعتی قطب از طرف اداره بهداشت استان مرکزی بدلیل صدای بلند بالاتر از 85 دسیبل تعطیل و50کارگرش بیکارشدند.
*اعتراض صیادان چاه بهار نسبت به صید کشتی‌های ترال در آب‌های جنوب شرق
جمعی از صیادان چابهاراعتراضشان را نسبت به تردد غیرمجاز کشتی‌های ترال در محدود زیر 12مایل رسانه ای کردند.
بنابه گزارش رسانه ای شده بتاریخ25اردیبهشت،جمعی از صیادان سیستانی نسبت به ورود کشتی‌های ترال (چینی) به محدوده صید قایق‌های صیادی کوچک و لنج‌های صیادی انتقاد کردند.
*تجمع اعتراضی مینی‌بوس‌داران مشهدی نسبت به هزینه‌های زیاد دریافت مجوز از سازمان اتوبوسرانی
روز چهارشنبه25اردیبهشت،جمعی از مینی‌بوس‌داران مشهد در اعتراض به بالا بودن هزینه‌های دریافت مجوز از سازمان اتوبوسرانی برای تردد در ایستگاه‌هادست به تجمع در بلوار شاهنامه این شهر زدند.
مینی‌بوس‌داران تجمع کننده که همگی خودمالک و شخصیت حقیقی هستند و در فاصله سرویس بردن برای ادارات، در داخل شهر تردد دارند به خبرنگار رسانه ای گفتند: سازمان اتوبوسرانی برای تردد این اتوبوس‌ها در ایستگاه‌های اتوبوس، داشتن مجوز را به عنوان شرط اعلام کرده و سالیانه 210هزار تومان برای تمدید مجوزها از این مینی‌بوس‌داران دریافت می‌کند.
آنها افزودند: سازمان اتوبوسرانی در راستای اعطای مجوز خدمات زیادی به رانندگان نمی‌دهد و هزینه‌های استهلاک مینی‌بوس‌ها و قطعات یدکی برای آن‌ها خیلی زیاد است. آنها می‌گویند با این میزان هزینه‌های زندگی پرداخت چنین پولی برایشان مشکل است.
*تجمع اعتراضی800مهندس نسبت به بیکاری بدنبال تعطیلی دفاتر ماده 33 مقابل ساختمان شورای شهر شیراز
صبح روز چهارشنبه بیست وپنجم اردیبهشت همزمان با جلسه علنی شورای شهر شیراز،800مهندس دراعتراض به بیکاری بدنبال تعطیلی دفاتر ماده 33 مقابل ساختمان این شورای شهر زدند.
800 به گزارش یک منبع خبری محلی،800نفر از مهندسان شیرازی که کارشان با دفاتر ماده 33 را از زمان دوره چهارم شورای شهر شیراز به صورت مستقیم و غیرمستقیم شروع کرده اند در بیست و پنجم اردیبشهت ماه در اعتراض به مصوبه شورای پنجم که به بیکاری این افراد منجر می شود در ساختمان این شورای شهر تجمع کردند.
یکی از این مهندسان معترض ، با بیان اینکه خدمات الکترونیکی شهرداری شیراز در شورای قبل برون سپاری شده است، گفت: آقایانی که در این دوره آمده اند این دفاتر را بخاطر اینکه بنیانش در شورا قبل گذاشته شده را بد قلمداد کرده اند.
بنابهمین گزارش،نوذر امامی رئیس کمیسیون معماری و شهرسازی شورای شهر شیراز با حضور در بین این افراد بر پیگیری و تشکیل جلسه فوق العاده در کمیسیون معماری و شهرسازی جهت بررسی این اعتراض تاکید کرد و خطاب به این جمع معترض گفت: دو نفر لز نمایندگان شما می توانند در این جلسه حضور داشته باشند.
وی افزود: در صورتیکه این مصوبه حق شما را پایمال کرده باشد لغو خواهد شد.
*تجمع دانشجویان دانشگاه کردستان در اعتراض به وضعیت صنفی و فشار معاونت امور دانشجویی بر دانشجویان مطالبه‌گر
دوشنبه 23 اردیبهشت روزی بود که صبر دانشجویان دانشگاه کردستان از این‌همه بی‌عدالتی لبریز شد. دیروز ظهر حوالی ساعت 12 تعدادی از دانشجویانی که کارد به استخوان‌شان رسیده بود و خونِ دل‌ها خورده بودند در اعتراض به وضعیت اسف‌بار صنفی و تهدید و فشارهای معاونت امور دانشجویی بر دانشجویان پیگیرِ مطالبات برحق دانشجو دست به تجمع زدند. یکی از دانشجویان در شروع تجمع خاطر نشان کرد که شرافت فرودستانه‌ی دانشجویانِ مصّر بر مطالبات صنفی، وجدان‌ ما را خبردار کرده و در حمایت از این دانشجویان و مطالبات برحق‌شان یک دم از پای نمی‌نشینیم. ما امروز این‌جا گرد آمدیم تا به گوش مسئولان بی‌کفایت برسانیم که خفه کردن صدای دانشجوی مطالبه‌گر خفه کردن صدای تمامیِ دانشجویان فرودست است. شما مسئولین بی‌کفایت باید خوب بدانید که با ارعاب و تهدید تنها صدای ما را رساتر خواهید کرد. با سر دادن شعار "دانشجو، حمایت! حمایت!" و "دانشجو، اتحاد! اتحاد!" دانشجویان بیشتری در تجمع شرکت کردند.
سپس بیانیه‌ای در حمایت از مطالبات صنفی کلیه‌ی دانشجویان دانشگاه کردستان و دانشجویان فعال صنفی قرائت شد. دانشجویان در این بیانیه ذکر کردند که تاکنون از جانب رئیس دانشگاه و معاونین ایشان به نامه‌ای با 18 بند مطالبه‌ی مشخص صنفی و 2100 امضاء پاسخی صریح و شفاف داده نشده و اقداماتی عملی در این زمینه نیز مشاهده نشده است. دانشجویان با سر دادن شعارهایی چون "سلیمانی، عزیزی استعفا! استعفا!"، "دانشجو بیدار است از پولی‌سازی بیزار است"، "دانشجو بیدار است از مسئولین بیزار است"، "دانشگاه پولی نمی‌خوایم! نمی‌خوایم!"، "آموزش رایگان حق مسلم ماست" و بلند کردن پلاکاردهایی با عناوین "دانشگاه بنگاه سوددهی نیست"، "ما تا به آخر پای مطالبات‌مان ایستاده‌ایم" و "فشار بر فعالان دانشجویی را متوقف کنید" به انتظار حضور رئیس دانشگاه در جمع دانشجویان تجمع‌کننده که هر لحظه بر تعدادشان افزوده می‌شد ایستادند. با عدم حضور ایشان در این جمع، دانشجویان به‌سمت دفتر ریاست دانشگاه واقع در ساختمان اداریِ مرکزی راهپیمایی کردند.
دانشجویان در آفتاب داغ ظهر با شعار "ریاست دانشگاه همین جا! همین جا!" خواهان حضور ریاست دانشگاه و پاسخ مشخص وی به مطالبات‌شان بودند. دانشجویان تجمع‌کننده می‌خواستند بدانند که چرا رئیس جدیدِ دانشگاه جلسه‌ی عمومیِ دیدار با دانشجویان را برای سه بار لغو کرده است؟ اما به ادعای مسئولان حاضر در ساختمان مرکزی که شامل تعدادی از معاونین دانشگاه و مسئولینی از حراست بودند، رئیس دانشگاه در دفترشان حضور نداشتند. با فشار دانشجویان و پافشاری‌شان بر پاسخگویی رئیس دانشگاه، یکی از معاونین ایشان طی تماسی تلفنی به رئیس دانشگاه اطلاع دادند که دانشجویان درخواست برگزاریِ جلسه‌ای عمومی را با حضور جنابعالی در اسرع وقت دارند. ایشان در کمال ناباوری در حضور تمامیِ دانشجویان و تعدادی از معاونین‌شان از قبول این درخواست سرباززدند و تلفن را قطع کردند! این حرکت آقای رئیس با واکنش اعتراضی دانشجویان و شعار آنان همراه بود.
دانشجویان تنها به‌شرطی خواهان خاتمه‌ی تجمع بودند که از طرف مسئولان حاضر در آن مکان تعهدی کتبی در خصوص مطالبات تجمع داده شود. در پایان و پس از طی دو ساعت از آغاز تجمع چند نفر به نمایندگی از دانشجویان با معاونت پژوهشی دانشگاه، معاونت فرهنگی، معاون مدیر روابط بین‌الملل، رئیس کتابخانه‌ی مرکزی و معاون حراست دانشگاه به گفت‌وگو پرداخته و آخرسر با امضای نامه‌ای مکتوب قرار شد که : 1.حداکثر تا اواسط هفته‌ی آینده جلسه‌ای عمومی در تالار مولوی با حضور هیأت رئیسه‌ی دانشگاه و عموم دانشجویان برگزار شود. 2. در این جلسه‌ی عمومی به شکایات دانشجویان در خصوص عملکرد خارج از صلاحیت معاونت امور دانشجویی، جناب آقای دکتر عزیزی و مدیر امور دانشجویی، جناب آقای سلیمانی، پاسخ صریحی داده شود. 3. نامه‌ی 2100 امضاء و مطالبات مندرج در آن مجدداً پیگیری و مورد بررسی قرار داده شود.
*اعتراضِ دانشجویان دانشگاه سیستان و بلوچستان نسبت به کیفیت نامناسب غذای سلف
چهارشنبه شب(25اردیبهشت)، دانشجویان دانشگاه سیستان و بلوچستان در اعتراض به کیفیت نامناسب غذای سلف،سینی های غذایشان را مقابل سلف چیدند.
منبع اصلی دوخبربالا:کانال تلگرام شوراهای صنفی دانشجویان کشور
*کشته وزخمی شدن 5کارگر دراستهبان براثرريزش ديوار آب انبار
روز چهارشنبه 25اردیبهشت،براثر ریزش دیوار آب انباردر درروستای گرده از توابع شهرستان استهبان( استان فارس) 2کارگرکشته و3کارگر دیگر مصدوم ودر بیمارستان بستری شدند.
این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

با ما در تماس باشید

عضویت در خبرنامه سایت