.
چهارشنبه ۲۷ شهريور ۱۳۹۸.
امروز:
Sep 18 2019.
برابر با

 ارسال مطلب به ایران تریبون

matlab@iran-tribune.com

منتخب ایران تریبون

نشریات

جمعه, 28 آذر 1393 ساعت 04:36

کودکان به جای مانده از گردشگران سکس

«آیا عشق می‌خواهی؟» (Wanna Have Love ) عنوان یکی از عکس‌های این دو عکاس است که به‌تازگی صندوق کودکان ملل متحد (یونیسف) آن را به‌عنوان عکس سال برگزیده و جایزه نخست را هم به‌دست آورد. این عکس در محله «انجلس سیتی» در جزیره لوزون گرفته شده است. این محله محل آمد و شد توریست‌هایی‌ست که در فلیپین به‌دنبال سکس‌اند. در عکس برگزیده یونیسف چند کودک در حال بازی نشان داده می‌شوند که در پشت آنها دختربچه‌ای حدود دو ساله ایستاده که ظاهر دیگری دارد: پوست روشن و موهای طلایی او را از کودکان همسایه متمایز می‌کند.

کلاوس هونِف، رییس هیأت داوران جایزه یونیسف می‌گوید بسیاری از دختران و زنان فلیپینی مجبورند بار‌ها تن خود را در اختیار مردان پولداری که از استرالیا، اروپا یا آمریکا می‌آیند قرار دهند زیرا آن‌ها در آرزوی زندگی در کشوری مرفه هستند. اما این مردان بعد از مدت کوتاهی می‌روند و بازنمی‌گردند و هیچ مسئولیتی را در قبال این کودکان به‌عهده نمی‌گیرند. بدین ترتیب این کودکان “ننگ دوبرابری” را باید تحمل کنند. آن‌ها بخاطر اینکه ظاهر دیگری دارند مورد قضاوت قرار می‌گیرند و به‌عنوان فرزند مادران تن‌فروش با آن‌ها ناعادلانه برخورد می‌شود. بدون اینکه دانسته شود که مادر این کودکان چه شغلی دارد و چه نوع رابطه‌ای با پدر کودک داشته است.

مادر این بچه با پدر وی از طریق اینترنت آشنا شد با این امید که مانند بسیاری زنان دیگر زندگی بهتری خواهد داشت. وقتی مادر بچه عکس‌های بچه را برای پدر فرستاد او برای همیشه گم شد و بچه باید با پوست روشن و موهای طلایی در فیلیپین به شکل «غریبه»‌ای بزرگ شود و با عنوان فرزند یک زن «تن‌فروش» مبارزه کند.

سرنوشت کردهای ایزدی، کاری از کریستین وِرنر، جایزه دوم عکس سال یونیسف

سرنوشت کردهای ایزدی، کاری از کریستین وِرنر، جایزه دوم عکس سال یونیسف

جایزه دوم به تصویری تعلق گرفت که آسیب دیدگان از جنگ و خشونت در منطقه خاورمیانه را نشان می‌دهد. کریستین وِرنر (Christian Werner) عکاس آلمانی در گزارشی سرنوشت کردهای ایزدی‌ فراری در شمال عراق را به تصویر کشید و اینکه کودکان در شرایط جنگ و خشونت چگونه زندگی می‌کنند. این دومین سال پیاپی است که بحران خاورمیانه مورد توجه داوران جایزه سال یونیسف قرار می‌گیرد. در سال ۲۰۱۳ شرایط تکان دهنده مردم در جنگ داخلی سوریه مورد توجه قرار گرفته بود.

برنت ستیرتون (Brent Stirton )، عکاسی از آفریقای جنوبی برنده سومین جایزه امسال یونیسف شد. ستیرتون در یک پرتره دو دختر هندی را نشان می‌دهد. آن‌ها که در اثر یک بیماری مادرزادی نابینا بودند، پس از یک عمل جراحی ساده که هزینه آن از طریق کمک‌های مردمی تأمین شده بود بینایی خود را به‌دست آوردند و برای اولین بار قادر به دیدن هستند.

«رهایی از تاریکی»، کاری از برنت ستیرتون، برنده جایزه سوم عکس سال یونیسف

«رهایی از تاریکی»، کاری از برنت ستیرتون، برنده جایزه سوم عکس سال یونیسف

حدود ۱۲ میلیون نفر در هندوستان از بیماری «کاتاراکت مادرزادی» رنج می‌برند. این بیماری با یک عمل جراحی ۱۵ دقیقه‌ای و با هزینه حدود ۳۰۰ دلار قابل درمان است. اما این هزینه تقریباً معادل درآمد سه سال یک خانواده کشاورز در هند است و چون این خانواده‌ها قادر به پرداخت آن نیستند میلیون‌ها انسان نابینا می‌مانند.
از ۱۵ سال پیش تاکنون مسابقه «عکس سال یونیسف» برگزار می‌شود. امسال علاوه بر سه موضوعی که جایزه دریافت کردند به موضوعات قربانیان ختنه زنان، فقر کودکان در اسپانیا و توهمات زیبایی در رقابت‌های جامعه آمریکا که از طرف والدین به کودکان القا می‌شود نیز پرداخته شده است.

برگزیدگان یونیسف

unicef11

اشتفان فینگر و اینزا کاترین هاگمن

هر دو عکاس آلمانی و برندگان عکس سال یونیسف متولد ۱۹۸۳ هستند.

فینگر درباره سوژه این عکس می‌گوید:دیواین یک سالشه و با مادرش در انجلس‌سیتی زندگی می‌کنه. ما آوریل امسال تصادفاً دیدیمش و ازش عکس گرفتیم. بچه‌هایی که در پیش‌زمینه عکس می‌بینید، اینا با هم همسایه‌ن همه.

هاگمن درباره پیشینه دیواین می‌گوید:

پدرش یه مرد استرالیاییه به نام دیوید. سه هفته‌ای اومده بود فیلیپین بگرده. در یک سایت با مادر دیواین آشنا شده بود. تن‌فروشی در فیلیپین ممنوعه. کاتولیک‌های متعصبی هستن. اما خیلی از دخترای جوون در کلاب‌های شبانه کار می‌کنن. گردشگرا این زن‌ها رو برای یک شب یا چند روز یا چند هفته اجاره می‌کنن.

مادر دیواین به طور مرتب عکس دخترش رو می‌فرسته برای این مرد استرالیایی که یادش باشه همچین بچه‌یی هم داره. اما دیوید جواب نمی‌ده. می‌گه من پدر این بچه نیستم.

فینگر درباره تنهایی این زنان می‌گوید:زنان تن‌فروش خیلی تنهان. کسی رو ندارن که بهشون کمک کنه و از نظر قانونی دنبال حق و حقوقشون بره. ما اما در پروژه عکاسی‌مون نمی‌خواستیم مشکل زنا رو نشون بدیم. می‌خواستیم پیامدهای گ

با ما در تماس باشید

عضویت در خبرنامه سایت