.
يكشنبه ۲۶ آبان ۱۳۹۸.
امروز:
Nov 17 2019.
برابر با

 ارسال مطلب به ایران تریبون

matlab@iran-tribune.com

منتخب ایران تریبون

نشریات

یکشنبه, 25 فروردين 1392 ساعت 21:47

چارلی چاپلين۱۲۴ساله شد مطلب ویژه

altفردا (دوشنبه) يکصد و بيست و چهارمين سالروز تولد «چارلی چاپلين»، کارگردان، فيلم‌نامه‌نويس و بازيگر توانمند سينمای جهان است. به گزارش خبرگزاری دانشجويان ايران (ايسنا)، «سر چارلز اسپنسر چاپلين» معروف به «چارلی چاپلين» روز شانزدهم آوريل 1889 از والدينی هنرمند در لندن به‌دنيا‌ آمد و روز 25 دسامبر 1977 در سن 88 سالگی در سوئيس درگذشت.
وی از بزرگ‌ترين کارگردانان، آهنگ‌سازان و بازيگران آثار کمدی در عصر «هاليوود کلاسيک» سينمای آمريکا به شمار مي‌آيد که اين توانايی را داشت که درد و رنج را در کنار عشق و انسانيت به تصوير بکشد؛ بدون اين که بتوان به آن نام فيلم هندی اتلاق کرد. «چاپلين» به‌راستی از خلاق‌ترين و تأثيرگذارترين شخصيت‌های عصر فيلم‌های صامت بود که هم‌زمان با بازيگری در فيلم‌هايش، کارگرداني، تهيه‌کنندگی و ساخت موسيقی آن‌ها را نيز برعهده داشت.
وی 65 سال از عمر 88 ساله‌اش را وقف سينما و دنيای سرگرمی کرد که شروع آن از سالن ويکتوريا انگلستان به‌عنوان پسربچه‌ای پنج ساله آغاز شد و تا سن 88 سالگی ادامه يافت. يک‌سال پس از مهاجرت همراه خانواده‌اش از انگلستان به آمريکا، «چاپلين» که به‌واسطه مادرش، علاقه فراوانی به بازيگری پيدا کرده بود، برای اولين‌بار در فيلم «در تلاش معاش» بازی کرد که البته چندان موردقبول مديران کمپانی «کي‌استون» قرار نگرفت.
با اين‌حال آنها تصميم گرفتند فرصت دوباره‌ای به چاپلين جوان بدهند. وی در سن 24 سالگی در دومين فيلم‌اش با نام «مسابقات اتومبيل‌رانی کودکان» بازی کرد. سبک خاص راه‌رفتن سنگين او در اين فيلم و همچنين فيلم بعدي‌اش «مخمصه‌ غريب ميبل» سخت موردتوجه تماشاگران قرار گرفت و محبوبيت ويژه‌ای پيدا کرد.
سال 1915 آغاز دوران حرفه‌ای بازيگری «چاپلين» بود که با عقد قرارداد جديد با استوديوهای جديد و راه‌اندازی کمپانی فيلم خودش همراه بود. يک سال بعد، «چاپلين» با دريافت دستمزد 670 هزار دلار، طی مدت 18 ماه، 12 فيلم کمدی برای کمپانی «ميوچال فيلم» ساخت که جزء تأثيرگذارترين فيلم‌های کمدی تاريخ سينما محسوب مي‌شوند که از معروف‌ترين آن‌ها مي‌توان به «خيابان آرام»، «ساعت يک صبح»، «ماجراجو» و «سمساری» اشاره کرد.
تکنيک‌های خاص فيلم‌سازی «چارلی چاپلين» تا زمان حيات او برای همه ناشناخته باقی ماند و هرگز درباره آن‌ها صحبتی نمي‌کرد. در سال 1983، شش سال بعد از مرگ چاپلين بود که يک مستند انگليسی با نام «چاپلين ناشناخته» به بررسی دقيق سکانس‌ها و هنر فيلم‌سازی چاپلين پرداخت.
وسواس بسيار زياد «چاپلين» در اين‌که بازيگران فيلم‌هايش حتما آن‌چه او درنظر دارد را بازی کنند، از دلايلی بود که وی در مقايسه با ديگر رقبايش، مدت طولاني‌تری را وقف ساخت فيلم‌هايش مي‌کرد.
در اين سال‌ها، چاپلين برخی از آثار ماندگارش چون «پسربچه» (1920)، «زائر» (1923) و «دوش‌فنگ» (1918) را ساخت. وی به‌واسطه مشغله‌کاری زياد که هم‌زمان برای استوديو شخصي‌اش و ديگر استوديوها فيلم مي‌ساخت، کم‌تر فرصت پيدا مي‌کرد تا خودش نيز نقشی بازی کند. «زن پاريسی» (1923)، «جويندگان طلا» (1925) و «سيرک» (1928) ازجمله فيلم‌های دهه 30 بودند که چاپلين نقش کوتاهی در آن بازی کرد.
پيش از ورود به عصر فيلم‌های ناطق، «چاپلين» در سال 1931 «روشنايي‌های شهر» و در سال 1936 نيز «عصر جديد» را ساخت که به‌راستی از ماندگارترين آثار او هستند.
فيلم‌های ناطق و همراه‌با ديالوگ «چارلی چاپلين» با شاهکار معروف‌اش، «ديکتاتور بزرگ» در سال 1940 آغاز شد. هرچند اولين‌باری که صدای چاپلين را تماشاگران شنيدند، در سکانس پايانی فيلم «عصر جديد» بود که آواز نامفهومی از چاپلين شنيده مي‌شد.
با وجود شکوفايی دوران فيلم‌های ناطق در دهه 30، چاپلين هم‌چنان سينما را يک هنر پانتوميک مي‌دانست و عقيده داشت که بازی بسيار بيشتر از کلمات و ديالوگ‌ها از سوی تماشاگر درک مي‌شود.
وی با فيلم «لايم‌لايت» در سال 1972 جايزه اسکار بهترين موسيقی را کسب کرد، هرچند چند دهه بعد از ساخت آن بود که با تأخير حدودا 30 ساله در لس‌آنجلس اکران شد.
«چاپلين» در سال 1929 در دو بخش بهترين بازيگر و بهترين کارگردان کمدی برای فيلم «سيرک» نامزد جوايز اسکار بود، اما برگزارکنندگان جوايز اسکار با خارج‌کردن نام او از فهرست نامزدها، تصميم گرفتند تنها يک اسکار افتخاری به وی اعطا کنند.
اين کمدين بزرگ 42 سال، در سال 1972 دومين جايزه افتخاری اسکار را گرفت و برای اولين‌بار در مراسم حضور يافت. در تاريخ برگزاری اسکار، «چاپلين» رکوردار طولاني‌ترين مدت تشويق ازسوی حضار است که 5 دقيقه به طول انجاميد.
«چارلی چاپلين» دو فيلم آخرش را در لندن ساخت؛ «سلطانی در نيويورک» در سال 1957 و «کونتسی از هنگ‌کنگ» در سال 1967 که کارگرداني، نگارش فيلم‌نامه و تهيه‌کنندگی آن‌ها برعهده خود چاپلين بود. فيلم «کونتسی از هنگ‌کنگ» با بازی «مارلون براندو» و «سوفيا لورن»، آخرين حضور چاپلين در عرصه سينما بود.
«چاپلين» پس از خداحافظی از بازيگري، بين سال‌های 1969 تا 1976، موسيقی فيلم‌های صامت‌اش را مي‌ساخت و آن‌ها را دوباره عرضه مي‌کرد. وی روز چهارم مارس 1975 به‌جهت سال‌ها خدمت هنری به جامعه انگلستان از سوی ملکه اليزابت دوم به مقام شواليه رسيد و لقب «سر» را دريافت کرد.
سلامت جسمانی چاپلين تقريبا پس از پايان ساخت فيلم «کونتسی از هنگ‌کنگ» و به‌طور شديدتر پس از دريافت جايزه اسکار در سال 1972 روبه وخامت گذاشت. از سال 1977 بود که او بر روی «ويلچر» مي‌نشست و سرانجام روز 25 دسامبر 1977 در سن 88 سالگی درگذشت.
وی طی چند دهه فعاليت سينمايی موفق به کسب جوايز متعددی چون جايزه اسکار بهترين موسيقی برای «لايم‌لايت» در سال 1973، جايزه اسکار افتخاری در سال 1972، نامزد اسکار بهترين فيلم‌نامه در سال 1948 برای «آقای وردو»، نامزد اسکار بهترين بازيگر مرد و بهترين فيلم‌نامه در سال 1941 برای «ديکتاتور بزرگ»، جايزه اسکار افتخاری در سال 1929 برای فيلم «سيرک»، جايزه افتخاری از انجمن کارگردانان آمريکا، جايزه ربان نقره‌ای بهترين فيلم خارجی از انجمن روزنامه‌نگاران فيلم ايتاليا در سال 1953 برای «لايم‌لايت»، جايزه شير طلای افتخاری ونيز در سال 1972شد.
از مهم‌ترين آثار کارنامه فيلم‌سازی چارلی چاپلين مي‌توان از «ولگرد»،‌ «شغل»، «بانک»، «مامور آتش‌نشانی»، «خيابان آرام»، «زندگی سگی»، «دوش‌فنگ»، «پسربچه»، «زائر»، «زن پاريسی»، «جويندگان طلا»، «سيرک»، «روشنايي‌های شهر»، «عصر جديد»، «ديکتاتور بزرگ»، «موسيو وردو»، «لايم‌لايت»، «سلطانی در نيويورک»، «کنتسی از هنگ‌کنگ»، «خانه‌به‌دوش»، «پروفسور» و «طبقه مرفه» نام برد.
در ماه ژوئن سال گذشته بود که يک دست‌نوشته کمياب متعلق به «چارلی چاپلين» که اولين تلاش‌های اين نابغه سينمای کمدی به سمت فيلم‌های ديالوگ‌دار را نشان مي‌دهد، کشف شد.
در رونمايی از آرشيو خانوادگی «چارلی چاپلين»، يک متن 50 صفحه‌ای دست‌نويس کشف شد که نشانه اولين تلاش‌های اين چهره نامدار سينما برای ورود به دنيای فيلم‌های ديالوگ‌دار است. اين متن دست‌نوشته اثری طنز درباره کولونيزم است که برگرفته از سفر «چاپلين» به جزيره بالی اندونزی در سال 1932 است.
وی قصد داشت فيلمی با نام «بالی» بسازد که در صورت تحقق اولين فيلم او مي‌بود که همراه با ديالوگ بود، اما سرنوشت اينگونه رقم خورد که فيلم «ديکتاتور بزرگ» در سال 1940 که از شاهکارهای چاپلين است اين عنوان را در اختيار بگيرد.

محتوای بیشتر در این بخش: « هنر مسلّح زندگی اوژن پوتیه »

با ما در تماس باشید

عضویت در خبرنامه سایت