.
چهارشنبه ۱ آبان ۱۳۹۸.
امروز:
Oct 23 2019.
برابر با

 ارسال مطلب به ایران تریبون

matlab@iran-tribune.com

منتخب ایران تریبون

Turkey’s president says Syrian Kurdish fighters are terrorists—but he’s a very unreliable narrator.
BY CAMERON ABADI | OCTOBER 17, 2019, 9:45 AM
Kurdish female troops from the Syrian Democratic Forces overlook the front line.
Kurdish female troops from the Syrian Democratic Forces overlook the front line near the town of Hol, Syria, on Nov. 10, 2015. JOHN MOORE/GETTY IMAGES
Almost everyone agrees that the chaos that has descended on Syria since last week—when Turkey invaded Kurdish-held areas of northern Syria after the Trump administration’s announcement of a withdrawal of U.S. troops—was the bloody aftermath of a betrayal. But just who stabbed whom in the back is up for debate.

Kurdish forces based in Syria say the United States abandoned them with no warning and no justification after years of cooperation fighting against the Islamic State. But Turkey says the U.S. decision to partner in the first place with the Syrian Kurdish forces—which it considers an offshoot of the Kurdistan Workers’ Party (PKK), a Kurdish separatist group based in Turkey—was itself a betrayal of Washington’s fellow NATO ally. U.S. President Donald Trump seemed to endorse that view in a press conference on Wednesday in the White House.

The Kurdish claim is easy enough to adjudicate: The U.S. military made promises to the Kurds, or at least implied commitments, that it failed to keep. The Turkish claim—essentially, that Syrian Kurdish forces are allied with terrorists—is more complicated and more dubious. Here’s why.

Who are the Kurds?

Having first emerged in the 10th century, the Kurds are today considered the world’s largest ethnic group without a state of their own, despite having been promised autonomy in the 1920 Treaty of Sèvres. “The two great powers of the day, Britain and France, reneged in 1923 and carved up the Kurdish territories into modern-day Turkey, Iran, Iraq, and Syria,” writes the historian Bryan R. Gibson in a recent article for Foreign Policy. Kurds have been fighting for some form of independence ever since, often in the teeth of state atrocities such as Iraqi leader Saddam Hussein’s use of chemical warfare against Kurdish civilians. The closest the Kurds have come to an independent state is an autonomous region of northern Iraq, which has been largely self-administered since the U.S. invasion of 2003.

What is the PKK?

The Kurdistan Workers’ Party, known by the Kurdish acronym PKK, was founded as a Marxist-Leninist group in Turkey in 1978 in response to state-backed discrimination against Turkish Kurds, with the goal of creating an independent Kurdistan. A PKK insurgency against the Turkish state began in 1984, and fighting between the two sides has continued intermittently ever since, accompanied by heavy-handed Turkish repression in Kurdish areas, resulting in the deaths of more than 40,000 people, a majority of them Kurdish civilians. The PKK, for its part, has focused its attacks on the Turkish military over the years, but it has also hit civilian targets. Turkey and the United States have both designated the PKK a terrorist organization.

What is the SDF?

The Syrian Democratic Forces were officially founded in northern Syria on Oct. 11, 2015, to defend the area amid Syria’s civil war and the rising Islamic State. The organization includes Arab and Assyrian militias, but its primary component has been the People’s Protection Units (abbreviated from the Kurdish name Yekineyen Parastina Gel as YPG), made up of ethnic Kurds. The United States encouraged the formation of the SDF and partnered with it to fight against the Islamic State.

What’s the relationship between the SDF and the PKK?

The SDF, as described above, is primarily composed of the YPG militia. That militia was itself officially founded in 2011 as the armed wing of the Syrian Kurdish party Democratic Union Party, or PYD. Turkey’s claim is that the PYD is an offshoot of the Turkish PKK and that the PKK had a hand in initially setting up the YPG. The PYD denies those links.

READ MORE

A Peshmerga soldier places a Kurdish flag near the front line with the Islamic State in Iraq.
There’s Always a Next Time to Betray the Kurds
The Kurds have no choice but to always trust the United States—and to suffer the inevitable consequences.

VOICE | STEVEN A. COOK
Shah Mohammad Reza Pahlavi of Iran meets U.S. Secretary of State Henry Kissinger.
The Secret Origins of the U.S.-Kurdish Relationship Explain Today’s Disaster
The seeds of Washington’s abandonment of the Kurds traces back to a classified document written in the 1970s by Henry Kissinger.

ARGUMENT | BRYAN R. GIBSON
U.S. Secretary of Defense Mark Esper
Pentagon Chief: ‘We Are Not Abandoning the Kurds’
U.S. Defense Secretary Mark Esper defended the decision to withdraw troops from the Turkey-Syria border even while sending additional forces to Saudi Arabia.

REPORT | LARA SELIGMAN
What’s indisputable is that the PKK had a presence in Syria until 1998, when the Syrian government banned the party. The PYD was formed in Syria five years later, with much of the same membership. Less clear is whether there are ongoing organizational and operational links between the PYD and PKK. Turkey says the cooperation between the two is clear, though it rarely cites concrete evidence. In 2016 testimony before the U.S. Congress, then-U.S. Defense Secretary Ashton Carter also asserted there are “substantial ties” between the PYD and PKK. Independent reporting has described overlaps in membership.

However, in a 2017 article for Foreign Policy, Aldar Khalil, a high-ranking Syrian Kurdish politician, denied any such connections, writing that the PYD, like other Syrian Kurdish political groups, strictly adheres to a doctrine of noninterference in other countries. “It pains us to see those on the Turkish side of the border suffer from oppression and fear under Erdogan,” Khalil wrote. “But that is not our struggle, and we have said publicly and will say again that our territory and resources are not going to be used by the PKK or any other groups fighting Turkey.”

Still, it would be wrong to suggest there’s no connection at all between the Turkey-based PKK and the Syrian PYD, and by extension the YPG (and by further extension the SDF). As Khalil’s Foreign Policy article makes clear, the parties share an intellectual lineage tracing to the political teachings of the jailed PKK founder Abdullah Ocalan. Regardless of how closely the two groups work together in practice, they clearly sympathize with one another’s political goals.

So, are the SDF terrorists or allies with terrorists?

Turkish rhetoric on this point has been exaggerated, with President Recep Tayyip Erdogan and Turkish media organizations often claiming that Syrian Kurds are no different from—and, if anything, worse than—the Islamic State they helped fight. (Trump echoed this view at his press conference.) By any reasonable measure, that’s simply not true. They have administered the territories under their control better than many feared, with an absence of the sorts of sectarian massacres perpetrated by many of Syria’s other armed factions. The multiethnic territory of Rojava earned acclaim as a remarkable democratic success story.

And it’s unclear to what degree the concept of guilt-by-association even makes sense in such an unstable and violent region. There is no shortage of nonstate groups engaging in violence, whether in Turkey or its neighboring countries. In Syria, some of those groups such as Hayat Tahrir al-Sham could be described as allied with Turkey itself. At a time when everyone in the Middle East has shaken hands with unsavory actors, pointing to the SDF’s ties might represent canny politics—but it’s questionable as a moral argument.

Cameron Abadi is a deputy editor at Foreign Policy. Twitter: @CameronAbadi

دویچه وله فارسی: آمار رسمی خبر از افزایش نگران‌کننده میزان خودکشی در میان نوجوانان در ایران می‌دهند. بنابر این آمار افرادی که دست به خودکشی می‌زنند به مراتب کم سن‌و‌سال‌تر شده‌اند و از روش‌های غریبی برای خودکشی استفاده می‌کنند.

 

خبرگزاری برنا در گزارشی از رواج خودکشی در میان نوجوانان ایران نوشته است: «روزی نیست که خبری ازسکانس وحشت و دلهره در دل شهرها منتشر نشود». 

روش‌هایی که نوجوانان برای خودکشی انتخاب می‌کنند نیز دغدغه‌ اجتماعی دیگری است. برنا می‌گوید که آنها "روش‌های جدیدی را برای خودکشی انتخاب می‌کنند؛ از حلق‌آویز شدن در معابر عمومی گرفته تا سقوط از ساختمان و پل عابر پیاده".دویچه وله فارسی را در اینستاگرام دنبال کنید

چرا نوجوانان؟ چرا کسانی که  تازه بهار زندگی‌شان شروع شده، با دست خود خزان آن را رقم می‌زنند؟ ماه گذشته سازمان بهداشت جهانی آماری منتشر کرد که می‌گوید خودکشی سیزدهمین علت مرگ در گروه سنی ۱۵ تا ۳۴ سال در جهان است. در هر ۴۰ ثانیه یک خودکشی در سراسر دنیا رخ می‌دهد. اما سن خودکشی در ایران تا سطح دانش‌آموزان دبستان و راهنمایی نیز پایین رفته است.

 خبرگزاری برنا به آمارهای پزشکی قانونی و وزارت بهداشت ایران استناد کرده است که می‌گویند در سال ۹۷ میزان خودکشی نوجوانان در ایران ۲۰ درصد بوده است. این رقمی بسیار نگرانکننده است. در گزارش هم‌چنین آمده است بیشتر جوانانی که دست به این کار میزنند "در سطح تحصیلات ابتدایی و راهنمایی هستند و خودکشی در میان دانشآموختگان لیسانس و بالا‌تر کمتر رواج دارد".

مجید ابهری، رفتارشناس و آسیب‌شناس اجتماعی، درباره دلایل خودکشی در میان نوجوان به موارد عدیده‌ای اشاره کرده است: «بیماری‌ها و اختلال‌های مربوط به بهداشت روان، اضطراب و افسردگی، متغیرهای ژنتیکی، بحران بلوغ، تغییرات هورمونی، بیماری‌های جسمی و دردهای مزمن، ضعف عزت نفس، احساس ناامیدی و ناتوانی، فقدان و یا بحران در هویت و شناخت خود، آشفتگی در هویت جنسی، کنترل تکانه‌ای ضعیف».

از نظر او بسیاری عوامل دیگر نیز در تقویت انگیزه خودکشی در نوجوانان موثرند. از جمله: «سطح بالای استرس و فشار برای موفقیت، ترس از تحقیر، خودبینی، انعطافناپذیری، درک ناپخته از مرگ، گرایش به عرفان‌های کاذب، فقدان مهارت‌های سازگاری و تابآوری برای حل مسئله، تصمیم‌گیری، کنترل خشم، حل تعارض، همچنین وجود پیشینه خانوادگی در زمینه خودکشی».دویچه وله فارسی را در اینستاگرام دنبال کنید

عوامل اجتماعی موثر در افزایش میزان خودکشی در میان نوجوانان

اما آنچه این آسیب‌شناس اجتماعی برشمرده به مسائل روحی و روانی نوجوان یا پیشینه خانوداگی محدود نمی‌شود. یکی از عوامل خودکشی در میان جوانان و نوجوانان نداشتن چشم‌اندازی روشن برای آینده و معضلات اساسی اجتماعی است. در کشوری که میلیون‌ها جوان هیچ امیدی به داشتن شغل، حد معینی از رفاه، تامین اجتماعی و آزادی‌ ندارند، افزایش آمار خودکشی چندان جای تعجب ندارد.

آسیب‌های اجتماعی می‌توانند از فشاری که معضلات گوناگون در جامعه‌ای مانند ایران بر والدین وارد می‌کنند، مستقیم و غیرمستقیم به نوجوانان منتقل شود و آنها را در دریای نومیدی غرق کند. معضلاتی که کانون خانواده‌ها را از هم می‌پاشد و به همراه آن زندگی فرزندان را متلاشی می‌کند. از این گذشته رواج خشونت در جامعه که سیاست‌های حکومت در آن نقش تعیینکننده دارند نیز از عوامل آسیب‌های روانی به همه آحاد جامعه و در نوک این هرم به نوجوانان و جوانان است.

وضع به گونه‌ایست که معاون سازمان بهزیستی آموزش و پرورش تابستان امسال از "بحران جدی اعتیاد در جمعیت دانش‌آموزی" ایران خبر داده و گفته بود که دستگاه‌ها باید در محافظت از دانش‌آموزان در رابطه با مواد مخدر، افسردگی، خودکشی و اختلال‌های روانی و رفتاری، ‌رویکرد پیشگیرانه داشته باشند.

مجیدی ابهری به این عوامل در گفت‌وگو با برنا اشاره کرده است: «وجود زمینه‌های افسردگی در محیط زندگی و خانواده، تغییرات ساختاری در خانواده در قالب طلاق، مرگ و ازدواج مجدد، وضعیت ضعیف اقتصادی، اجتماعی و تحصیلی، بیکاری و فقدان شغل، ضعف در زمینه همبستگی‌های خانوادگی، سبک‌های فرزندپروری نامناسب، تعاملات آسیب‌دیده بین والدین و فرزندان، گرایش به مصرف مواد، تجربه خشونت، روابط ضعیف با همسالان و چندین متغیر دیگر از جمله تاثیرپذیری از رسانه‌ها از جمله عواملی است که ممکن است موجب گرایش نوجوانان  به خودکشی شود.»

آمار خودکشی در ایران به صورت منظم و دقیق ارائه نمی‌شود. با این همه آمار وزارت بهداشت نشان می‌دهد  که ایران یکی از کشورهایی است که به شدت از این معضل رنج می‌برد. بر اساس همین آمار از هر ۱۰۰ هزار تن ایرانی، ۱۲۵ نفر اقدام به خودکشی می‌کنند که نسبت به آمار جهانی بسیار بالاست. سازمان بهداشت در تازه‌ترین آمار خود گفته است: «در کشورهای مرفه رقم خودکشی ۱۱،۵ در هر ۱۰۰ هزار جمعیت این کشورها بوده است».

سازمان بهداشت جهانی در گزارش ماه سپتامبر سال جاری میلادی نوشته است که در اکثر کشورهای جهان تدابیری برای پیشگیری از خودکشی وجود ندارند. مجید ابهری به نقش حمایت‌های اجتماعی و نهاد‌های حمایت‌گر و مشاوره‌ای تاکید می‌کند. او می‌گوید زمانی که نشانه‌های بارزی از تمایل به خودکشی در نوجوان دیده می‌شود "تامین هرگونه حمایت کار‌شناسانه و حتی به سادگی، بذل توجه و ملاطفت از جانب یک دوست می‌تواند نقش تعیینکننده داشته باشد".

در اعتراضات خشونت‌آمیز پایتخت شیلی سه نفر کشته شدند. ناآرامی‌ها در اعتراض به افزایش قیمت بلیط مترو آغاز شد. بسیاری از مغازه‌ها غارت شدند. رئیس جمهوری شیلی با تداوم اعتراضات، افزایش بهای بلیط مترو را به حال تعلیق در آورد.

 

در جریان اعتراضات و ناآرامی‌ها در سانتیاگو، پایتخت شیلی، سه نفر کشته شدند. این افراد در شامگاه شنبه به یکشنبه ۲۸ مهر (۲۰ اکتبر) به وقت محلی جان خود را از دست داده‌اند.

به گزارش رسانه‌های محلی با استناد به اظهارات کارلا روبیلار، شهردار سانتیاگو، در میان قربانیان دو زن دیده می‌شوند که به هنگام آتش‌سوزی در یک سوپرمارکت جان خود را از دست داده‌اند. یک مرد نیز پس از انتقال به بیمارستان بر اثر جراحت‌های ناشی از آتش‌سوزی درگذشت.

بر اساس گزارش‌ها، سوپرمارکت مزبور پس از وضع مقررات منع رفت و آمد، شبانه مورد هجوم قرار گرفته و غارت شده بود.

ناآرامی‌ها حدود یک هفته پیش آغاز شد. این اعتراضات در واکنش به گران شدن قیمت بلیط مترو انجام شد که از ۸۰۰ به ۸۳۰ پزو (افزایشی معادل حدود چهار سنت یورو) افزایش یافته بود.

سپس سباستیان پینرا، رئیس جمهوری شیلی، در پایتخت این کشور وضعیت اضطراری اعلام کرد. او در یک نطق تلویزیونی دلیل این تصمیم خود را "حملات جدی و پیاپی" معترضان به قطارهای شهری و زیرزمینی در پایتخت شیلی عنوان کرده بود.

اما عصر شنبه و با بالا گرفتن اعتراضات، رئیس جمهوری شیلی افزایش بهای بلیط مترو را پس گرفت و ضمن اعلام تعلیق این تصمیم گفت: «صدای شهروندان خود را شنیدم.»

وضعیت اضطراری در پایتخت شیلی باعث محدودیت موقت حقوق شهروندی مردم خواهد شد. اعلام وضعیت فوق‌العاده از جمله این امکان را به وجود می‌آورد که افراد مظنون بتوانند بیش از معمول در بازداشت نگه داشته شوند.

معترضان بسیاری از ایستگاه‌های مترو در پایتخت شیلی را به آتش کشیده و خسارت‌های زیادی به آنها وارد کرده‌اند. این معترضان که بخش زیادی از آنها را دانشجویان و دانش‌آموزان تشکیل می‌دهند، در برابر ورودی ایستگاه‌های مترو سنگرهایی از آتش ساختند و بدین‌گونه در خیابان‌ها هم خسارت‌های زیادی به بار آوردند.

پلیس هم با باتوم و گاز اشک‌آور به مقابله با معترضان پرداخت. صدها تن از معترضان بازداشت و ده‌ها نفر که اغلب آنها را مأموران پلیس تشکیل می‌دهند، در جریان خشونت‌ها زخمی شده‌اند.

مقام‌های مسئول در پی این ناآرامی‌ها تردد مترو در پایتخت شیلی را متوقف کرده‌اند. خطوط متروی سانتیاگو به طول مجموعا ۱۴۰ کیلومتر، تردد در پایتخت شش میلیون نفری شیلی را امکان‌پذیر می‌کند.

اعتراضات در سانتیاگو ابتدا به این شکل آغاز شد که صدها دانش‌آموز و دانشجو از روی موانع ورودی مترو می‌پریدند و بدون خرید بلیط از آن استفاده می‌کردند. اما سپس این اعتراضات شکل وسیع‌تری به خود گرفت و به تظاهرات بزرگ‌تری در پایتخت شیلی تبدیل شد.

دویچه وله فارسی: شبه‌نظامیان کرد در شمال سوریه تأیید کردند همان گونه که قرار بوده کاملا از رأس‌العین و منطقه پیرامون آن عقب‌نشینی کرده‌اند. حدود ۵۰۰ رزمنده کرد از این شهر خارج شده‌اند.

نزدیک ده روز پس از آغاز عملیات نظامی ترکیه در شمال سوریه و سه روز بعد از اعلام آتش‌بس، "نیروهای دموکراتیک سوریه" که مهم‌ترین نیروی آن شبهنظامیان کرد "یگان‌های مدافع خلق" (ی‌پ‌گ) هستند، اعلام کردند که مطابق با قرار آتش‌بس، عقب‌نشینی نیروهای خود را به انجام رسانده‌اند.

یکی از سخنگویان نیروهای دموکراتیک سوریه در توییتر نوشت: «ما دیگر رزمنده‌ای در شهر نداریم.»

سازمان دیده‌بان حقوق بشر سوریه اعلام کرد که حدود ۵۰۰ تن از رزمندگان نیروهای دموکراتیک سوریه از رأسالعین عقبنشینی کرده‌اند و پیش از آن مصدومان و اجساد کشته‌شدگان از شهر خارج شده‌اند. در تصاویری که از رأس‌العین منتشر شده دیده میشود که چند آمبولانس کاروان خودروهایی را که در حال خروج از این شهر هستند همراهی می‌کنند.

ترکیه خروج کردها را تأیید کرد

وزارت دفاع ترکیه تصریح کرد که یک کاروان متشکل از ۵۵ خودرو به سمت رأسالعین حرکت کرده و سپس کاروانی از ۸۶ خودرو این شهر را به سمت تل تمر ترک کرده است. وزارت دفاع ترکیه همچنین اعلام کرد که پیگیر عقب‌نشینی "یگان‌های مدافع خلق" است و تا کنون "هیچگونه مانعی" وجود نداشته است.

رأسالعین را پیش از این واحدهای نظامی ترکیه محاصره کرده بودند. مایک پنس، معاون رئیس جمهور آمریکا، آتش‌بس میان ترکیه و شبهنظامیان کرد را پنج‌شنبه ۱۷ اکتبر پس از گفت‌وگو با دولت ترکیه اعلام کرد. قرار بر این شد که آتش‌بس فرصتی برای رزمندگان کرد باشد تا از منطقه مرزی سوریه که ترکیه قصد دارد "منطقه امن" در آن تشکیل دهد، عقب‌نشینی کنند.

ترکیه عملیات نظامی در شمال سوریه را در تاریخ نهم اکتبر آغاز کرد تا با "یگان‌های مدافع خلق" مقابله کند و آن‌ها را از منطقه مرزی عقب براند. ترکیه این سازمان کرد را تروریست می‌خواند.

تنها زمانی که نیروهای نظامی آمریکایی که یگان‌های مدافع خلق در مبارزه با داعش متحد آنها بودند از این منطقه خارج شدند بود که ترکیه عملیات نظامی‌اش را در خاک سوریه شروع کرد.

ردور خلیل، فرمانده و سخنگوی نیروهای دموکراتیک سوریه، برای عقب‌نشینی رزمندگانش این شرط را گذاشته بود که نیروهای او تنها هنگامی از منطقه دور خواهند شد که دولت ترکیه خارج کردن باقی رزمندگان و غیرنظامیان و زخمی‌ها از رأسالعین را تضمین کند.

آتش‌بس شکننده

به گفته دولت ترکیه، آتش‌بسی که قرار است تا روز سه‌شنبه در شمال سوریه به طول بینجامد، روز یکشنبه ۲۰ اکتبر بار دیگر نقض شد. طبق اعلام وزارت دفاع ترکیه، یک سرباز ارتش این کشور کشته شد و یک سرباز دیگر هم بر اثر حمله شبهنظامیان کرد آسیب دید.

به گفته وزارت دفاع ترکیه، سربازان یادشده موقع انجام یک "مأموریت تجسسی" در منطقه پیرامون تل ابجد مورد حمله قرار گرفتند و برای دفاع از خود تیراندازی کردند.

ترکیه و شبهنظامیان کرد روز شنبه یکدیگر را متقابلا به نقض توافق آتشبس متهم کردند.

 تظاهرکنندگان به وضعیت اقتصادی و گستردگی فساد در دولت اعتراض دارند

سعد حریری، نخست وزیر لبنان در واکنش به تظاهرات ضددولتی در بیروت با بسته ای از اصلاحات اقتصادی موافقت کرده است.

خبرگزاری رویترز به نقل از مقام های دولتی در لبنان گزارش کرده است که آقای حریری اصلاحات پیشنهادی را دوشنبه به هیات وزیران ارائه می دهد.

همزمان، ده هاهزار تظاهرکننده برای چهارمین روز متوالی در خیابان های بیروت تجمع کردند تا به سیاست های اقتصادی دولت اعتراض کنند.

آقای حریری که در راس دولتی ائتلافی قرار دارد، دو روز پیش به هیات وزیران ۷۲ ساعت فرصت داد تا طرحی را برای اجرای اصلاحات ارائه کند.

آقای حریری رقیبان سیاسی خود را به سد کردن تلاش هایش برای اصلاح اقتصادی متهم کرده است.

بر اساس گزارش رویترز، طرح اصلاحات پیشنهادی آقای حریری شامل کاهش پنجاه درصدی حقوق رییس جمهوری، نخست وزیر، وزرا و نمایندگان مجلس است.

این کاهش همچنین شامل حقوق روسای جمهوری و دیگر مقام های ارشد پیشین هم می شود.

از دیگر اصلاحات مورد نظر آقای حریری، کاهش قابل ملاحظه کسری بودجه از طریق دریافت سه میلیارد و سیصد میلیون دلار از بانک مرکزی و دیگر بانک های لبنان، خصوصی سازی بخش مخابرات و بازسازی صنعت تولید و توزیع برق است.

پیش از این سمیر جعجع، از رهبران لبنان در استعفای چهار وزیر مارونی از دولت در همبستگی با تظاهرکنندگان خبرداده بود.

تظاهرات ضددولتی در لبنان از پنجشنبه آغاز شده و در سراسر این کشور گسترده شده است.

معترضان به طرح دولت برای افزایش مالیات و همین طور گستردگی فساد در دولت اعتراض دارند.

صندوق بین المللی پول هشدار داده است دولت لبنان باید برای مقابله با مشکلات مالی این کشور باید به سیاست ریاضت اقتصادی متوسل شود و مالیات ها را افزایش دهد.

بیشتر بخوانید:

ناآرامی‌های لبنان؛ استعفای وزیران مسیحی از دولت ائتلافی

حسن نصر‌الله: تمام احزاب سیاسی لبنان باید مسئولیت مشکلات اقتصادی را بپذیرند

دولت لبنان در پی اعتراضات عمومی از برنامه افزایش مالیاتی عقب نشست

تجمع صدها نفر در بیروت در اعتراض به مشکلات اقتصادی

https://www.bbc.com/persian/world-50119640

 ترامپ قبلا گفته بود نظامیان از سوریه به آمریکا بر می گردند

مارک اسپر، وزیر دفاع آمریکا می گوید نظامیان این کشور که از سوریه خارج می شوند، در غرب عراق مستقر خواهند شد.

آقای اسپر به خبرنگاران گفته است که هدف از این کار "مقابله با قدرت گرفتن مجدد داعش در عراق" و کمک به دفاع از این کشور است.

به گفته او تعداد نظامیان جابجا شده حدود یک هزار نفر است و خروج آنها از سوریه چند هفته طول خواهد کشید.

دونالد ترامپ قبلا گفته بود نظامیانی که از سوریه خارج می شوند، به آمریکا بازگردانده خواهند شد.

آقای ترامپ در توییتر با اشاره به سخنان آقای اسپر نوشت "آتش بس در شمال سوریه به خوبی برقرار شده است."

آقای ترامپ در این توییت که بعدا پاک شد و در آن به اشتباه از وزیر دفاع با نام مارک اسپرانتو نام برده شده بود، از برقراری آتش بس به رغم درگیری ها پراکنده خبر داد.

عملیات نظامی ترکیه در شمال شرقی سوریه پس از سفر هفته گذشته معاون ریاست جمهوری آمریکا به آنکارا و موافقت شبه نظامیان نیروهای دموکراتیک سوریه به خروج از منطقه حائل مورد نظر رجب طیب اردوغان، متوقف شده است.

این شبه نظامیان می گویند از شهر راس العین در نزدیکی مرز ترکیه عقب نشینی کرده اند.

همزمان، ترکیه و کردهای سوریه یکدیگر را به نقض آتش بس متهم کرده اند.

حلوصی آکار، وزیر دفاع ترکیه یکشنبه از کشته شدن یک نظامی ترکیه و مجروح شدن یکی دیگر در نزدیکی تل ابیض خبر داد.

پیش از این سخنان، وزارت دفاع ترکیه از بروز ۱۴ حمله در ۳۶ ساعت گذشته در راس العین خبر داده بود.

با این حال، نیروهای دموکراتیک سوریه که بخش عمده اش از شبه نظامیان کرد تشکیل شده، ترکیه را به نقض آتش بس متهم کرده و می گوید از برقراری گذرگاه های امن برای خروج شبه نظامیان از راس العین خودداری کرده است.

خروج از راس العین

کاروانی متشکل از حدود پنجاه خودروی امدادرسان از جمله آمبولانس وارد شهر راس العین (که کردها به آن سری‌کانی می‌گویند) شده و به سلامت از آن خارج شده‌ است.

آمبولانس‌ها "زخمی‌های شبه‌نظامی و غیرنظامی" را از این شهر خارج کردند. این دومین بار در ٢٤ ساعت گذشته بود که گروهی از شهر به این شکل به بیرون منتقل شدند.

به گفته شاهدان شماری نیروی شبه‌نظامی نیز با این کاروان از این شهر خارج شده و از ایست بازرسی که در کنترل شبه‌نظامیان متحد ترکیه بود گذشته‌اند. کمی پس از خروج این کاروان شاهدان عینی از انفجاری در مرکز درمانی در این شهر خبر داده‌اند.

تلویزیون دولتی سوریه هم در خبری فوری گفت گروه‌های مخالف دولت که متحد ترکیه هستند وارد شهر راس‌العین (سری‌کانی) شده‌ و جای "واحدهای منحل شده" نیروهای دموکراتیک سوریه را گرفته و "نیروهای ترکیه و عمالشان اکنون شهر را اشغال کرده‌اند."

این تلویزیون گفت تعدادی زیادی از مردم شهر به دلیل ادامه حملات ارتش ترکیه و شبه‌نظامیان مورد حمایتشان از شهر گریخته‌اند.

در همین حال مظلوم عبدی یکی از فرماندهان ارشد نیروهای دموکراتیک سوریه به خبرگزاری فرانسه گفت ترکیه راه خروج این نیروها را "مسدود کرده و سعی دارد شکست آتش‌بس را به گردن کردها بیندازد."

هنوز روشن نیست که چه تعداد از نیروهای دموکراتیک سوریه در شهر هستند اما منابع کرد گفته‌اند قصد دارند کاملا از این شهر خارج شوند. به گفته یکی از فرماندهان شبه‌نظامیان طرفدار ترکیه هنوز "تعداد زیادی" از این نیروها در شهر هستند که با کاروان‌های بعدی از آن خارج خواهند شد.

بیشتر بخوانید:

دومین کاروان زخمی‌ها به سلامت از راس‌العین خارج شد

ترکیه با آتش‌بس ۵ روزه موافقت کرد تا 'کردها عقب‌نشینی کنند'

کردهای سوریه ترکیه را به نقض آتش‌بس متهم کردند

https://www.bbc.com/persian/world-50119639

از اين شماره نشرية آتش سلسله مقالاتي در مورد جنگ افغانستان و دورنماي انقلاب کمونيستي منتشر مي‌کند. در زير بخش اول را مي‌خوانيد.

بخش اول: بازگشت طالبان؟!

در يک سال گذشته، رژيم ترامپ- پنس در کنار پيشبرد مجموعة سياستهاي فاشيستي عليه مردم جهان مشغول مذاکرات فعالي با طالبانِ افغانستان براي بازگرداندن آنان به قدرت بود. بازگرداندن طالبان به قدرت، پاسخ رژيم ترامپ به چالش نظم و ثبات بخشيدن به افغانستان در خدمت به پيشبرد طرحهاي منطقهاي و جهاني آمريکاست. در اين ميان چيزي که پشيزي براي آمريکا نميارزد حق مردم افغانستان به صلح و رفاه و برخورداري از اوليهترين حقوق انساني است. در چهل سال گذشته جنگ در افغانستان بارها دچار دگرديسي و به هيولايي هفتسر تبديل شده است. هر سياستي که آمريکا در افغانستان پيش برده است گرة افغانستان را براي خود آمريکا کورتر کرده و براي افغانستان بيش از هر چيز سرچشمة رشد و گسترش سه چيز بوده است: رشد و گسترش فقر و آوارگي مردم، رشد و گسترش ويراني افغانستان و رشد و گسترش نيروهاي اسلامگراي ارتجاعي که افق اجتماعيشان ادارة جامعة افغانستان بر اساس اصول و ارزشها و فرهنگ عصر بردهداري هزار و چهارصد سال پيش است. رژيم ترامپ- پنس حتا اگر بخواهد و مصمم باشد نه ميتواند اين گره کور را باز کند و نه ميتواند جنگ داخلي ميان انواع جنگسالاران اسلامي مرتجع افغانستان را خاتمه بخشد. اين جنگ ميتواند و بايد به گونهاي ديگر خاتمه يابد: با تدارک و گسترش يک جنبش تودهاي براي تحقق يک انقلاب کمونيستي در افغانستان و تلاش عظيم در پيروزي آن انقلاب کمونيستي نه از آن نوع که چهل سال پيش ارتش امپرياليستي شوروي با تجاوز به افغانستان مدعياش بود بلکه يک انقلاب کمونيستي واقعي. اين تنها اميد و راه واقعي براي مردم افغانستان است و نهتنها به رهايي مردم افغانستان بلکه به تسريع رهايي بشريت از شر امپرياليسم آمريکا و همة مرتجعين اين منطقه از جمله سرنگوني جمهوري اسلامي ايران خدمت خواهد کرد. در شمارههاي بعد مختصات اين راه که نهتنها ضروري و مطلوب بلکه ممکن است را بحث خواهيم کرد.

افت و خيزهاي مذاکرات آمريکا با طالبان

مذاکرات با طالبان در دوحه پايتخت قطر و توسط زلماي خليلزاد که ديپلمات ارشد رژيم ترامپ است پيش برده ميشد. در روز اول سپتامبر 2019 موافقتنامهاي ميان خليلزاد بهعنوان نماينده آمريکا و رهبران طالبان امضا شد و روز 5 سپتامبر وي همراه با فرمانده ارتش آمريکا در افغانستان (ژنرال آستين) به دوحه سفر کرد تا همراه با رهبران طالبان ضمائم «فني» (بخوانيد: ضمائم نظامي-امنيتي) اين موافقتنامه را کامل کنند.1 در طول يکسال مذاکره ميان طرفين نهتنها تودههاي مردم که حتا رئيس جمهور افغانستان (اشرف غني) و دستيارانش از مفاد توافقات اطلاعي نداشتند. در اين مدت جنگ ميان ارتش آمريکا و طالبان نيز با قوت جريان داشت. در همان روزهايي که اين مذاکرات به نتيجه رسيد و طرفين مهر خود را بر اسناد قرارداد زدند حملات انتحاري طالبان به اوج رسيد و يک سرباز آمريکايي و 11 نفر افغانستاني کشته شدند. اما زلماي خليلزاد به رهبران طالبان اطمينان داد که براي آمريکا «الويت» عبارتست از رسيدن به توافق با طالبان.2

اما ناگهان در روز 7 سپتامبر 2019 (17 مرداد 98) دونالد ترامپ طي توييتي مذاکراتِ آمريکا با رهبران طالبان را ملغا کرد. پس از لغو مذاکرات فاش شد که ترامپ حتا تا آنجا پيش رفته بود که طالبان را به «کمپ ديويد» دعوت کرده بود و اشرف غني هم چمدانهايش را بسته بود تا به «کمپ ديويد» رفته و سند امضا شده ميان آمريکا و طالبان را تاييد کند.

مايک پمپئو (وزير امور خارجة آمريکا) علت رسميِ لغو مذاکرات را کشته شدن يک سرباز آمريکايي در نتيجه حملات انتحاري طالبان درست در روز عقد «صلح» اعلام کرد اما همه ميدانند که اين دروغ است زيرا در يکسال گذشته که مذاکرات با رهبران طالبان جريان داشت دهها سرباز آمريکايي در نتيجه عمليات طالبان کشته شدهاند.3 علاوه بر اين پمپئو در همين مصاحبه گفت «در ده روز گذشته» نزديک به هزار طالب در نتيجة عمليات نيروهاي آمريکايي کشته شدهاند و آمريکا هنوز اين گروه را از ليست «تروريستي» بيرون نياورده است.

تحليلگرانِ نزديک به حزب دموکرات آمريکا سياستهاي بهشدت متناقض ترامپ را (که در قطع ناگهاني مذاکرات با طالبان بروز يافت) ناشي از «حالات رواني» و رفتار «غير عادي» ترامپ ميدانند و طرفداران ترامپ در حزب جمهوريخواه اين تلاطمات و تناقضات را «نبوغ معاملهگري» ترامپ تلقي ميکنند. اما واقعيت آن است که امپرياليسم آمريکا در باتلاق خاورميانه گير کرده و به سادگي نميتواند از اين باتلاق بيرون بيايد. هيچ راه سادهاي در مقابل آن نيست. همين امر به اختلاف و نزاع در تيم ترامپ دامن زده و منتهي به استعفا يا اخراج جان بولتن شده است. کلية سياستهايي که امپرياليسم آمريکا در بيست سال گذشته در منطقه خاورميانه براي حل ضرورت تحکيم سلطهاش به اجرا گذاشته نهتنها دست آمريکا را بازتر نکرده بلکه محدوديتهايش را بيشتر کرده است. يک نمونة آن روابط آمريکا با طالبان است که امپرياليسم آمريکا در سال 1996 راه را براي قدرتگيري آن باز کرد و همراه با پاکستان اولين کشوري بود که به قدرت رسيدن طالبان را بهرسميت شناخت و تحسين کرد. پس از حملة تروريستي القاعده به برجهاي دو قلو در نيويورک در 11 سپتامبر سال 2001، امپرياليسم آمريکا اين اقدام را بهانه کرده و در اکتبر 2001 به افغانستان تجاوز و آن جا را اشغال کرد و حکومت فعلي افغانستان را بر جاي طالبان نشاند. اما طرح اين حمله که بخشي از استراتژي کلي آمريکا براي خاورميانه بود پيش از 11 سپتامبر 2011 تدوين و روي ميز رياست جمهوري آمريکا قرار گرفته بود. رفيق آواکيان در کتاب «راهي ديگر» اهداف آمريکا از اين جنگ را تحليل کرده و ميگويد موقعيت خاورميانه و خاکي که مرتبا جنگسالاران اسلامگرا توليد ميکند چالش مشخصي بود که آمريکا با اين جنگ ميخواست به آن جواب دهد. اما در ساختن «افغانستان جديد» و «خاورميانه جديد» شکست خوردند. در سال 2001 بوش گفته بود: «تنها راه امنيت ملت ما تغيير مسير خاورميانه است» اما 5 سال بعد در سال 2006 جمعبندي کرد: «سالها تلاش کرديم براي استقرار صلح، ثبات به وجود آوريم. نه ثبات به دست آورديم و نه صلح».

اکنون پس از 18 سال جنگ با طالبان، آمريکا يک بار ديگر ميخواهد با اين گروه ارتجاعي به توافق برسد و شرطش اين است که طالبان دست به عمليات نظامي و انتحاري عليه نيروهاي آمريکايي و منافع آمريکا و متحدين آمريکا نزند و اجازه عمليات ضد آمريکايي از خاک افغانستان را به القاعده و داعش ندهد. رژيم ترامپ حتا تظاهر به اين نميکند که با اين توافق ميخواهد کاري به نفع مردم افغانستان کند. اين رژيم فرض را بر آن ميگذارد که هرچه به نفع آمريکا باشد قاعدتا به نفع مردم افغانستان و خاورميانه و جهان هم هست!

موضع رژيم جمهوري اسلامي افغانستان در مورد مذاکرات صلح با طالبان

سران رژيم افغانستان مانند اشرف غني و عبدالله عبدالله که اسلامگرايان «ائتلاف شمال» را در اين رژيم نمايندگي ميکند خواهان شريک کردن طالبان در قدرت با حفظ چارچوب رژيم فعلي است. آنها نگران هستند که توافق زلماي خليلزاد با طالبان شامل قبول تغيير چارچوبة رژيم فعلي و جايگزين کردن آن با «امارت اسلامي» طالبان باشد. هرچند خليلزاد در مصاحبه با تلويزيون «طلوع» اين را انکار کرد اما تاکيد کرده است که براي آمريکا «اولويت» عبارتست از رسيدن به صلح با طالبان. سران رژيم افغانستان دائما بر اهميت برگزاري انتخابات رياست جمهوري در 28 سپتامبر تاکيد ميکنند و برگزاري آن را نمايش قدرت خود در مقابل طالبان ميدانند. آنان مردم را فريب ميدهند که اگر در اين انتخابات شرکت نکنند دست طالبان قوي خواهد شد. اما در واقعيت، انتخابات براي آنان مکانيسمي است که سهم و گردش قدرت ميان جنگسالاران مرتجع مناطق مختلف افغانستان را تنظيم کرده و جايگاه تکنوکراتها را در روغنکاري و ادارة ماشين ستم و استثمارشان تعيين ميکند. براي اين مرتجعين «انتخابات» فقط همين معنا را دارد.

تا آنجا که به تودههاي مردم مربوط است مذاکرات آمريکا با طالبان و شبح بازگشت طالبان به قدرت بهشدت آنان و بهويژه جوانان را نگران کرده است. اما جنگ نيز مردم را خسته کرده است. مردم، صلح ميخواهند. اما بايد رک و راست به آنان يادآوري کرد هنگاميکه نزديک به ربع قرن پيش طالبان در صحنه ظاهر شد و آمريکا پشت آنها را گرفت که به حکومت برسند بخشي از تودههاي مردم با اين اميد که جنگ تمام شود و جنگسالاري در افغانستان پايان بپذيرد از حکومت طالبان حمايت کردند. در اکتبر 2001 نيز عدة زيادي از روشنفکران و مردم افغانستان و حتا گروهي از فمينيستهاي آمريکايي و برخي از نيروهاي بهاصطلاح «کمونيست» ايراني (از جمله «حزب کمونيست کارگري» و رهبر آن منصور حکمت) از تجاوز آمريکا به افغانستان تحت عنوان لزوم سرنگوني طالبان و برچيده شدن اسلامگرايي حمايت کردند. اما رژيمي که پس از سرنگوني طالبان در افغانستان شکل گرفت مرکب از همان جنگسالاران اسلامگرا و ريش سفيدان قبايل پدرسالار بود که در دهه 1980 ميلادي در جنگ عليه ارتش شوروي شريک آمريکا بودند و زبان هر کس را که با دگمهاي مذهبيشان مخالفت ميکرد ميبريدند و سر از تن مخالفين سياسيشان جدا ميکردند. اختلاف اين رژيم با طالبان صرفا بر سر درجة غلظت دخالت دين در اداره امور جامعه است. نه «ائتلاف شمال» و نه تکنوکراتهايي مانند اشرف غني و همپالگيهايش هرگز و به اندازه سرسوزن به ضرورت حياتي جدايي دين از دولت براي آزادي مردم افغانستان اعتقاد ندارند و اساس حاکميت خودشان را نيز بر قانون شريعت گذاشتهاند. اين رژيم در سال 2003 قانون اساسي تئوکراتيک (دينمحور) را تصويب کرد قانوني که حق مردانه و پدرسالاريِ بيرحم و ستمگرانه را به رسميت ميشناسد. اين رژيم در سال 2009 قصد داشت قانوني مبني بر «حق» شوهر در تجاوز به همسرش را تصويب کند. در سال 2014 تلاش کرد تا از طريق قانون ديگري مرداني که به بستگان زن خود تجاوز ميکنند را از مجازات مبرا کند؛ و اکنون به دنبال «صلح با طالبان» و غليظتر کردن اين وحشتآفرينيها هستند.

باب آواکيان در سال 2006 در تحليل از تجاوز آمريکا به افغانستان و عراق گفت: «اگر در مقابل آنچه بايد بايستيم ايستادگي و مقاومت نکنيم ياد خواهيم گرفت آن را بپذيريم يا مجبورمان خواهند کرد که آن را بپذيريم. اگر انسان با جنايتي مبارزه نکند و ابزار مبارزه با آن را فراهم نکند و براي مقاومت در مقابل آن و ايجاد يک اپوزيسيون سياسي گسترده تلاش نکند آنگاه نهتنها در مقابله با آن جنايت خيلي عقب ميافتد بلکه در مقابله با جنايتهايي که پشتبند اين خواهد آمد و در واقع از اين طريق دارند براي آنها زمينهچيني ميکنند نيز عقب خواهد ماند.»4

جنگ افغانستان حاصلِ تضادهاي برخاسته از دل نظام سرمايهداري جهاني و پاسخهايي است که حاکمان امپرياليست بهويژه امپرياليسم آمريکا به اين تضادها دادهاند. اين جنگ که چندين نسل از مردم افغانستان را کشتار و آواره کرده و حياتشان را مملو از خوف و وحشت کرده بيان تمامنماي زمانهاي است که در آن به سر ميبريم. شايد به جرات بتوان گفت در يکي از آن لحظات نادر تاريخ قرار داريم که اگر مسير جهان را عوض نکنيم در آينده شاهد وقايع وحشتناکتر و باورنکردنيتري خواهيم بود. تمام کردن جنگ ارتجاعي در افغانستان فقط از طريق تدارک و رشد و گسترش جنبشي براي انقلاب کمونيستي ممکن است. هر راه ديگري نه به «بهتر شدن اوضاع» بلکه به فجايع ديگري منتهي خواهد شد. باز کردن چنين راهي نهتنها ضروري بلکه کاملا ممکن است و در مقايسه با ورشکستگيِ عريان همة بيراهههاي ديگر بايد آن را در نگاه تودههاي مردم برجسته کرد. گام اول و ضروري در باز کردن اين راه، تلاش براي شکلگيري يک دستة پيشاهنگ کمونيست انقلابي بر مبناي کمونيسم نوين در افغانستان است. اين دستة پيشاهنگ ميتواند و ضروري است که همزمان بر روي دو جاده حرکت کند: جادة اول که امروز عمده و اصلي است کار سياسي و ايدئولوژيک و سازماندهي است. جاده دوم عبارت است از تکامل تئوري و جهتگيري استراتژيک براي آغاز جنگ انقلابي در افغانستان با هدف استقرار جمهوري سوسياليستي نوين که يکي از وظايف اصلياش ريشهکن کردن فئوداليسم در زيربناي اقتصادي و در روبناي سياسي و ايدئولوژيک خواهد بود.

چالش انقلاب در افغانستان چالشي براي کل جنبش کمونيستي بين‌المللي است. زيرا آن‌چه افغانستان امروز را شکل داده و مي‌دهد اساسا ديناميک‌هاي کلي نظام سرمايه‌داري امپرياليستي است و نه صرفا تضادها و نيروهاي بومي افغانستان.

در شماره آينده: يادآوري تاريخ قبل از آغاز جنگ با طالبان

پانوشت:

1 - نيويورک تايمز. 10 سپتامبر. ص 6 «برساختن و فروپاشاندن نقشه يک اجلاس»

2 – همان‌جا

3- همان‌جا

4- آواکيان - راهي ديگر. صفحة 76

     به نقل از نشريه آتش95 – مهر 98

n-atash.blogspot.com  

این آدرس ایمیل توسط spambots حفاظت می شود. برای دیدن شما نیاز به جاوا اسکریپت دارید

با ما در تماس باشید

عضویت در خبرنامه سایت